Federacja Oceny Blogów

PIERWSZE WRAŻENIE? CIEMNOŚĆ, WIDZĘ CIEMNOŚĆ!

2008-02-09T15:37:00.000+01:00

Prolog

Dym obijał się o czarne, osmalone mury.

Czy dym może się obijać? O.o

Jak i jego współplemieńcy miał szpetną, posiekaną twarz przyozdobioną żółtymi ślepiami i krwiożerczym uśmiechem.

Posiekaną twarz O.o . Chyba „…pooraną bliznami, przyozdobioną…” jak już. I „Tak, jak jego współplemieńcy” lub „podobnie od współplemieńców”

Podobnie do reszty miał wspaniały widok na wznoszącą się pod skalną ścianą monumentalną budowlę.

„Podobnie, jak reszta…”

W ciemnym, zimnym pomieszczeniu, za jedną z setek okiennic można było przeoczyć falowanie postrzępionych szat, chociaż nic inne nie drgnęło.

Nic innego. I trochę niejasne to zdanie, nie dałoby się tego jakoś ładniej sformułować?

Do trzech postaci stojących cierpliwie, bez ruchu z pewnością dotarło przeszywające rżenie.

Ten przecineczek leeeeeci! Ale już, won, sio mi stąd.

Ich ciała okrywały łachmany sprawiające wrażenie kłębu pajęczyny.

A może po prostu „przypominające kłęby pajęczyny”?

Ich szaty nie wydały szelestu czy zbytnich dźwięków charakterystycznych dla okrycia.

Możesz mi powiedzieć, jaki to jest dźwięk „zbytni”?

Persona powolnym krokiem podeszła do brudnej ściany, gdzieś wyżej można było dostrzec strzępy czegoś, co dawno temu było zapewne misternym gobelinem

Misternie utkanym..? Ale chyba nie trzeba… hmm… nie mam pewności.

Blada dłoń skierowała się na sczerniałe kamienne bloki, wokół niej zawirowała mgiełka o niezdrowym kolorze.

Jaki kolor jest niezdrowy? Niezdrowo [tu wstaw kolor] może?

A wrażenie ogóle? Cokolwiek to chaotyczne w tym sensie, że jakoś kilka razy się zgubiłam w tym o której ubranej na czarno postaci aktualnie piszesz, byłoby dobrze, gdybyś zwróciła na to uwagę. No i akcja przenosi się z pomieszczenia na plac w trochę niezaznaczony sposób. ;)

Nom. Błędów trochę jest, ale przyznać muszę, że klimat jest nienajgorszy. Miało być tajemniczo i jest. Jak na razie żadnego lamerstwa nie zoczyłam. Czyta się dobrze, jakiś tam styl masz, „gramatyka nie utyka”.

Aha! Umieszczone pod prologiem stwierdzenie, że już wszyscy go już czytali mnie rozbroiło XD

Rozdział Pierwszy, cz. I

Przepraszam, ale co tu tak czerwono? Konwencja programowa SLD, czy jak? Niech zgadnę… klawiatura oberwała piąchą/glanem i spacja odmówiła posłuszeństwa?

Słoneczna tarcza utrzymywała się nafirmamencie jakby patronując krainie zaległej w jej cieniu.

Cień tarczy słonecznej mnie nieco… zaskoczył O.o .

Dłuższy czasmożna go było dostrzec szybującego ponad przełomem, lecz nagle uniósł się znadjaru i skręcił na lewe wzniesienie.

To „lewe wzniesienie” aż prosi się, żeby je dyskryminować.

Owiewał ciało pozostawiającprzyjemne uczucie świeżości, orzeźwiał umysł i pozwalał wznieść się wysoko,ponad chmury

Przepraszam, ale musiałam: jesteś konsultantką avon’u?

A a propos dialogu… czy jak rozmawiasz ze znajomymi to też w każdym zdaniu wymieniasz ich imiona i to na dodatek tak ładnie odmienione?

Była nieco ciemniejsza – koloru piegów, którymi usypana była twarz.

Może lepiej… hmm… upstrzona? Chociaż nie, teraz to jakby muchy na niego narobiły… XD

Lasek nieco sielankowy… hmm… te wszystkie zwierzaki naprawdę by tak kompletnie nie zauważały ludzi? Ale opis ładny, tu Cię pochwalę :D

Las słał pod nogi późnowiosenne kwiecie, jakby chciał zatrzymaćulubioną sobie porę roku.

Bez „sobie”

– Bruno, puścimy konie galopem, teraz jestrówny, a ten ptak nie ujedzie dalej – zaoponował Meltar, przerywającpochłoniętego wywodem przyjaciela mówiącego z dumą o nowej technice zakładaniasideł, którą, jak twierdził, sam wymyślił.

Oj, oj, oj! Potworek! Chyba nie „teraz”, a „teren”, to po pierwsze. Po drugie, chyba nie „przerywając przyjaciela”, tylko „przerywając przyjacielowi mówiącemu”. A uwaga o ptaku jest dla mnie raczej niezrozumiała, chyba, że coś przegapiłam. O.o

– Ech, ty niecierpliwy. Posłuchałbyś czasem o czymś mądrym, pożytecznym, a nie.–

a nie…! - <--- tak bym to zapisała.

Wierzchowiec Bruna dał susa z górki, z którejchwilę temu skubał trawę, uwiesił się na wędzidle i swobodnie puścił cwałemzarzucając ostro łbem. Jeździec krzyknął zaskoczony i w ostatniej chwiliuwiesił się końskiego boku

Powtórzenie. [„uwiesił”]

Poszkodowany podniósł się z podłoża mamrocącprzy tym coś o niewdzięcznym zwierzęciu i nieuchowanej szkapie

Wychowanej chyba?

Eldern i Meltarpuścili to mimo uszu i ruszyli na przód stępem.

Stępa. Ruszyli stępa. Nie wiem dlaczego, ale tak się pisze.

Kiedy dotarli do celu, Bruno odczuwałboleśnie w nogach przebyty kilometr, w szczególności, że do nie dawna nieprzyszło mu podróżować pieszo.

Raczej „już dawno nie przyszło mu podróżować pieszo”.

Mężczyźni dotarli do wrót. Pieczętowała jeczarna żelazna brama, która zdawała się pamiętać czasy pierwszych królów nowegoświata. Niestety po przekroczeniu tego progu czar pryskał.

Może tak:

„Mężczyźni dotarli do wrót. Czarna żelazna brama zdawała się pamiętać czasy pierwszych królów nowego świata. Niestety po jej przekroczeniu czar pryskał.”

To się domaga gwałtownej korekty. Poza tym… dobre opisy, podobały mi się. Dialogi też nie były złe, poza wytkniętym już nadużywaniem imion. Miejscami jednak odmiana padła.

Rozdział Pierwszy, cz. II

Bruno odnalazł swego konia, wsiadł jednak na niego niechętnie. Nie mając zamiaru zwiedzać harmidru miasta ruszyli boczną drogą, co prawda dłuższą, ale o wiele szybciej pozwoliła dotrzeć im choć do śródmieścia.

Zwiedzać harmider? O.o

Tak czy owak, było lepiej niż na jesień po zbiorach, wtedy można było tylko pomarzyć o dotarciu na zamek.

…było lepiej niż na jesieni, tuż po zbiorach, wtedy…

Bezładnie wyrastające z ziemi domy pokrywały stwardniałą ziemię.

Oj!

Po znacznym upływie czasu znaleźli się na drodze pałacowej.

„Po dłuższym czasie…”?

Pałac widoczny był niemal z każdego zakątka miasta, pomimo że nietypowo usytuowany trzymał się z dala od rynku

Nie myl proszę pałacu władcy z ratuszem.

Rozwarta brama odsłaniała kamienną schodnię i wielkie dębowe wrota pokryte najrozmaitszymi zdobnikami.

Zdobieniami raczej.

Nad wyrytymi w odrzwiach metropoliami świeciły tysiące dębowych gwiazd i księżyców.

Wyrytymi na odrzwiach

Troje mężczyzn szybkim tempem wspięło się na schody zmierzając ku rozpostartym wyzywająco skrzydłom.

„Trzech”, a nie „troje”, ponieważ to sami mężczyźni. „W szybkim tempie”, a nie „szybkim tempem”.

Bruno, Eldern i Meltar przemierzyli pierwszą salę ignorując wszystkie wyryte w ścianach odrzwia.

Wyryte w ścianach odrzwia O.o

Spod drewnianych progów uchodziły szepty i przytłumione chichoty; o czym mogła drwić służba?

„Znad progów”. I nie „o czym”, tylko „z czego”

Marmurowe płaty sunęły faliście po łukowatych ścianach przedsionka zostawiając za sobą przyległe do tynku ozdobniki.

Que? O.o

strop, bariery i stopnie były bogato przybrane perłami i połyskującym metalem, co z kolei nadawało owalnej sali chłodnej elegancji.

Mnie akurat chłodna elegancja kojarzy się z prostotą… Mam pytanie… Wyobraziłaś sobie ten pałac, czy tylko tak pisałaś „na żywca”?

mimo wszystko był to jedynie przedsionek perfekcji zamku.

Może „przedsmak”?

Nie możliwym było zliczyć wszystkie komnaty i kolejne poziomy kompleksu.

Niemożliwym

Nie możliwym było zliczyć wszystkie komnaty i kolejne poziomy kompleksu. Dlatego istniało wiele głównych dróg i korytarzy, dzięki którymi można było łatwiej osiągnąć wybrany cel. Drogi te trzeba było wpierw odnaleźć i poznać, bo nie sposób było często odróżnić przejścia dla służby od ważnego korytarza. Plany zamku były więc ściśle strzeżone.

Oj, powtórzenia i cały fragmencik ogólnie do przeróbki. Pod względem merytorycznym też.

Ociosany kamień nie trzymał ciepła, w pomieszczeniu panował orzeźwiający chłód.

Jak kamienna budowla to raczej wiadomo, że jest tam chłodno. No i nie trzymałby ciepła niezależnie od tego, czy ociosany, czy nie

Z podłogi wyrastały dwa rzędy kolumn, gdzie w cieniu wysokich filarów przycupnęli odwieczni doradcy królów.

Co ty masz z tym wyrastaniem, dziewczyno O.o I ci odwieczni doradcy tak jakoś dziwnie zabrzmiało…

Idąc pomiędzy, wyczuwało się pełzający po sobie krytyczny wzrok posągów, które stanęły tam jeszcze przed ukończeniem całej budowli.

Zdanie do przeróbki. Następnych kilka też.

Generalnie cały opis zamku najpiękniejszy nie jest.

i wszyscy troje pokłonili się.

Wszyscy trzej. Sami faceci, pamiętasz?

Z uwagą potarł swój szorstki pociemniały zarost i zwrócił się do przybyłych.

Pociemniały? O.o

Truchło znaleźli kupcy, w lesie na stoku, jadąc Północnym Traktem

Truchło znaleźli kupy, w lesie, na stoku, jechali Północnym Traktem.

Wy, weźmiecie dwudziestu ludzi i tych oto tutaj i udacie się wzdłuż Północnego Traktu, kupcy wskażą wam drogę.

Po co to „wy”? Po prostu: „Weźmiecie tych tutaj i jeszcze dwudziestu ludzi. Udacie się wzdłuż Północnego Traktu, kupcy wskażą wam drogę”

Nie wystarczyło to jednak na długo i zanim dotarli do garnizonów, brodaczowi i jego towarzyszom głowa pękała od klekotu wiernych.

Trajkotu raczej.

*Mimo, że nazwa „miasta piwowarów” jest pisana przez dwa „a”, w wyrazie „aamenor”czyta się jedno „a”. Podwójne „a” zostało użyte, aby podkreślić akcent padający na tę cześć. Nazwę czyta się prosto: „Ame-nor”.

Chyba A-menor lub A-me-nor…?

Rozdział Pierwszy, cz. III

Słońce na horyzoncie zbliżało się ku zachodowi

Jak było na horyzoncie to albo był zachód, albo wschód. Albo dzień polarny.

Insynuował dowódca przypominając sobie stare czasy i obyczaje

Nie najszczęśliwsze słowo ta „insynuacja”

A piwiarnia razem ze starym spłonęła zanim na świecie się pojawiłem...

„Zanim się na świecie pojawiłem” będzie naturalniejsze.

Eldern zsiadł z konia, spod jego nóg uciekły ostatki wiotkiej, płowej trawy porozrzucanej wśród drzew.

Que? O.o

Mdłe światło, które jeszcze nie zdążyło zniknąć tępiło ostre kąty świerków i jodeł rosnących daleko na wzgórzach

„łagodziło ostre kontury” raczej.

między skałami rozbijało
głębokie pohukiwanie

rozbrzmiewało

wielka połyskująca perła koliła niemiłosiernie w oczy

słońca, tak? I co do tego „koliła” mam wątpliwości, ale niegdzie nie znalazłam informacji, czy to poprawnie, czy nie, wiec się nie czepiam.

nachalne ćwierki nieustannie przeszywające powietrze

ćwierkanie.

Nie wiem też dlaczego używasz na określenie żołnierzy słowa o wybitnie pejoratywnym znaczeniu takiego, jak „załdak”…

Flora zakrywająca przed nimi drogę była ciemnozielona i mięsista, zupełnie jakby las zapomniał, że lato w pełni.

Kilka stron wcześniej poinformowałaś mnie, że jest późna wiosna. Naprawdę.

Hmm… zwie się to Północny Trakt” a to jakieś ścieżynki w lesie? I jak oni się nimi przedzierali z wozami?

Nie uszli nawet ćwierć staja

„Stajania” z tego, co pamiętam. Choć możliwe, zew obie formy są dopuszczalne.

Bohaterowie

No, na razie troszku mało o nich, żeby się tak konkretniej wypowiadać. Jedyna osoba, która zapadła mi w pamięć to Bruno. No i jeszcze ten, co tak mało gada. Eldern?

Fabuła

Też jeszcze trudno się wypowiadać, ale jak na razie nie jedzie kiczem, nie wali plastikiem i nie śmierdzi lamą. Czyli jest nieźle. Czy pomysłowe? Jeszcze nie wiem. W każdym razie plusy za realizm (konie, które się męczą etc.) Niezłe opisy, mimo, że miejscami wpychasz bohaterów w bardzo sielankową scenerię całość nie sprawia wrażenia słodkiego i cukierkowego. In minus? Specjalnie mnie nie wciągnęło, ale to może być wina niewyspania i lekkiego kaca (mojego rzecz jasna). Kiedy napiszesz coś nowego to przyślij mi proszę na maila, chętnie przeczytam.

Szablon

Cóż, na samej górze jasny obrazek smoka. W ramach nagłówka? A niech będzie, mnie tam za jedno. Rysunek całkiem niezły, jasny (!), kolorystycznie nie ciska o glebę i zbyt wielu punktów kiczu nie załapuje.

Szablon jest jednokolumnowy, prosty, nawet pokusiłabym się o stwierdzenie, że prawie elegancki. Prawie. No i tutaj wracamy do wzmiankowanej już ciemności. Tło jest czarne. Na początku myślałam, że czcionka też O.o . Ale nie. Jest bardzo ciemno zielona. Co można zaobserwować po ustawieniu na full takich parametrów jak „contrast” i „brightness”, co w przypadku mojego Philipsa równa się utracie wzroku. Czcionka szara (nie biała, zbytnio kontrastowałaby z tłem, co męczyłoby oczy) byłaby o wiele czytelniejsza. Sam krój nie jest najgorszy, choć przy tak małych literkach „szeryfy” troszku przeszkadzają (ale możliwe, że tylko mnie, bo mi ostatnio zupełnie już od monitora wzrok wysiada).

Linki – te na podstronie wyglądają ok., ale te na głównej (chyba jednak ważniejsze?) są maciupkie i nieczytelne (na dodatek w tym samym kolorze co reszta bloga, więc aż trochu dziwnie). Poniżej tekstu to samo. Plus za ilustracje, bardzo ładnie umieszczone miniaturki i bonusowy jakiś punkcik za uzyskanie pozwolenia fotografów na ich umieszczenie. Gdyby czcionka była jaśniejsza, a linki bardziej wyróżnione, a w każdym razie odróżnione od reszty byłoby naprawdę bardzo dobrze.

No, chyba tyle? Nic więcej nie przychodzi mi do głowy, ale jeśli zapomniałam się o czymś wypowiedzieć, to pisz.

Fabuła: 5/10 (głównie dlatego, że jeszcze niewiele o niej wiem, dodaj jeszcze ze trzy części, będę mogła się konkretniej wypowiedzieć)

Postacie: 6/10 (jak wyżej)

Pomysłowość: 7/10 (też trudno oceniać, ale zapowiada się nieźle)

Styl: 7/10

Całkowita ocena tekstu: 25/40

Układ: 9/10 (jednak mi trochę bocznej ramki do szczęścia brakuje)

Ilustracje: 10/10 (stonowane, ładne)

Przejrzystość: 7/10 (z tym jest gorzej, główne ze względu na ten sam kolor czcionki)

Styl i kolorystyka: 9/10 (dałabym 10 gdyby coś tam było widać x^x )

Całkowita ocena grafiki: 35/40

Ortografia: 9/10 (coś tam było)

Gramatyka: 6/10 (miejscami karkołomna)

Interpunkcja: 9/10 (nie było tak źle, chyba, że po prostu czegoś nie zauważyłam x^x )

Łatwość odbioru: 7/10 (no, miejscami można było się zgubić)

Całkowita ocena poprawności językowej: 31/40

Całkowita ocena bloga: 91/120 [Waga Superśrednia – Wyróżnia się ponad przeciętność. Ciekawe, często intrygujące. Najczęściej to opowiadania rozwijające się, niespecjalnie innowacyjne, ale z pewnością progresywne w całokształcie. Przy czym Ciebie akurat podciągnęła grafika i względna poprawność]

Czarny miecz - historia Fergosa

2007-09-27T11:20:00.000+02:00

W swej naiwności, że doczekam się świetnego opowiadania ręki płci pięknej z wielkim optymizmem zabrałem się do lektury opowiadania „Czarny miecz”. Był piękny słoneczny poranek. Zrobiłem sobie aromatyczną herbatę, usiadłem wygodnie w fotelu i zacząłem czytać. Byłem zachwycony. Prolog poza drobnymi błędami logicznymi, których nie ma sensu wytykać, był naprawdę ciekawy! Oryginalność nazewnictwa, różnorodność słownictwa, momentami nawet klimatyczne opisy. Niestety, idylla ta trwała zaledwie parę linijek, czyli tyle, ile ma prolog. Skończyło się jak z tym, że w Wilnie rozdają pomarańczowe rowery, z tą jedną różnicą, że nie w Wilnie a w Warszawie i nie pomarańczowe, a czarne i nie rowery a mercedesy i nie rozdają tylko kradną!
Do rzeczy jednak. Historia jest dość krótka. Gdzieś, kiedyś była kraina Krytonia, władana przez okrutnego władcę, który czynił co mu się podobało i nie było na niego bata. W krainie tej żył sobie także świetny płatnerz, specjalizujący się w mieczach, na których umieszczał magiczne znaki. W końcu zrobił tak świetny miecz, że pewien osobnik zapłacił za niego fortunę. W ten sposób biedny rzemieślnik awansował na bogacza, a że władca nie lubił konkurencji, to się z nim rozprawił, tak że człek został na lodzie z żoną i dwójką synów, których nie mógł wyżywić. Postanowił więc oddać dzieci do adopcji, a sam z żoną udał się w cholerę i słuch po nim zaginął.
Akcja zaczyna się w chwili gdy, jedno z dzieci płatnerza osiąga dojrzałość i dowiaduje się o swym pochodzeniu. Chłopak imieniem Fergos postanawia pozostawić swych opiekunów i udać się za przykładem ojca w cholerę. Od tej chwili zaczyna się historia jak z Pinokia, gdzie główny bohater zachowuje się raz jak idiota, a raz jak by był Steven Seagalem.
Zmęczony przebytymi paroma krokami, siada na kamieniu i poczyna dywagować nad własnym losem, sensem podróży i tym że nie ma pieniędzy. Wtem pojawia się jeździec, który bez zastanowienia oferuje mu pomoc, twierdząc, że tam gdzie go zabierze, młodzieniec znajdzie czego szuka. Oczywiście, jak to bohaterowie tego typu opowiadań, chłopak nie zastanawiając się ni chwili, wskakuje na konia, a sytuacje kończy kwiecisty opis „pogalopowali w las”. Dodam jeszcze, że opis ten powtórzy się jeszcze kilkukrotnie za każdym razem, gdy będzie mowa o jeźdźcu, gdyż jest to człek który galopuje do lasu, nawet gdy w jednym już jest, by po chwili wyłonić się z lasu, w kierunku lasu. W końcu między jednym a drugim lasem, ów jeździec pozostawia Fergosa, oznajmiając na pożegnanie, że idąc przez las dojdzie do przystani, skąd uda się gdzie tylko zechce. Gdy chłopak dociera na miejscu, jego oczom ukazuje się cała masa łodzi i statków. Wybiera oczywiście te z najbardziej zapyziałym dziadem, który to musi być wilkiem morskim. Po chwili rozmowy chłopak jest już członkiem kilkuosobowej załogi. Stary na koniec mówi od niechcenia, że zachodzące słońce jest wyjątkowo krwawe i zapewne to znak przelanej krwi niewinnych ludzi. To by mogło dawać coś do myślenia. Jakaś wskazówka od autora co do wydarzeń równoległych. Niestety, tak szybko jak robi się klimatycznie, wszystko szlag trafia po podsumowaniu, że „nie ma co słuchać nudnych opowiastek starego człowieka”. Straszna plama jak dla mnie. To tak jak by budować klimat w stylu – Wokół czuć było stęchłą woń gnijących ciał, leżących tu od miesięcy – by zaraz potem dodać – lecz był to odór ze sracza co w nim wody zapuścić zapomniano. Na szczęście dialog szybko się kończy bo Fergos czuje zmęczenie i kładzie się spać. Dziwny jest fakt, że w nocy śni mu się człowiek z dwójką dzieci na rękach, dziwniejsze jest również to, że chłopak wie iż, człek ze snu to jego ojciec, którego przecież nigdy nie widział. Jeszcze dziwniejszy jest fakt, że sen ten powtarza się regularnie co noc, a przez wszystkie godziny bohater widzi tylko jedną klatkę filmu (trochę nudny ten sen...). Natomiast najdziwniejsze jest to, że chłopak po takim śnie budzi się zlany potem! Toż to tak straszne jak sen nastolatki, której pamiętnik znalazł młodszy brat. Przyzwyczaiłem się jednak do notorycznej cyrkulacji opisów. Średnio dwa do trzech razy na rozdział pojawia się to samo stwierdzenie. Na przykład w każdej wolnej chwili Fergos zastanawia się „I co ja robię tu (...) bez pieniędzy” lub to że „Norelaqua ma najlepsze piwo”. To tak jak by autorka za wszelką cenę chciała przekonać czytelnika do jakiegoś absurdu, robiąc pranie mózgu.
Zresztą same przemyślenia bohatera są tak prymitywne jak konstrukcja młotka, bo i niby jak inaczej ocenić opinię, że „Krystonia prowadzi bezsensowne walki, ale nie sądziłem, iż może zabijać niewinnych ludzi”. Każda walka dla kogoś ma sens. Przynajmniej dla jednej ze stron. Tylko ktoś kto jest widzem działań wojennych może zauważyć w nich brak sensu czy logiki. Jednak sam bohater będąc Krystończykiem mówi o bezsensowności walk jak by to było dla niego czymś oczywistym. Ta część zdania nie jest jednak tak rażąca jak pytanie o ofiary na wojnie. Ja jak żyje jeszcze nie słyszałem o wojnie, w której nie było ofiar w cywilach. Każda wojna to także gwałty, rozboje, kradzieże, wymuszenia, tortury dla zabawy, wszystko zależy od ludzi którzy walczą i ich morale.
Następny dzień to dopiero pasmo istnych ciekawostek, rodem z Animal Planet. Na początek przerośnięty drab, którego wcześniej nie było budzi chłopaka, po czym jesteśmy świadkami istnie kuriozalnej rozmowy z kapitanem. Otóż dowiadujemy się, że Fergos znajduje się na statku z niewolnikami, a wczorajszy wilk morski, dziś jest wyjątkowym skur***, który zanim zaciągnie chłopaka do roboty, najpierw trzy razy przeprasza gorąco, że tak to wyszło. To, że Edmund (literówka z Edlunda, ale jakże śmieszna )zachowuje się jak ciota, jeszcze jakoś jestem w stanie sobie wyobrazić, ot taka moda. Natomiast nie wierze, jak to możliwe, że „leśny jeździec” z poprzedniego rozdziału współpracuje z złymi na statku. Niby skąd wiedział, że chłopak ze wszystkich łodzi wybierze akurat tę...No ale zostawiam to, bo następne zdania dopiero mnie powalają. Chłopak próbuje uświadomić kapitana, że niewolnictwo to odbieranie ludziom wolnego wyboru, ich praw i w ogóle to bestialstwo, po czym wychodzi z kajuty, jak by nigdy nic, odpina tratwę ratunkową i płynie w siną dal. A ja pozostaje z refleksją, że jedyną śmieszną rzeczą, w tym żałosnym obrazie, była nazwa ziemi, gdzie handlowano niewolnikami – „Wyspa zamkniętych marzeń”.
Drugi rozdział dla odmiany zaczyna się od myśli chłopaka, iż jest na środku oceanu, sam i bez pieniędzy, a w ogóle to sam nie wie co on tam robi. Dalej „Płynie i płynie, wiosłuje i wiosłuje” patrzy i patrzy, myśli i myśli ...aż w końcu widzi słup – „Norleaqua wita!”. A choć lądu jeszcze ni widu nie słychu, to słupy już stawiają. Nie wiem jak udało im się wbić w dno morskie kilkudziesięciu metrowy pal i sprawić, że oparł się on siłom morskim, ale jedno jest pewne – pomimo kunsztu technicznego, mieszkańcy owej krainy to idioci, bo przecież mogli skonstruować boje i zaczepić ją na linie lub łańcuchu.
Na lądzie jako pierwszego spotyka kulawego Jacka, sprzedawcę zbutwiałych ryb. Znowu mam wrażenie, że postać można by oryginalniej nazwać. Jeśli jednak nie jest to kolega Edmunda, Jacuś, to można by dać jakiś apostrof Dżak’owi. Tak czy inaczej owy średniowieczny Jack, prostak i łapserdak używa wyszukanego języka w handlu. „Produkty najwyższej jakości” to już prawie reklama TESCO. Chociaż kto tam tego starego łazęge wie. Z pewnością nie ma kubków smakowych, bo na oczach bohatera wcina zepsutą rybę. Jak twierdzi autorka, widok ten przyprawia Fergosa o odruchy zwrotne, co mi się kojarzy z obrotem na nodze o 180 stopni. Prawda, że o to chodziło?
Chłopak postanawia się przejść, lecz trafia na mur. „Ma dwie drogi do wyboru”. Oczywiście, że dwie!! Jak się ma mur przed sobą to można iść tylko w prawo lub w lewo, pod warunkiem, że w ogóle chce się iść dalej. Można przecież zawrócić. Na szczęście tym razem jest jakaś droga, która prowadzi wzdłuż muru. Nie wiadomo tylko dlaczego wszystkie ważne budowle miasta znajdują się PRZED murem, a nie ZA. Na szczęście autorka nie daje mi chwili zastanowienia nad sensem logicznym poprzednich słów, bo zaraz czytam, że jednym z budynków użytkowych jest klasztor! BUDYNEK UŻYTKOWY?! A poza tym, widział ktoś klasztor w centrum miasta?! Chyba ZUS tylko tak potrafi.
Na szczęście jak w każdej opowieści tego typu, przychodzi czas na miejsce, gdzie wszyscy leją siebie procenty, tłuką po mordach i krzyczą w niebogłosy, czyli karczmę. Nie powiedział bym, aby to było najlepsze miejsce, dla zmęczonego i niewyspanego człowieka, ale skoro głównemu bohaterowi to nie przeszkadza to mnie też nie. Spokojnie czekamy razem, aż mordobicie się zakończy. Myślę jednak, że jest to jedyna rzecz, która łączy mnie z bohaterem. Ja na przykład nie zadał bym tak głupiego pytania, o cel prania się po mordach. Nie zapytał bym, bo do głowy by mi nie przyszło, że w ogóle może mieć to jakiś sens. A jednak szok, bo w tym mieście ma! Ludzie co wieczór schodzą się do karczmy by młócić się wszystkim co pod ręką, na pamiątkę jednego przybysza, dla którego piwa zabrakło. Od czasu pamiętnej furii zwyczaj ten jest kultywowany. No cóż...widać co kraj to obyczaj. Całe szczęście, że Fergos znalazł wcześniej na plaży sakiewkę wypchaną złotymi dukatami, bo inaczej nie miał by czym zapłacić, za te iście cenną historyjkę. A że zapłacił z góry, to jeszcze wyłudził – O ZGROZO – od karczmarza informacje, na temat ciekawych miejsc do zwiedzania w mieście. Wierzycie w moje słowa? Bo ja sam nie mogę...
To jeszcze nie koniec wrażeń tego dnia. Czeka nas jeszcze iście pasjonujący opis wynajętego pokoju. Po prawo jest szafa, od której po lewej odchodzi półka, pod którą stoi dzban, pod którym stoi szafka, która stoi na dywanie...coś mi to trąci pracą domową z angielskiego dla gimnazjalisty... Po chwili medytacji w idealnie umeblowanym pokoju idyllę przerywa karczmarz, który dobija się do drzwi. Przynosi on coś do żarła, lecz sprytny Fergus zachęca go do zjedzenia pierwszego kęsa. Karczmarz niechętnie, bo po namowach, w końcu żuje mięcho w ustach, po czym pada martwy. No tak...podstęp się nie udał. Chciał zagarnąć całe złoto chłopaka, a tym czasem sam padł ofiarą własnego spisku. Co za pech, co za przebiegłość bohatera, cóż za desperacja czarnego charakteru. Ja bym go zatrudnił jako negocjatora w ONZ. Bez przemocy nakłonić drugą osobę na pewną śmierć. To się nazywa empatia!
Zniesmaczony wydarzeniami chłopak udaje się na nocleg do klasztoru. Tu właśnie rozpoczyna się rozdział trzeci. Ze snu wyrywa go dzwon alarmowy i krzyki ludzi. Najwyraźniej ktoś zaatakował miasto. Fergos natrafia jedynie na ciężko ranną w nogę dziewczynę, leżącą na środku ulicy. Wiele nie myśląc wybiega po nią. Z wielkim trudem udaje mu się ją dowlec do drzwi klasztornych, z których dopiero co wybiegł, jednak te są już zamknięte. Po chwili otwiera je znajoma twarz – Kapitan Edlund. W wyrazie wdzięczności, za uratowaną córkę, którą to jest owa dziewczyna w ramionach Fergosa, pirat rzuca się z mieczem na chłopaka. Nie daje rady przebić ciała młodzieńca, gdyż sam zostaje śmiertelnie ugodzony strzałą. Kogo? Własnej córki!!! -> Która teraz cudownie ozdrowiała z zimną krwią celuje z łuku do swego ojca!!!
I jeszcze na koniec kilka idiotycznych błędów językowych. Gdy walka się kończy, chłopak wychodzi na zewnątrz. Wystraszeni ludzie i matki z dziećmi, chowające się po kontach wzbudzają obrzydzenie Fergosa. – Rozumiem, że sam obraz po bitwie może być przygnębiający, ale uogólnienie widoku trupów, z przestraszonymi kobietami i dziećmi to przecież zbrodnia literacka. Mnie jednak już nic nie zdziwi. Zaraz po tym czytam, że młodzieniec wraca do klasztoru, gdzie wycieńczona Lil leży na posadzce. „Nie chcąc jej budzić ZARZUCA sobie ją na plecy u udaje się do karczmy”. W karczmie z kolei urzęduje teraz „zastępca karczmarza”, co jest tak komiczne jak v-ce ogrodnik, czy prezes kloszard. Jeszcze nie widziałem w życiu takiego miejsca, gdzie karczmarz ma swego mianowanego zastępcę! Mógł mieć jakiegoś pachołka, albo wspólnika, choć to i tak bez znaczenia, bo skoro sam karczmarz nie żyje, to owy jegomość jest po prostu nowym karczmarzem. A że dwóch lewych rąk nie ma, to przynosi bohaterom coś do jedzenia. Pyszne żarło „pożerają zgrabnymi kęsami”. Po śniadanku dziewczyna za pieniądze skradzione martwemu ojcu, kupuje trzy konie. Dlaczego trzy, choć bohaterów jest dwóch? Ano taką fanaberię właśnie miała. Jeszcze tylko krótka lecz siarczysta wymiana zdań rodem z podstawówki i wreszcie odjeżdżają w siną dal, co jak na razie kończy opowiadanie.

A teraz kilka słów podsumowania:
Autorka dysponuje dużym zasobem słów ze świata średniowiecza i fantazy. Niestety miesza pojęcia i robi masę błędów logicznych. Wszystko wygląda mniej więcej tak: „Na krzywe drzewo i Salomon nie naleje”. Również dialogi pozostawiają wiele do życzenia, gdyż większość z nich jest wysoce naiwna i dziecinna. Radził bym też wyobrazić sobie najpierw opisywane miejsce, a nawet narysować sobie szkic na kartce. To by wyeliminowało takie paradoksy, jak to, że kościół i inne „budynki użytkowe” stały przed, a nie za murem. Koniecznie też trzeba wyeliminować powtórzenia, bo czytając w jednym rozdziale dziesiąty raz o wspaniałym piwie miejscowych, czytelnik zaczyna mieć „odruchy zwrotne”. Najgorszym błędem jest jednak brak konsekwencji i logiczności działań bohaterów. Ranna w nogę dziewczyna, nie da rady stać i strzelać celnie z łuku, o ile w ogóle może strzelać. Spośród kilkudziesięciu łodzi, nic nie wskazuje, którą bohater powinien wybrać, jeśli podstęp ma się udać. No i wreszcie głupota innych. To że wściekły pirat pozwala chłopakowi przejść pomiędzy załogą, odwiązać łódź ratunkową i odpłynąć, a potem się wścieka, że „jeszcze go dorwie”, to przykład głupoty na skalę nie opisaną. Poza skalą jest też fakt, że karczmarz je pieczeń, którą sam przed chwilą zatruł.
Jednakże opowiadanie ma też kilka dobrych momentów, o czym może świadczyć prolog, lub króciutka dygresja o domku Lil. Dobrze też, że rozdziały są dość długie, co znaczy, że przed napisaniem kolejnego, autorka miała jakąś konkretną myśl, a nie pisała na bieżąco. Także duża część opisów zarówno przyrody, jak i miejsc, jest dość sensowna.
Osobiście uważam, że samo opowiadanie nie jest takie złe, ale dziewczyna, która je pisała potrzebuje jeszcze kilka lat, by dorosnąć. Zrozumie wtedy niektóre działania i reakcje ludzi. Może i zapis dialogów się urozmaici. Gdyby to wszystko wyglądało ciut poważniej i dojrzalej, to nie było by wcale takie złe, bo sam pomysł opowiadania w mojej opinii jest nawet dobry. Zobaczymy co czas przyniesie.

A teraz ocena w federacji HOCC:

Fabuła: /5
Postacie: /2
Pomysłowość: /2
Styl: /3
Całkowita ocena tekstu: /12

Ortografia: /8
Gramatyka: /6
Interpunkcja: /7
Łatwość odbioru: /4
Całkowita ocena poprawności językowej: /25

Całkowita ocena bloga: 37

Link: http://czarny-miecz.blog.onet.pl/

Harry Potter i Moc Miłosci - Ocena (TGO)

2007-09-14T22:13:00.000+02:00

Kiedy usłyszałam od Pana Jezusa tytuł tego bloga parsknęłam w słuchawkę i dostałam drgawek. Harry Potter i Moc Miłości – to już tłumaczenia tytułów telenoweli brzmią lepiej. Ale, kiedy dowiedziałam się, że autorem jest bądź nie bądź łabądź – osobnik płci męskiej stwierdziłam – biorę rodzynka.

GRAFIKA:

Wygląd bloga jest iście paskudny, choć muszę przyznać, że Siaby nie przebija – i dobrze! Opis tudzież wstęp nie odróżnia się od postów, przez co od samego początku czytelnik ma wrażenie nieczytelności. Do tego czcionka nieco zbyt złożona, no i wściekle niebieska. Czytelność samych rozdziałów jest niezła, ale przez kontrast kolorystyczny bardzo łatwo męczy się wzrok. Proponowałabym czcionkę kremową.

Duży plus muszę dać za to, że autor nie wrzuca jakich bądź, wyciągniętych z googli obrazków, ale zdjęcia aktorów z filmów HP itp. jednym słowem: oryginały. Główna grafika to po prostu jedna z oryginalnych – tylko napis jest zmieniony, całkiem cwanie. Widać, że przeróbka, ale przynajmniej z pomysłem i na temat.

Za nawigację należałoby kogoś zarżnąć, najprawdopodobniej Onet. Czy nie da się wstawić tego menu pod postem, a przed komentarzami?

TREŚĆ

Bohaterowie:

Cóż, HP sam w sobie to zbieranina zepsutych pomysłów. Voldemort to kretyn jakich mało, Syriusz zamiast stać się lokalnym odpowiednikiem Wolverine’a okazuje się jakimś bezpłciowym dobrym wujciem, Malfoy to debil jak rzadko, Snape nie może być fajny, musi się zbłaźnić w konfrontacji z Harrym, Ronem i Hermioną, którzy, mimo iż podobno z tomu na tom są starsi, to nadal są na poziomie dziesięciolatków, a najmniejsze przekroczenie regulaminu to PRZERAŻAJĄCE PRZESTĘPSTWO. Do tego łamią tylko regulamin, nigdy nie prawo, czy normy obyczajowe, oni nawet nie przeklną głośno! No za przeproszeniem – są na świecie 16-latkowie, którzy nie klną?! Nie chodzi mi o to, żeby co drugie słowo ciskali „kurwą”, ale w chwili zdenerwowania! A jak oni określają kogoś, kogo nie znoszą? „Gnojek”. The end. Przejdźmy do twórczości Magnusa.

Harry – z powieściowym pierwowzorem nie ma nic wspólnego, to zupełnie inna postać – no bo nikt mi nie powie, że „prawdziwy” Harry łaziłby i rozpowiadał „Ej, jestem potomkiem Gryffindora i Merlina Wielkiego”. Byłby ostatnim, który to kupi.

Ron – jeśli chodzi o kanoniczność, to nie wypada najgorzej – bo prawie nic nie mówi.

Giny – jako tako trzyma się oryginału.

Hermiona – wypada najlepiej, tj. pomijając łatwowierność wygłasza w miarę prawdopodobne kwestie.

Lupin – jego osobowość gdzieś wcięło, a na to miejsce wstawiło jakiegoś 12-letniego palanta. (swoją drogą kolejna postać w powieści, która miała potencjał, ale Rowling ukręciła mu łeb przy samej dupie)

Snape – temu to chyba cegła na łeb spadła.

Ciotka Petunia – przeszła jakieś nawrócenie na jasną stronę mocy i stała się słodka jak miód. Zamiast zrobić z niej postać rozdartą przez sytuację, JEDYNĄ, której można by nadać jakąś głębię psychologiczną, to nie, po co.

Voldemort – w powieści to byłe debil, palant i idiota. Wersja Magnusa zdeklasowała „oryginał”. Nie znam nawet słów właściwych żeby określić jak żenujący jest Czarny Pan w „HPIMM”

Nagini – zmieniła płeć, od teraz to jest on, a nie ona… ale niech będzie.

Magnus Walter – wredny stwór o złośliwej trójkątnej twarzyczce, jeden z takich, co to czekasz, aż mu się pomiędzy wargami pojawi rozdwojony język. Wprawdzie na pewno nie zachowuje się jakby miał 37 lat, ale na pewno jest jedyną dobrą postacią. Da się gnoja lubić, choćby za to jak jedzie po Frotterze.

Rozdział 1

Początek, mimo licznych błędów gramatycznych i logicznych zapowiadał się całkiem nieźle. W nastroju przypominał powieści, z tym, że w wersji baaaardzo skróconej. Powiem wręcz, że mignęła mi nawet nadzieja, że nareszcie znalazłam fan-fic HP, który nie będzie jakiś żenująco głupi. Czy się myliłam odpowiem dopiero po przeczytaniu całości, jednak to czym uraczył mnie autor w dalszej części „rozdziału 1” mocno zachwiało moją wiarą. Mianowicie na samym wstępie mamy opowiastkę o tym, jak to Harry siedzi u wujostwa, a Dudley jest na diecie (standardowy początek HP). Dudley jest niemiły dla Harrego, Harry postanawia wyjść na spacer, bo w pokoju ma duszno, bo zasłonił zasłony i nie otwierał okna, wraca, otwiera okno (?!), sprząta w pokoju, kładzie się na łóżku, niewiadomo kiedy zasypia, ma proroczy sen, budzi się z krzykiem, zbiega na dół, wysyła Dursley’ów do Nory, a co dzieje się potem to przytoczę w oryginale:

---[Harry usłyszał uginanie się schodów.

- Portus - mruknął na jakiegoś buta, a on zajarzył się niebieskim światłem.

- Expelliarmus! - powiedział ktoś i wywarzył drzwi. Harry błogosławiąc się w duchu, że na nic nie czekał spojrzał w twarz Voldemorta.

- Harry! Cóż za niemiłe spotkanie.

- Nie miłe będzie dla ciebie, Voldemort! Drętwota!

- Protego, Potter. Czy jeszcze się nie dowiedziałeś, że nie masz szans z wielkim Lordem Voldemortem?

- Pozwól, że go zabije, panie – powiedział ktoś w masce i ukląkł przed Voldemortem.

- Nie, ja to…

- Expelliarmus!

Mnóstwo czarodziejów stanęło za Potterem. Podłoga uginała się pod ciężarem tylu osób w jednym pomieszczeniu. Za Harrym stało z dziesięć osób, a za Voldemortem z dwanaście.

- Harry, cofnij się! – powiedział pan Weasley. – Dalej, Zakonie Feniksa! Atakujcie!

- Śmierciożercy! Pokażcie im co to jest walka! Zabijcie wszystkich!

- Expelliarmus!

- Drętwota!

- Crucio!

- Rictusempra!

- Locomotor Mortis!

- Mingowimble!

- Protego!

- Crucio!

- Avada Kedavra!

Promień zielonego światła śmignął jak strzała nad uchem pana Weasleya. Zakon Feniksa uzyskiwał przewagę. Kiedy za Voldemortem stały tylko dwie osoby, ten wydał rozkaz ucieczki.

- Uciekać! – krzyknął jakiś członek Zakonu.

Harry na początku nie mógł zrozumieć dlaczego mają uciekać, ale po chwili usłyszał tylko krzyk Voldemorta:

- Sarasta Erane!

Dom stanął w płomieniach. Czarodzieje teleportowali się z rzeczami Harry’ego, a sam Harry dotknął świstoklika, którego wyczarował. Poczuł znajome szarpnięcie w okolicach pępka i znalazł się w przepełnionej czarodziejami Norze – w domku Weasleyów.]---

Przepraszam, musze zrobić przerwę, na walenie głową w klawiaturę.

…

Ok., wróciłam. Podejrzewam, że w trakcie tej sceny Narrator poszedł na piwo. Razem z logiką i prawdopodobieństwem. Powyższego nawet streścić się nie da. To już jest karykaturalne streszczenie! Boże! Za co!? Why me?! I dlaczego Voldemort, jak już jest takim ubermagiem nie wysadził całej chałupy w powietrze?! Albo całego pieprzonego miasteczka!? Tylko zapukał do drzwi, potem je wyważył, a potem wygłaszał jakieś głodne kawałki?!

Rozdział 2

---[Odwrócił się wnerwiony tymi krzykami na pięcie i skierował się w stronę schodów.”]---

No comment.

---[Ale to prawda. Wiem, że się martwisz, ale to nie powód, żeby ją odstawiać do wiatru. Najpierw się z nią całujesz, a potem odrzucasz! I ty uważasz siebie za godnego? Szlachetnego? Voldemort jest od ciebie szlachetniejszy, bo on jak nienawidzi i nie kocha to zabija i ulży przynajmniej komuś. A ty? Pozwalasz, żebyś mieszkał z nią pod jednym dachem]---

LOOOOL, nie mogę, nie wytrzymam, jaki tekst! Błehłehłe… padnę i się glanami nakryję.

Za plus muszę dać „MAM TO W DUPIE” autorstwa Giny, choć poza tym rozdział jest powalający:

Cały stuff przenosi się do kwatery głównej Zakonu Feniksa. Harry idzie do jakiegoś pokoju i uwala się na łóżko. Przychodzi Hermiona z Ronem i mówią, że są razem. Harry mówi: super. Hermiona mówi, że chcą mieć wspólny pokój i łóżko, ale nic tenteges, ona jest dziewicza a on święty (to na chuj im ten wspólny pokój?! W bierki będą na tym wspólnym łóżku grali?!). H i R wychodzą, Harry przeprowadza konstruktywny dialog z głosami w swojej głowie (ciekawi mnie co on bierze…), przychodzi Giny i mówi mu, że go kocha, on mówi jej, że ja kocha. The End.

Rozdział 3

Czas z przeszłego na teraźniejszy zmienia się w sposób niepojęty dla mojego tępego umysłu… ale to szczegóły. Na plus ponownie: postacie się na siebie wydzierają. A rozdział prezentuje się taK:

- Cześć Harry, wszystkiego naj – powiedział (tu wstaw imię) i dał prezent.

- Co to?

- Jajo (tu wstaw nazwę)

- Ojej fajnie.

I tak kilka razy. Nie masz litości Magnusie. Nie masz.

Potem jest już tylko gorzej:

---[Harry bawił się w najlepsze, ale jego wujostwo stało z boku. Po chwili poszli do swojego pokoju i najprawdopodobniej położyli się. Wszyscy inni tańczyli, bawili się, jedli, pili i robili wszystko (co nie przekraczało granic przyzwoitości) co chcieli. Po 24:00 Harry poszedł się położyć, a razem z nim Hermiona, Ron i Ginny. Poszli do siebie (albo raczej Ginny do Harry’ego, a Hermiona do Rona). Kiedy już chcieli zacząć się całować obściskiwać i tak dalej, kiedy Harry zobaczył coś przez swoje nowe okulary. Pani Weasley skradała się do góry. Szybko powiedział o tym Ginny. Ta przebiegła do swojego pokoju szybko się ubrała i wyszła od siebie. Pani Weasley chodziła sobie jak gdyby nigdy nic, a Ginny pod pretekstem, że coś chce powiedzieć Hermionie poszła do jej pokoju. Z jej pokoju weszła do pokoju Rona. Szybko ich ostrzegła, a Hermiona ubrała się (do połowy była rozebrana) i pobiegła do siebie. Ron też się ubrał i udawał, że chrapie]---

To nie jest moje złośliwe streszczenie. To naprawdę tak wygląda. Hmm…? Jak to szło…? Burzliwy okres dojrzewania? Litości! LI-TO-ŚCI! Chociażbyś nazwał rzeczy po imieniu…

Rozdział 4

Harry jest zły, że matka Rona uważa ich za małe dzieciaki. A nie są do cholery małymi dzieciakami?! Mają po szesnaście lat, co, dorośli są?! Jeszcze może ktoś mi powie, że dojrzali emocjonalnie, co?!

---[Pieniądze ze skrypty przekaż od razu Lupinowi]---

Skrypta. No ciekawie. Może powinieneś zamieścić jakiś słowniczek?

---[Nie podejrzewałem Cię, żebyś mógł być potomkiem Salazara Slytherina. Nie mogłeś być zdolny do atakowania ludzi czy duchów, a po za tym (teraz znowu się zdziwisz) nie mogłeś być Dziedzicem Slytherina skoro jesteś potomkiem Godryka Gryffindora, który był spokrewniony z Merlinem Wielkim. Oznacza to, że Potterowie są potomkami Gryffindora. Twój pra, pra, pra, pra, pra, pra wuja to Merlin Wielki.]---

Gdzie tu do cholery jest SENS?! Gdzie?! Schlał się z rozpaczy i dogorywa gdzieś w rowie?! A przecinki ktoś skatował na izbie wytrzeźwień?!

---[Reszta dnia minęła spokojnie. Harry opowiedział Ronowi, Hermionie i Ginny o jego wyprawie z Dumbledore’m, jego liście i o Snape’a (że może mu zaufać) oraz o K.P. Powiedział im także o jego spotkaniu za 7 dni]---

Dzień, który wysyłał listy, bywał na jakichś wyprawach. No nieźle. To już nawet nie jest absurd. To jest jakiś pieprzony dance macabre.

Rozdział 5

---[- Witam cię, Remusie - przywitał się Harry

- Cześć – odpowiedział.

- Co robisz?

- Eh. Nic ważnego. Coś chciałeś?

- Tak. Eee… Grimmauld Place nie jest już bezpieczną Kwaterą Główną. Dostałem od Dumbledore’a jego dom w południowo-wschodniej Anglii. Pomyślałem, że mógł by on być nową Kwaterą Główną Zakonu Feniksa.

- Czemu uważasz, że Grimmauld Place może być niebezpieczne?

- Nie wiem. Zdaję mi się, że Voldemort ma swe wtyki i może się dowiedzieć gdzie jest nasza Kwatera.

- A ty? – zapytał go Remus

- Albus ci nie napisał? Dostałem Willę Godryka Gryffindora. Wiesz, że dostałem miecz Godryka i, że jestem jego potomkiem? Oraz jestem spokrewniony z Merlinem Wielkim?

- CO???? – wrzasnął zdziwiony Lupin – Potomek? Jak to możliwe? James mi nic nie mówił. No, ale wiele na to wskazywało. Po pierwsze twój znak zodiaku to lew, a to godło Gryffindoru, iskry z twojej różdżki mają kolor złoto-czerwony, a to kolory Gryffindora, wyciągnąłeś jego miecz, a to może zrobić tylko prawdziwy Gryfon. Gratulacje! I przyjmuję propozycję, żeby nową Kwaterą Główną został dom Albusa, a raczej TWÓJ dom.]---

Dżisys Krajst! Czy tu do cholery nie ma chociaż jednej postaci, która nie byłaby krzywdząco łatwowierna?! A jakby przylazł Voldemort i powiedział: „Ej, spoko, chłopaki, trochę mi się już znudziło to całe lordowanie, co się będziemy wyżynać, chodźcie na piwo, ja stawiam”, to co?! Poszliby?! Że Harry jest potomkiem Gryffindora, w to jestem wstanie uwierzyć, ale do cholery Rowling udowadniałaby to przez pół książki, a Harry i tak uwierzyłby ostatni. Pierwszy byłby Ron, potem Hermiona wyszukałaby coś w bibliotece. Sytuacja w szkole stąłaby się nieznośna, bo wszyscy by patrzyli na Harrego bardziej niż zwykle. Ale nie-e, po co Magnus ma się tym przejmować!? Zmieścił to w kilku zdaniach. A jakbyś sam poszedł do kumpli i powiedział, że jesteś synem Billa Gates’a, to co, uwierzyliby?!

---[ Chodził z dwoma ptakami do kuchni na obiad i kolację. Minął jeden dzień i drugi. Właśnie wtedy na chwilę przybył Charllie.

- Hej Charllie! – zawołał Harry

- Hej Harry!

- Słuchaj Charllie kiedy mój smok się wykluje?

- No wiesz. Miał się wykluć pojutrze, ale ze smokami nic nie wiadomo.

- Aha.

- A jak go nazwiesz? Słyszałem, że masz orła i nazwałeś go Findasto.

- Tak, to prawda. Nie wiem jakby go nazwać. Hmmm… - zamyślił się – Może Syriusz? A feniksa Albus? Tak, tak ich nazwę.

- Dobrze Harry. Twój wybór – powiedział Charllie – Ale muszę już iść. Cześć!

- Cześć Charllie.]---

---[W dzień spotkania z K.P dokładnie o 13:23 wykluł się feniks. Harry dał mu na imię Albus i zaczął go podziwiać.]---

A co ma piernik do wiatraka!? Błagam! Błagam!! Nie! Nie zdzierżę!

Reszta rozdziału prezentuje się tak: Harry ze swoją menażerią wychodzi na spotkanie z tajemniczym KP. Pojawia się Snape. Rozmawiają. Jak zwykle wszyscy wszystkim wierzą. Hary i reszta wracają do domu. Tam czeka na nich pani Weasley

Rozdział 6

Oświadczają jej, że przeprowadzają się do willi Gordyka Gryffindora, kłócą się o to, oczywiście wygrywają. Okazuje się, że świadomość, że jest się czyimś krewnym daje potężną moc, która jakoś wcześniej się nie ujawniła - ?!

Potem następuje pointa, która… zresztą sami stwierdźcie:

---[Po 22:00 poszli spać. Tym razem pani Weasley ich nie pilnowała więc Hermiona poszła do Rona, a Ginny do Harry’ego. Harry i Ginny zaczęli się obściskiwać i całować. Przebrali się wcześniej w lekkie piżamy (to znaczy Harry w same bokserki, a Ginny w biustonosz i majtki). Tymczasem Hermiona i Ron robili to samo (dodaje od razu, że to nie sex tylko całowanie się namiętne w majtkach - przyp. Autor) Następnego ranka Harry poszedł do Dursley’ów, aby im powiedzieć o przeprowadzce.]---

Harry donosi na Dudley’a i cieszy się jak głupi. Jego kumple razem z nim. Umawiają się ze Sanpe’m co do terminu jego przybycia do Willi. Harremu wykluwa się smok. Przenoszą się do Willi.

Rozdział 7

W rozdziale siódmym znajdujemy pierwszy opis. I jak tak się zastanawiam, to może lepiej, żeby go nie było…

---[Miał cztery piętra, piwnice i strych. W piwnicy mieściła się kuchnia i 15 pokoi dla skrzatów. Na parterze była wielka sala ozdobiona w czerwony dywan ze złotymi dodatkami. Schody były białe z marmuru, a wszędzie wisiały podobizny potomków Godryka. Pod każdą podobizną był podpis i godło Godryka. Harry zauważył, że jest tam nawet on! Weszli po schodach. Na wprost była bardzo duża winda, w lewo mieściła się jadalnia, a w prawo szło się na następne piętro. Jadalnia miała dwa stoły i przy każdym stole 30 krzeseł. Krzesła i stoły były pięknie drewniane, a ściany pomalowane na złoto-czerwony kolor. Znajdował się tam kominek, w którym trzaskał wesoły ogień. Weszli na 2 piętro. Znajdowało się tam 10 sypialni i 5 łazienek. W każdej były łóżka dwuosobowe, szafy, komody, lampki, jedna duża na suficie i dwie małe na stolikach, kołysanki, a pokój był czerwony. Na końcu holu znajdowała się winda. Na trzecim piętrze były sale obrad, łazienki, pokój do pojedynków, pokój do zabaw. W sali obrad był 1 stół i 70 krzeseł przy nim. Komody, łóżka i krzesła były z błyszczącego się drewna. Przy każdym krześle w stole były malutkie szuflady. Na stole było kilka wazonów z różami. Na czwartym piętrze było kilka pokoi. Łazienki, sale do eliksirów, biblioteka i jedna sala zamknięta na kluczyk, ale do eliksirów były mianowicie dwie. Jedna dla wszystkich goszczących i jedna prywatna każdego potomka. W bibliotece było mnóstwo książek. Więcej niż w Hogwarcie. Była też jedna publiczna i jedna Harry’ego. Kiedy Harry pokazał ją Hermionie ta aż pisnęła i powiedziała, że ten dom to raj. Poszli na strych. Był tam schowek na miotły, kilka zmieniaczy czasu i pomieszczenie, w którym znajdowały się zwierzęta domu, szpital i sowiarnia. Harry zawołał Zgredka.]---

---[ Harry szybko szedł do tajemniczej sali. Dotknął drzwi różdżką i mruknął zaklęcie. Drzwi otworzyły się. Harry wszedł i go oniemiało. Przy ścianie były cztery trony. Nad środkowym wisiał nie żywy lew, obok lwa po jednej stronie wąż, po drugiej kruk, a za krukiem borsuk. Na tronie (bo tak z pewnością można nazwać te krzesła) leżała koperta. Była zapieczętowana godłem Godryka. Harry otworzył ją i zaczął czytać.]---

AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! WSZEDŁ O GO ONIEMIAŁO!!!!!!!!!!!

---["Harry,

Skoro to znaczy, że już odkryłeś kim jesteś. Ja uganiałem się za Lily, ale ona mnie nie zauważała. Kiedy się urodziłeś wiedzieliśmy, że Voldemort nas szuka. Twoja matka poświęciła życie za ciebie. Nie marnuj go. Znam przepowiednie Sybilli i Merlina. Nie bój się tego. Odnajdź te horkruksy. Pokonaj go. Pomścij nas! Ale nie popełniaj samobójstwa. Naszym marzeniem jest, żeby starożydny ród Gryffindora przeżył do końca świata. Po przeczytaniu tego listu padniesz na ziemię i zobaczysz noc, w której przybył do nas Lord Voldemort"

James Potter

Oraz

Lily Evans-Potter

Data nadania listu:

Nie wiemy, wysłaliśmy go przez specjalnych posłańców Boga - Aniołów".)]---

Mam tylko jedno małe ale. Nie „starożydny” tylko „starozakonny” jak już.

---[- I co? Przejdziesz na naszą stronę? – zapytał – Będziesz cennym nabytkiem.

- W życiu! A jeżeli o to tylko ci chodzi to wychudź z mojego domu!]---

Mamo, tato..? Słabo mi… [osuwa się w ciemność]

Wybaczcie, ale opisy roślinek sobie odpuściłam.

Rozdział 8

Lekcja ze Snape’m, jakiś kompletnie z dupy pojedynek.

Rozdział 9 zaczyna się wspaniałym

---[Tym razem w nocy Harry spał z Ginny. On był w bokserkach, a ona w biustonoszu i stringach. Rano wszyscy byli w dobrych humorach. Poszli do kuchni.]---

no coment.

---[- No wiesz – zaczął Harry – Ministerstwo Magii chce wszystko na pewno zatuszować. Przecież Lord Voldemort pojawia się na nie znanej mugolskiej uliczce. Walczy o ,,wybrańca”, Harry’ego Pottera. Wszyscy by pomyśleli, że jak znajdą się obok mnie to ich ,,Sam-Wiesz-Kto” - tu prychnął pogardliwie dla tego określenia - wyskoczy zza kosza na śmieci i zacznie miotać Avadą, żeby mnie dorwać.]---

To miała być ironia?! A wiesz, że dokładnie tak przedstawia się to, co dotychczas przeczytałam!?

---[Harry wytknął mu język, a Ron odwdzięczył się tym samym przez co dostał od Ginny upiorogacka (Avifors), a Hermiona rąbnęła Harry’ego ręką.]---

No to kurwa mamy czworobok. CHRYSTE! KAPITANIE AMERYKO! HILFE!!!!!

---[Następnego dnia na pysznym śniadaniu (tosty z margaryną i kiełbaski)]---

Znowu to słowo… „margaryna”… uparłeś się otruć bohetrów?

Rozdział 10

---[- Przeczytajcie – mruknął do przyjaciół i dał im liścik.

Oni przeczytali i wyrazili swoją radość z Orderu Merlina dla Harry’ego i Syriusza, i odebranie go Peterowi, przyjęcie go do grupy aurorów, i wysłania listu gończego za Pettigrew.]---

Zaczynam rozumieć co czuje człowiek trafiony Cruciatus. Naprawdę.

---[Z nie zbytnimi minami wzięli sakiewki z pieniędzmi]---

O_o

I jeszcze kociołek ze złota. Tia…

---[Ruszyli na śmierciożerców i już po chwili atak na Pokątną został obalony i nie było, żadnych ofiar śmiertelnych.]---

Rozdział 11

Nic ciekawego

Rozdział 12

---[Czarny Pan przepełniony jest nienawiścią i wszystkimi złymi cechami jakie można posiadać, a ty jesteś dobry, miłosierny]---

Ta… Najpierw każe skrzatowi przypalać sobie dłonie, donosi na Dudley’a i cieszy się z tego jak cholera, a teraz się okazuje, że jest miłosierny. Wiesz co? To ja podziękuję za takie miłosierdzie.

Rozdział 13

---[Voldemort dużo się nie zmienił. Nadal miał na sobie czarną szatę]---

O_o

Rozdział 14

---[- O ile pamiętam to około 1035 roku. Kiedy Czterej Założyciele się spotkali w wiosce Hogsmade łączyło ich to, że byli jednymi z nielicznych czarodziejów w Anglii. Wiedzieli, że będzie takich czarodziejów więcej i to z mugolskich rodzin dlatego chcieli stworzyć Szkołę Magii. Ministerstwo Magii już istniało więc dowiadywali się o dzieciach, które się urodziły z magiczną mocą. Może pan nie wie, ale w szpitalach są pielęgniarki magiczne, które sprawdzają czy dziecko ma predyspozycje do zostania chociażby najmarniejszym czarodziejem – rozgadała się Wiewiórka.]---

Cholera, pojmuję, że masz nikłe pojęcie o świecie, ale do cholery jeszcze 100 lat temu standardem było, że dzieci rodziły się w domu! Kurwa, moja własna matka przyszła na świat w domu! I te pielęgniarki XD Padnę i drgawek dostanę.

Skoro można machnięciem różdżki wyczarować świstoklik, to na jaką cholerę w ogóle ten cyrk z pociągiem? Nie można wyczarować świstoklików ile trzeba i przenieść wszystkich do Hogwartu!?

---[Harry i reszta dorosłych dzieci (mają już po 17, ale jednak nie można ich porównywać do McGonagall czy Moody’ego) mieli najwięcej sił więc ciskali wszystkimi zaklęciami, które się nauczyli.]---

Zacznę wyć, zacznę kurwa wyć do księżyca. DOROSŁE DZIECI. ¿Porque?!

---[- I co Potter? Cieszysz się? To wspaniale. Ale spier***** jeżeli nie chcesz zarobić Avadą. Ty, albo twoi przyjaciele. O – powiedział z uśmiechem. – Już leży ta… jak jej tam? Aha. Trasmutankta-kot McGonagall!]---

Łojezu! Wiecie czyj to tekst?! WALMNIEWMORDA! (bo nawet kretyn Voldemort z powieści nie był tek żałosny, musiałam jakieś osobne imię wymyślić)

Wierszyk… nie wierzę… naprawdę nie wierzę…

Rozdział 15 jest… naprawdę dobry! To znaczy dobry w porównaniu z żałością, jaką prezentują poprzednie. Magnus to nareszcie jakaś porządna postać. Pozwól dać sobie kilka rad:

1. Przeczytaj kilka książek: „Siewcę wiatru” Kossakowskiej, „Pana Lodowego Ogrodu” Grzędowicza, „Kłamcę” Ćwieka, „Wrota” Wójtowicz i zwróć uwagę na kwestie gramatyczne, ortograficzne i kompozycyjne.

2. Kup siebie słownik interpunkcyjny i ortograficzny (taki z zasadami pisowni).

3. Przyłóż się do nauki historii, WOS-u itp. żeby zdobyć jakiekolwiek pojęcie o świecie. Zacznij oglądać programy historyczne na Discovery. Nie prezentują może najwyższego poziomu, ale podstawy przedstawiają nienajgorzej.

4. Zapomnij o czymś takim jak Harry Potter

5. Zapomnij o czymś takim jak fan-ficki.

6. Kiedy już opanujesz w zadowalającym stopniu język polski załóż bloga na www.blogger.com, a nie na tym beznadziejnym onecie i zacznij pisać coś autorskiego. Masz niezłe pomysły tak naprawdę czynisz je niestrawnymi przez swoją ujemną znajomość gramatyki i ortografii.

7. Zapomnij o patosie. Nie potrafisz pisać takich rzeczy, czynisz je żałosnymi. Za to poczucie humoru masz przednie i wymyślasz niezłe postacie. Napisz jakąś komedię. Zajrzyj na Gniew Woźnego, w takiej formie powinieneś się sprawdzić.

8. NIE SPIESZ SIĘ! Opisuj wszystko po kolei, zapomnij o podawaniu dokładnych liczb, nie pisz „Padał deszcz” tylko „Duże krople uderzały o szyby. Wiatr szarpał gałęziami drzew, którymi wysadzona była aleja prowadząca do głównego wejścia. Od czasu do czasu granatowe niebo przecinała błyskawica, a w szum deszczu wdzierał się huk grzmotu”.

Rozdziały 16, 17, 18

---[- Tak… Ale dlaczego nazywa się Walter? Profesor Lupin już nie chciał przedłużać i nie wytłumaczył tego.

- Brat mojego taty umarł zanim Magnus się urodził, no i matka Magnusa ożeniła się z Polakiem o nazwisku Walter i dlatego.

- Aha. Ale skoro jest synem Waltera, to nie może być Dziedzicem Godryka.

- Tak, ale krew mojego wujka płynęła w krwi jego mamy, bo byli po ślubie. No i matka przekazała jemu krew Pottera bez własnej woli.

- Aha. O… - rozchmurzył się Hagrid.]---

Rozumiem, że lat masz niewiele i pojęcie o rozmnażaniu ludzkim nikłe, ale to jest bzdura jakich mało. Nie prościej byłoby napisać, że jego Matka była w ciąży, jak zginął ten nieszczęsny Michael Potter, potem była sama z bachorem, a jak wyszła za mąż [się ożeniła, fajnie, nie wiemy czegoś o płci domniemanego ojca Magnusa?!] to ten „polak” dał Magnusowi swoje nazwisko? Nie byłoby wtedy logicznie? Najwyraźniej nie-e.

Hmm… skoro Magnus mógł powiększyć powóz, wyczarować stół i jedzenie – to dlaczego Ron musiał zabrać talerze?!

---[ Spojrzał na Harry’ego swoją małą główką.]---

Brawa i oklaski.

---[- Bezsenność? – szepnął Magnus popijając filiżankę Brandy.]---

---[ Magnus odpowiedział na to krzywym uśmieszkiem i oparł wygodnie głowę o zasłonki okna i zamknął oczy, ale nie spał. Wyspali się już. Po oznajmieniu przez Ginny, że widzi ląd i po chwilowym szczęściu wszyscy zapadli w bezwiedny i relaksujący sen.]---

Na całe szczęście to już prawie koniec, bo więcej naprawdę bym nie wytrzymała.

A gdyby ktoś, pomimo powyższego nie wyrobił sobie jeszcze zdania o ogólnej prezencji HpiMM oto cytafon (bo cytat brzmi zbyt logicznie):

---[Głęboko nabrał powietrza i wypuścił w stanie szczęścia.]---

---[- (…) mówiąc to jego ręka powoli skradała się za pas.]---

A wiecie państwo czegóż owo zdanie dowodzi? Dowodzi ono mianowicie, że paranie się zwyrodnialstwem procentuje kakomorfią tak straszliwą, że niczym jest krwawy kakomorf, który uśmiercił był Abla podczas pamiętnej Dżurdzy, kiedy to pan Berbelek… [przepraszam, ale musiałam odreagowywać i padło na „Inne Pieśni”, nawet sobie nie wyobrażacie, jakim przewspaniałym doświadczeniem jest mistrzostwo Dukaja w posługiwaniu się językiem… Ach… horrorni, Kratista Illea Okrutna i to słowo przewspaniałe „wirkawica”…]

POPRAWNOŚĆ JĘZYKOWA (czyli elaborat o nieistnieniu):

Wstęp:

---[Od kiedy Severus Snape zabił Albusa Dumbledore'a, Lord Voldemort jest pewny, że została mu tylko jedna, jedyma przeszkoda do zawładnięcia światem - Harry Potter. Dlatego tak bardzo chce go zniszczyć. Razem ze swoją potężną armią śmierciożerców, olbrzymów, dementorów i innych stworów, którzy tak jak on chcą zniszczyć dobrych czarodziejów opanowuje instytucje za instytucją.]---

Kretynizm fabuły jako takiej – to nie wina autora bloga. To zastał. Ale zajmijmy się gramatyką podanego fragmentu. Mamy tu literówkę – czepiała się nie będę – każdemu może się zdarzyć. Ale potem następuje taka konstrukcja gramatyczna, że aż przeczytałam zdane ze trzy razy, aby dociec o co chodzi. Pominę użycie „stworów”, ok., niech będzie, w końcu to ewule są. Ale jeśli są stwory to będzie „które”, bo to są „te stwory” [jednak feministki… wiedziałam, że one są po stronie Volcia… wiedziałam]

Zapewniam, że każdy, kto czytał książkę, wie, że bez Dumbledore’a będzie trudno. Całość po trzykropku jest do usunięcia. „Pozamykani” piszemy łącznie, a wilgotny przez „i”. Rozumiem, że chcesz zaprowadzić nastrój grozy, ale żeby zaraz „ciemnych, brudnych i wilgotnych” domach? Co to, wszyscy czarodzieje tak mieszkają? Z tego co pamiętam, to nawet biedota jak Weasley’owie z zagrzybionymi ścianami się nie borykali. Jakieś słabe, nietrwałe, nie dające ochrony domy byłyby chyba bardziej na miejscu.

Przecinek po „tak więc”, nie słuchaj, co Ci Word podpowiada.

Ogółem wstępniak napisany krótkimi, szkolnymi zdaniami: mnie do lektury nie zachęcił. Ale zobaczmy, co będzie dalej.

Od razu w pierwszym zdaniu:

---[Pewien szesnastolatek tydzień przed swoimi urodzinami siedział na łóżku w domu swojego wujostwa.]---

„Swojego” jest całkowicie niepotrzebne. Raczej oczywiste jest, że to jego wujostwo. Gdyby było inaczej, wtedy, owszem, komentarz byłby wskazany. „Kruczoczarne” tu i dalej podobne zestawienia piszemy bez myślnika, choć forma, jaką przyjąłeś też jest chyba dopuszczalna (nie mam 100% pewności).

---[Od kiedy Potter przeszedł przez próg domu przy Privet Drive 4, mówił jedynie krótkie zdania, jak na przykład: „Tak”, „Nie”, „Dzięki”, „Proszę”, „Dzień dobry”, „Smacznego”, „Dobranoc”, „Cześć” i tym podobne zdania.]---

…odzywał się jedynie krótkimi zdaniami, mówił „Tak”, „Nie”, „Dzięki”, „Proszę”, „Dzień dobry”, „Smacznego”, „Dobranoc”, „Cześć”. Już, koniec, jak dajesz „na przykład” to „i tym podobne” daje masło maślane.

---[Nie raz słyszał jak wuj Vernon mówi do swojej żony – Petunii.]---

Bez myślnika, a za to z dwukropkiem na końcu. Tu i dalej.

---[Przez jego otyłość jego szyja wydawała się po prostu częścią brzucha, a nogi, krótkimi dość długimi i tłustymi kiełbaskami.]---

Przez otyłość. Że jego to wiadomo. Trudno, żeby przez cudzą otyłość, błagam, czytelnik to nie idiota. Zazwyczaj. W ogóle nadużywasz zaimków – oducz się tego! Naprawdę 90% z nich można pominąć, a tekst zyskuje bardzo dużo.

---[Zajmował już trzy miejsca przy stole, a żadna firma już nie mogła (i nie chciała) wyprodukować mu mundurka szkolnego.]---

1. „już” dwa razy w jednym zdaniu. Powtórzenia to kolejna zmora HPMM.

2. Raczej nierealne. Co to dla krawca za problem uszyć mundurek XXXL? A nie wmówisz mi, że Dursley’ów na to nie stać.

No, jak jadał margarynę i same węglowodany, to się nie dziwię, że dieta nie skutkowała. Jak chcesz schudnąć to węglowodany (owoce, pieczywo) i utwardzane tłuszcze roślinne ograniczasz jako pierwsze. W ogóle – jeść margarynę, wybacz, on miał schudnąć, czy się zatruć?!

---[Tak, więc gdyby nie pomoc przyjaciół Harry’ego, ten, by raczej nie przeżył]---

Raczej by. A poza tym „Gdyby nie pomoc kolegów Harry raczej by nie przeżył.”, bo z tego co napisałeś, to koledzy Harry’ego pomagali jakiejś osobie trzeciej, a nie Harry’emu właśnie. Kolejność wyrazów w zdaniu to kolejny minus.

---[Ta tylko skinęła głową i uścisnęła dłoń, na której zaraz pojawiła się łza]---

Możesz mi wyjaśnić o co chodzi w tym zdaniu? Chyba coś pogubiłeś.

Liczebniki w tekście literackim piszemy słownie, a z tego co wiem, wieczorem nie mówi się „dzień dobry”, tylko „dobry wieczór”

---[dla Harry’ego – przez te dni pojęcie słowa „lśni” było dla niego trochę inne]---

Koronny przykład tego, od czego jest w opowiadaniu aż gęsto. Pocóż to dla niego? No po co, ja się pytam?

Przez wzgląd na to, że opowiadanie ma ponad 60 stron, a znalezienie w pełni poprawnego zdania bliskie jest niemożliwości nie zrobię pełnej korekty. Przepraszam, ale ani czasu ani specjalnej ochoty nie mam na przepisywanie wszystkiego od nowa. Sformułuję więc ogólne zarzuty co do poszczególnych rozdziałów.

>>> Nadmiar zaimków, przyimków i innych imków. Nadmiar. Zdania przyjmują przez to nieco karykaturalną formę. Precz z jemu, jego, tego, jakiś.

>>>Błędy logiczne takie jak:

---[Mimo to zauważył, że na biurku znajduje się gruba warstwa kurzu, a pościel brzydko pachnie od dwóch tygodni nie mycia jej]---

Pościel się pierze, tudzież wietrzy. I wolę się nie zastanawiać co on robił, że mu tak wyrko zajeżdżało. W ogóle tego typu nielogicznych i dziwacznych stwierdzeń w tekście jest masa.

>>>masło maślane w co drugim zdaniu

---[Szafy były brudne, klatka Hedwigi domagała się czyszczenia, jej odchody znajdowały się na szafach, bo w klatce nie było już miejsca.]---

>>>Pocóż informacja, że szafy były brudne?!

---[po proszę]---

Autentycznie: po proszę. Łącznie to się pisze, o tak: poproszę.

Gramatyka?! JEZUSIE NAZAREŃSKI!!! Zastrzelcie mnie, jeśli Magnus Walter w ogóle kiedykolwiek słyszał to słowo!!! Toż on pojęcie o rodzajach ma niczym Pascal. Myśleliście, że „Bierzemy jedna dorodna pomidora” to hardkor?! Myliliście się. I żeby zobrazować:

---[Otworzył leciutko okno kiedy wyrównali lot i mógł się nacieszyć powietrzem, takim jaki jest po deszczu.]---

Do tego urocze stwierdzenia w stylu „usiadł się”, „przebiegł się” itp. są na porządku dziennym. Nieznajomość zasad pisowni „nie” z różnymi częściami mowy zaowocowała tym, że ze wszystkimi pisane jest ono osobno. Nie powiem, zmusza do myślenia… wprawdzie chodzi o: „Co to kurwa ma być?!”, ale jednak.

…wirkawica, myśleć o wirkawicach, wirkawica, wirkawica, spokojnie, nie denerwuj się, masz słabe serce, spokojnie, wirkawica, wirkawica…

Ochłonąwszy trochę mogę zabrać się do omówienia FABUŁY (czyli nareszcie Cię pochwalę):

Wbrew pozorom – wcale nie jest najgorzej. Opowieść jest w ogólnych zarysach prawdopodobna względem poprzednich sześciu części. Kompozycja jest również zgodna z powieściami p.Rowling. Po prostu całkowita nieumiejętność pisania zarzyna pomysł. Dokładnie wypowiedzieć się nie jestem wstanie, gdyż nie znam zupełnie finału intrygi, jednak zapowiada się to nienajgorzej. Wprawdzie scena za sceną to żenująca porażka pod niemal każdym względem (za wyjątkiem rozdziału 15), ale OGÓŁ zarysu fabuły prezentuje się nienajgorzej. Na plus zapisać muszę także podobny do powieści klimat i tempo zawiązywania się intrygi (gdyby tylko to, co obecnie zajmuje jakieś 74 strony miało ich ze trzy razy więcej).

Fabuła: 7/10
Postacie: 2/10 (+5 za Magnusa, podliczę do oceny końcowej)
Pomysłowość: 6/10
Styl: -3/10
Całkowita ocena tekstu: 12/40

Układ: 2/10
Ilustracje: 5/10 ("oryginalne")
Przejrzystość: 0/10
Styl i kolorystyka: 2/10 (nieczytelne, wrażenie chaosu)
Całkowita ocena grafiki: 9/40

Ortografia: 3/10
Gramatyka: -10/10
Interpunkcja: 0/10
Łatwość odbioru: 0/10
Całkowita ocena poprawności językowej: -7/40

Całkowita ocena bloga: 19/120

Blog Bożeny - Ocena (TGO)

2007-09-12T13:16:00.000+02:00

Bożena....

Zacznę od szczerego przyznania się, że nie jestem fanem Harrego Pottera i nie lubię tej serii, ale nie mam po temu błahych powodów. Mimo wszystko staram się być obiektywny i fakt, że opowiadanie Bożeny jest fan-fickiem ze świata HP, nie przeszkadza mi w wystawieniu konstruktywnego osądu. Nic nie stoi na przeszkodzie napisania dobrego opowiadania w każdym świecie, każdego pomysłu... Ale czemu nie trawię Pottera? Dlatego, że jest to powieść nie tworzona dla tego, by opowiedzieć historię jakiś osób, ale by opowiedzieć coś, co sprzeda się w odpowiedniej rynkowej niszy odbiorców – głównie młodzieży gimnazjalnej. Starałem się przebrnąć przez kilka tomów, lecz zawsze odstręczał mnie powtarzający się schemat. Sęk w tym, że autorka miast rozwijać postacie według ich charakteru, natury własnego „Ja”, wewnętrznych pryncypiów, zawsze pchała je w toku w jakim Wy – czytelnicy – chcielibyście je zobaczyć. Nie zachowują się naturalnie, nie są skłonni do życiowych błędów, czy pomyślenia źle o czymś, o czym NIE POWINNI. W tym sęk, autorka HP, zachowuje polityczną poprawność, nasycenie wartościami, od których bohaterom z uszu kipi... Mówię wam, nie doczekacie czasu, w którym Harry zacznie jarać szlugi po kiblach w Hogwarcie, czy spije się i spuści komuś lanie... A to dlaczego?! Bo tego nie oczekują czytelnicy.

Wredna niedawno recenzowała przygody Drowki Midnight, która w ciągu kilku chwil poznała mężczyznę, którego podejrzewała o wymordowanie grupy osób w tym dzieci, ten spytany czy to zrobił, odpowiedział, że: „Nie”, a owa drowka, w kolejnej chwili uwierzyła mu za słowo... Nie minął kwadrans, a już trzymając się za rączki, podziwiali romantyczny zachód słońca... BZDURA!

Widzicie do czego zmierzam? Powyższy schemat został zrealizowany ponieważ autorka opowiadania o Midnight, tego właśnie chciała, ona pragnęła zobaczyć Tego Danego elfa, ściskającego Midnight... to było jej marzenie i zostało zrealizowane, ale czy Midnight by tak na pewno postąpiła? Nie! Rozumiecie? Postacie nie są sobą, fabuła nie jest naturalną fabułą – jest produktem, niczym serek homogenizowany pełen chemicznych składników, zrobiony z zagęszczaczy, sodów, soli, siarczanów, kwasów spożywczych i tak dalej, które z osobna nie nadają się do spożycia, lecz są wymieszane w taki sposób, by wam smakowały, byście to kupili i zajadali ze smakiem. Choć prawdziwego „smakowitego jedzonka” jest tam tyle co nic. Jest smaczna warstwa, która gra na waszych kubkach smakowych(wyobraźni), choć wartość odżywcza i organiczna jest równa tej posiadanej przez plastelinę. Wy nie zaspokajacie tym głodu, wy głód maskujecie otrzymując tylko coś, co otępia zmysły.

Teraz przejdę do pracy Bożeny i już na wstępie zarzucę pytaniem...

Jaki do ciężkiej cholery, to ma tytuł?

Jak blog długi i szeroki, tak tytułu ani śladu! Opis strony to jakieś banialuki o Feniksach i Smokach... Zaś na głównej ilustracji widnieje kolejny z wielu banalnych sloganów.

Jedyny, maleńki śladzik jaki nasuwa się na myśl, to napis „Legenda Ognistego Kamienia!” – umieszczony tak cichaczem gdzieś na burcie strony, skromniutką czcionką...

Co więcej z „pierwszego rzutu okiem”. Opisy postaci na boku nie wiem czy są potrzebne, ale na pewno wiele nie mówią. Komuś nowemu w serii Harry Potter, nic nie tłumaczą, zaś komuś kto już w tym biznesie długo siedzi, są najzwyczajniej w świecie – zbędne

Przykład:

Harry Potter: Wybraniec. W wieku roku stracił rodziców przez Voldemorta. Harry ma teraz 16 lat i jego najlepszymi przyjaciółmi jest Hermiona i Ron. Chłopak miły, spokojny odwarzny. Kochał Hermionę ale teraz... jego serce bije do Ginni Weasley... Jednak wyrusza w wyprawę pomagając swojemu najlepszemu przyjacielowi....

Ale, że co... ?

W tym momencie rozglądam się po pokoju i sprawdzam, czy ktoś „zły” nie czai się pod biurkiem.

Boże... Ojcze... Poratuj...

No dobra od wyrchu zaczynamy. „Wybraniec” - Pierwsza informacja przypieprza w czytelnika, niczym „Światło Stalinowskiej Dobroci” w głodującą Ukrainę. Czemu jest wybrańcem, do czego to zmierza, czy on ma coś zrobić, coś uratować? Czytelnicy HP wiedzą o co chodzi, nowi – nie.... Jednym jest to niepotrzebne, drugich wprowadza w konsternację.

Następne zdanie... Chyba chciałaś powiedzieć, że „Jako roczne dziecko, stracił rodziców” – przynajmniej brzmi jakoś bardziej zgrzebnie. Ale znowu... „przez Voldemorta.” – Jak biedny człowiek z typowego polskiego zadupia (na przykład Bydgoszcz) ma wiedzieć co to jest „Voldemort”? Fanowi to niepotrzebne, innym nic nie mówi.

Kolejne zdanie może być, choć i tak wiele nie wnosi. Następne zaś jest wreszcie jakąś pożyteczną informacją dotyczącą charakterystyki osoby.

„Kochał Hermionę, ale teraz... jego serce bije do Ginni Weasly...”

-To jakieś niezłe dupy musiały być. Czemu nie trójkąt? – Pomyśli sobie ktoś, kto znów nie wie o czym mowa.

Osobiście po zdaniu powyższym mam wrażenie, że Harry jest zaginionym synem Stanisława Łyżwińskiego, wybitnego polskiego Don Juana, znanego ze swej polityki skoku z „kwiatka na kwiatek”... O właśnie, a Harry przez przypadek nie szuka roboty? Słyszałem, że Samoobrona prowadzi rekrutację i poszukują „obrotnej młodzieży”.

Kolejne zaś zdanie,wprawia mnie w konsternację, gdy owo „jednak” zestawię z poprzednikiem.

jego serce bije do Ginni Weasley... Jednak wyrusza w wyprawę pomagając swojemu najlepszemu przyjacielowi....

Ej... co jest? To znaczy, że ponieważ jego serce bije do Ginni Weasley, to on musi wyruszyć w wyprawę? A gdyby na przykład jego serce obrało sobie azymut na Bierutowice, to nie musiałby nigdzie wyruszać?

Gdzie w tym sens?

Ergo... Te „charakterystyki” – o ile można to nazwać w ten sposób – mają zerową wartość dla obu grup czytelników. Co więcej te same informacje autorka mogła zawrzeć w tekście, który notabene cierpi na DORAŹNY brak opisów.

Dobra, jedziemy z koksem.

Rozdział pierwszy, złożony (uwaga, bagatela!) z blisko 23 zdań o treści cokolwiek wnoszącej i kilku dodatkowych słów wyrwanych poza kropki :) – zaszalałaś.

To Był Ciepły dzień. Błonia Hogwartu były zalane słońcem. Aż trudno było pomyśleć że to październik...
Wszyscy uczniowie po lekcjach wyszli na zielone tereny Hogwartu i siedezieli rozmyślając co będą robić w tak pięknym dniu...
Jednak nie wszyscy byli tak zadowoleni z tego pięknego dnia. Trujka uczniów z 6 klasy siedziała pod Dębem i rozmyślała nad tym co powiedziała profesor McGonagall...

1)Powtórzenia „piękny dzień”, „Hogwart” – można było zastąpić słowem „uczelnia”

2)Ale zajebista rozrywka w tym Hogwarcie! Wszyscy po zajęciach wywalają na trawnik i myślą... :) Amish Paradise

3)Trujka uczniów – Pan Ortosław się kłania. Kłania się także wielkiemu Dębowi, który musiał być tak WIELKI, że napisał się z dużej litery w środku zdania :)

-Słyszeliście przecież że wyraźnie mówiła o "Ognistym Kamieniu" - Jak zwykle Hermiona była precyzyjna.

A jasne, skoro się o czymś słyszało, to trzeba przypominać... normalka.

-Ooooch! To Kamień stworzony przez Salazara Slitherina w górze Olgardu! Góry bronił Ognisty Feniks.

A są na przykład... błotniste feniksy, slbo serowe? (...jak Cheatosy)

Mówi się że Salazar zamiast zabić Feniksa zamienił go w kamień. Ów kamień ma niezwykle wielką moc magiczną!

Dobrze, że Hermiona wspomniała o tym, że to Magiczną moc ma ten kamień... Jeszcze bym pomyślał, że ma wspaniałą moc leczenia parodontozy, lub wybielania dzianin...

Legenda mówi że istnieje magiczne zaklęcie i ten kto będzie godzien wypowie to zaklęcie i uwolni Feniksa a ten stanie na straży swojego wyzwoleńca i gdy będzie potrzebował pomocy on będzie mu pomagał. Ale to tylko Legenda... - Hermiona jak zwykle precyzyjnie odpowiedziała na pytanie.

No pewnie, że jak zwykle odpowiedziała precyzyjnie. W końcu jak zwykle była precyzyjna. (Patrz początek wypowiedzi.)

-Hmmm... Ale to nie możliwe żeby ten kamień był gdzieś tu! W Hogwarcie!? - Harry nie mógł uwierzyć. -Jak powiedziałam to tylko Legenda Harry! - Ale... McGonagall mówiła o nim... i....i Dambledore... - Wtrącił się Ron. - No tak ale... Czy to prawda?

1)Winno być Dumbledore.

2)Generalnie to sens powyższej wymiany zdań gubi się niczym działacz Greenpeacu w metropoliach Punjabu.

Cóż mogę powiedzieć...

W zasadzie reszta rozdziału to z trzy dodatkowe zdania nie wiele więcej wnoszące. Co za tym idzie, podobny schemat pojawia się w całym opowiadaniu. – Rozdziały są makabrycznie krótkie!

Rozdział służy temu, by coś sobą rozdzielać. Czytelnicy fantastyki, jak i inni przywykli do tego, że na ogół rozdziały, rozdzielają jakieś ważne wątki, kończąc jedną część przygody i zaczynając drugą. Twoje rozdziały, to proste przerywniki nie wnoszące absolutnie nic do całości. Jeśli trzeba było robić to w takich małych klockach, to proponowałbym zrobić podział na części: Część 1, Część 2, 3, 4, 5... Z czego jeden rozdział piąłby się przez... dajmy na to cztery części minimum... co więcej, znam takich ludzi, którzy z całego twojego opowiadania zrobiliby jeden rozdział, bo tyle zabiera im przedstawienie jednego wątku, który należy odpowiednio zacząć, rozwinąć i zakończyć tak, by wszystko miało ręce i nogi.

Rozdział drugi! – Będzie kozacko!

-Kto tam?- Jak zwykle Głos Hagrida odezwał się za drzwiami swojej drewnianej chatki.

Wiadomo... Hagrid gdziekolwiek nie chodzi, niesie swoją chatkę ze sobą pod pachą i jak zwykle kiedy trzeba coś powiedzieć, robi „chyc” za drzwi i odpowiada... To musi strasznie utrudniać życie towarzyskie.(Szczególnie gdy wygląda się jak skrzyżowanie Lobo ze Świętym Mikołajem)

Dalej jest scena z pieskiem... który „skakając” lizał dzieciaki po twarzach... Chyba autorce chodziło o „skacząc”.

Jeśli chodzi o orty, to powiem wam, że im dalej... tym gorzej, dlatego nie będę poprawiał. Od razu nadmienię, że herbatniki w środku zdania zaczynają się z dużej litery, jak i cała masa słów, które ni stąd, ni zowąd „uwypuklają” swą obecność, niczym kolejne taryfy telekomunikacji. Pokój „wspulny”, „wychodzenie po schodach”, „chasło” do tego „sprubować” – pospolite błędy, ale co najśmieszniejsze, temu podobne powtarzają się co kilka zdań, a niekiedy jest ich kilka W ZDANIU! Generalnie już wiem, że ortografia leży... Oj, leży! Jak się uwaliła, tak już zostanie... A jak wstać ortografio droga? Wystarczy nie pić...

- Czy...znasz...czy czytałeś coś o...O Ognistym Kamieniu?
Hagrid który właśnie popijał herbatę wypluł ją i wytrzeszczył oczy na Hermionę.
-Skąd...Od kogo...jak?

No tak... W końcu skoro coś jest legendą – mitem folkloru, starą opowiastką przekazywaną z pokolenia na pokolenie przez liczne generacje – to strasznie dziwne, że ludzie o tym wiedzą, prawda? Niesamowity powód do zaskoczenia.

Leżąc w łużku Harry rozmyślał czy Hagrid jest w to wszystko w mieszany? Ale czemu nie chciał im nic powiedzieć?

Uderzam się pięścią w czoło... I to ma być „Wybraniec”? Kilka chwil wcześniej Hagrid powiedział im, że to bardzo niebezpieczna sprawa! Ja na jego miejscu martwiłbym się (czysto hipotetycznie) czemu „nam powiedział”(gdyby to zrobił), skoro to jest niebezpieczna sprawa, mogąca w rezultacie nieść śmierć, lub coś zbliżonego.

Dalej...

Sobota zaczeła się dość chłodnym dniem.

To dobrze że dzień zaczyna się dniem... aż strach pomyśleć co by było, gdyby dzień zaczynał się od popołudnia...

- To Historia Hogwaru Ron! - Powiedziała Hermiona.
-A można wiedzieć po co ją tu przytaszczyłaś?- Zapytał Harry.
-No tutaj jest napisane o tym Kamieniu.
-CO?!
- I DOPIERO TERAZ NAM O TYM MÓWISZ!?
-Ej nie musicie krzyczeń na cały pokój.

No tak, w ogólnie dostępnej księdze znajduje się wzmianka o „kamieniu”, a Hagrid dziwi się: „Skąd wy to tym wiecie?” Helloooo! Panie Hagrid! Za dużo spirytusu? Czyżby jakieś sarmackie biby? A może za długo polował waść na bizony?

Ja nie wiem... Czy to jakiś górnik ze Śląska, że się na książkach nie zna?

Podsumuje z grubsza rozdział trzeci...

Trójka przyjaciół spotyka się w pokoju. Jedna z grupy wybywa by przynieść księgę. Wraca, otwierają ją... I rozdział się kończy.

Powiedzcie mi, że to jakiś marny dowcip... proszę.

-Ktoś wyrwał kartkę ale żeby inny czarodziej nie odczarował tej kartki to ON użył zaklęcia Taurusa. To czar pozwalający na ,,zablokowanie" czegoś jeżeli ktoś nie chce żeby to zobaczył ktoś inny. W tym wypadku kartki z książki.- Odpowiedziała Hermiona.
- No to mamy mały problem...- Westchnął Harry.
-No widać mamy...- powiedziała Hermiona

A gdzie tam problem... dzwonimy po Łysego, przywozi chłopaków, dajemy famę, że szukamy kartki i jak u kogoś znajdziemy to „ma wpierdol” i po sprawie :) Sam odda.

Harry spojżał w stronę Rona i Hermiony i aż otworzył usta ze zdziwienia. Hermiona drzemała z głową położoną na kolanach Rona a Ron nie widząc że Harry się patrzył głaskał ją po włosach...
I nagle uderzyła go ta prawda. ON ją kocha! A ONA Jego? Jakiś potwór ożył w brzuchu Harrego i ryknął gniewnie. Nie wiedział czemu ale miał ochotę podejść do Rona i uderzyć Go. Zadać mu ból! Nagle Ron podniósł oczy na Harrego i zapytał:
- Harry co...?

Po powyższej wymianie zdań, od razu mogę powiedzieć, że ktoś tu nie ma wyczucia sytuacji. To dokładnie to o czym mówiłem we wstępie. Autorka(tym razem Bożena) realizuje swój upragniony wzorzec, wplatając taką cyniczną romantykę ni stąd, ni zowąd w samo serce opowiadania.

A do Harrego... Niech sobie kupi węgiel, skoro ma wzdęcia, przy pierwszym lepszym skoku emocjonalnym.

Tak jak w Przeznaczeniu Driady postacie zdawały się być pojemnikami na słowa, tak tu zdają się być pojemniczkami na buzujące uczucia. Co prawda jest to kilka zdań, ale to tego typu zdania, po których można wysączyć całą resztę.

-Harry!- Szepnął by nie zbudzić Hermiony.

I jak to zwykle bywa przy opisywaniu szeptów, na końcu dodajemy wykrzyknik.

Leżąc Harry rozmyślał co się stało?
,,Czemu poczułem nienawiść do Rona?"
,,To mój przyjaciel!"
,,Ale to nie zmienia faktu że coś się stało!"
,,Ale to nie jego wina że kochasz Hermionę!"
I nagle Harry zrozumiał! Zakochał się w Hermionie! I nie pozwoli by Ona zakochała się w Ronie! Bo to On ją kocha! On, Harry!
Nagle zaskrzypiały drzwi dormitorium.
-Harry? - Usłyszał głos Rona.
-Harry Hermiona mówi że coś się dziwnie zachowujesz. - Ciągnął Ron. Ale Harry go nie słuchał. Udawał że śpi. I chyba to pomogło bo Ron odpuścił sobie.
-No cóż nie będę Ci przeszkadzał. Ale wiem że udajesz i że jesteś na mnie wściekły. Ale wiedz że nie zabronisz mi spotykać się z Herminą. -dodał Ron dziwnym tonem. Czyżby była to złość? Harry znieruchomiał.
Usłyszał trzask drzwi. Ron wyszedł. Harry zerknął na zegarek.
Była godzina 11:00 w nocy! Gdzie poszedł Ron? Harry czekał i czekał ale nie usłyszał z powrotem skrzypienia drzwi. Usnął o 3:00 nad ranem zastanawiając się gdzie jest Ron?

Wiesz co? Przestań pisać fan-fici i zrób sequel do Kucyków, Troskliwych Misiów, czy Zakochanego Kundla.

Szybkość z jaką bohaterowie zakochują się w sobie, bije na głowę wszystkich nigeryjskich sprinterów. Te osoby nigdy by się tak nie zachowały! W zakresie emocji przeskoczyłaś w kilku zdaniach odległość, jaką „Moda na Sukces” robi w połowie sezonu!

Czekaj! Niech no ją w przyszłym rozdziale zdradzi, ten okrutny Ron! Potem się okaże, że z Seulu wraca żona Harrego, z jego trójką dzieci, które Harry jej sprawił, gdy wraz z pewną amerykańską dywizją powietrzno-desantową walczył w Wietnamie, na jaw wyjdzie że Hermiona tak na prawdę była kiedyś mężczyzną, a teraz ma dziecko z niejakim Fernando, w którym po cichu podkochuje się Ron. Niech w następnym „rozdziale” okaże się, że owy Fernando, jest nieślubnym dzieckiem bosa narkotykowego Kolumbii, który uciekł po najeździe partyzantów, zapuścił brodę i zwie się Dumbledore...

Cały czas realizujesz ten sam schemat, o którym pisałem na początku recenzji... Ten sam, za który nie lubię serii HP i za co należy się sromota... Postacie są nienaturalne! Są sztuczne, plastikowe!

Sama napisałaś, że Harry ma 16 lat. Chłopaki w jego wieku prawią sprośne dowcipy, gadają o różnych sprawach: autach, sporcie, grach, dziewczynach, niektórzy już o polityce, wkurzają się, wychodzą z domu na piwo, masturbują się po kryjomu... To się nie wielu ludziom podoba, niewielu czytelników HP chce czytać o takich rzeczach, ale mimo wszystko zabarwienie tekstu takimi, zwykłymi „codziennymi czynnościami” dodaje im życia! Pani Rowling, jak i liczni autorzy fan-ficów, zabrali im to życie, stworzyli zeń kukły, które są martwe i tylko przemieszczają się z punktu A do punktu B, wygłaszając zdania, i robiąc to na co autor ma ochotę, lub na co czytelnik ma ochotę... ale nigdy nie realizują samych siebie. Jeśli nie zwalczysz tego schematu, nie pozbędziesz się takiego myślenia, nie stworzysz w swoim życiu ani jednej „fajnej”, ciekawej postaci.

Dobra, rozdział piąty...

Szczerze mówiąc to już wypaliłem kilka fajek i sączę drugie piwo „siłując” się z tym opowiadaniem. Na trzeźwo przez to nie przebrnę.

Czy mam dodawać, że ortografia zdechła i nie zapowiada się na zmartwychwstanie?

Chyba nie...

-Cześć Harry!- Powitała Go.
-Cześć Hermiono. Nie widziałaś dzisiaj Rona?
-Nie a co się stało?
-Nic tylko pytam-Harry unikał jej spojżenia
-Harry powiec! Pokłuciliście się prawda?- Hermiona spojżała mu głęboko w oczy.
-Noo....Ehmmm....Troche się....Posprzeczaliśmy.- Powiedział Harry jąkając się.

Niesamowicie się pokłócili, a chcecie wiedzieć jak?

Harry spojrzał na Rona.

Ron nie skumał... Przyszedł do Harrego w nocy i spytał się w czym rzecz... Harry nie odpowiedział.

Ron poczuł, że jego godność została zszargana i uciekł...

I z grubsza cały rozdział opiera się na tym, że przygnieciony ciężarem niedoli, Ron, popindala tu i tam, a oni próbują się dowiedzieć What The Fuck? W między czasie okazuje się, że Rona przygnębił fakt, odebrania życia członkowi jego rodziny... Ktoś mu od tak zabił brata, a ojca wpędził do szpitala. Na podsumowanie rozdziału, wszyscy ryczą jak na pogrzebie Lenina.

Ja nawet nie wiem jak to skomentować.

Skąd autorka bierze takie pomysły?!

Rozdział szósty...

Jak Boga kocham, jeszcze kilka i się zastrzelę.

Gramatyka i ortografia w tym rozdziale zmieniły stan skupienia, przeszły w eter i spieprzyły w okolice Senegalu. Autentycznie! Chyba reguły pisowni nie chciały mieć nic wspólnego z tym opowiadaniem.

Rozdział owy opiera się głównie na przejściu z punktu A(jeziora, nad którym rozpacza Ron) do punktu B(sypialni).

Przez cała drogę klepane są banały rodem z He-Mana:

„On zabił mi brata! Chcę go pomścić!”

„Nie możesz! Szkieletor jest zbyt silny!”

„Ale zabił mi brata!”

„Wiem co czujesz! Ale Szkieletor jest zbyt silny!

„Ale zabił mi brata!”

„Ale jest zbyt silny!”

„Dobra idziemy spać!”

„No właśnie!”

Ja pierdole...

Rozdział siódmy... i ósmy (Nie zrozumcie mnie źle, ale w linkach do obu rozdziałów jest ta sama treść.)

Powiem od razu, że jest napisany takim odcieniem różu, że od samego patrzenia srać się chce.

Żeby „zobaczyć tekst” musiałem go zaznaczać myszą, aby mieć jakieś normalne(czarne) tło.

Promyk nadziei tkwił w tym, że wreszcie autorka postanowiła zawiązać szczyptę intrygi. Zaczynamy od typowej, wizji będącej pobieżnie sporządzoną kalką standardowych szekspirowskich przepowiedni. Czyli wszyscy wokół martwi, Harry niczym arcyzłoczyńca zdaje się prowodyrem całego zajścia i gdy już ma się coś wyjaśnić, budzi się zlany potem.

To pewnie syndrom wojny wietnamskiej... (Wciąż czekam na jego żonę z Seulu.)

W tym rozdziale dowiadujemy się, że już któryś dzień z rzędu mamy sobotę, ale to nic...

Oczywiście Ron, strasznie przygnębiony po stracie kogoś tak bliskiego jak brat, w kilka godzin po dowiedzeniu się o jego śmierci, już prawi Hermionie uśmieszki i „przysuwa” się do niej, jakby chciał spróbować odrobiny „językowych zapasów”.

Niebywale wzruszony śmiercią brata... Powinni znaleźć sobie kątek i się trochę pogrzmocić, ot tak dla frasunku.

- A gdzie ONA jest? - Spytał Harry
- Poszła do biblioteki...
-CO!? W SOBOTE!?
- Harry przcież ją znasz...

Oooo... no, no... proszę powtarzać jeszcze więcej oczywistości, o których wszyscy mają pojęcie.

-Ej Weasley! Słyszałem że twój brat nie żyje! A twój ojciec jest w szpitalu! Twoja rodzina ginie jak muchy i wcale się nie dziwie! Ciekawe kto potem? Twoja gruba mamuśka?...
To się stało w ułamku sekundy. Ron czerwony na twarzy podszedł do Malvoya i uderzył go z pięści w twarz. Malvoyowi poleciała krew z nosa. Harry podbiegł i przytrzymał Rona. Niestety Ron był większy i z łatwością wyrwał się Harremu.
Podszedł do Malvoya wziął go z przodu za szatę i przytrzymał przy ścianie.

No wreszcie! Wreszcie ktoś zachował się jak powinien... Choć Malvoy po powyższej wypowiedzi, to w moich oczach skończony idiota, to Ron wreszcie zachował się jak przystało na żywą osobę.

Generalnie, to ten rozdział niczym nie różni się od poprzednich. Także opiera się na przejściu z jednego punktu, do drugiego i wygłoszeniu kilku sztucznych kwestii... Choć przynajmniej raz zauważyłem, że jedna z postaci „ożyła” i był to Ron. Na fali absurdu poprzednich rozdziałów, nareszcie zachował się jak człowiek.

Streszczenie rozdziału:

-Wstajemy

-Pogadamy

-Idziemy na śniadanie

-...koniec

Rozdział dziewiąty...

Swoją drogą, czy zdążyłem wspomnieć, że nazwy rozdziałów są idiotyczne? Większość z nich to: „Miłość”, „Prawdziwa miłość!”, „Miłość, czy nienawiść?”... I tego typu...

Zastanawiam się, czy autorka w ogóle ma zielone pojęcie o uczuciach, o których pisze...

Tiaaa...

Z racji tego, że rozdział ósmy, to odsyłacz do tej samej podstrony z rozdziałem siódmym, nagle mamy część historii wyrwanej z kontekstu i zaczynamy czytać rozdział dziewiąty z jakiegoś bliżej nieokreślonego punktu...

Nie... Muszę zapalić, bo nie wyrobię.

Generalnie – Rona trafił szlag. Wszyscy się zamartwiają, gdy leży w skrzydle szpitalnym i mamy takiego małego Harlequina dla ubogich w stylu amerykańskich komedii romantycznych o ckliwym zakończeniu: Wszyscy nagle przypominają sobie, jakim wspaniałym, szesnastoletnim „mężczyzną” jest Ron, jak to go nie kochają, jakich to wspaniałych chwil z nim nie przeżyli. Tak bardzo wszystkim na nim zależy, myślą o nim z takim przejęciem, jakby był bohaterem wojennym powracającym z Berlina.

Choć z tego całego morza schematów, kalek i przewidywalnych powtórzeń, wyłania się przynajmniej odrobina dramatyzmu. Szczęście, że rozdział nie kończy się Happy Endem.

Rozdział dziesiąty...

Tu zamieszczę krótką wypowiedź Harrego, która idealnie podsumowuje całokształt intelektualny uczniów Hogwartu:

- To ty jesteś beznadziejny! Wole mieć Rona w drużynie niż takiego idiote jak ty! A Ron świetnie broni i jest lepszy niż Ci się wydaje!

I wiecie co? Zauważyłem, że co druga osoba w tym opowiadaniu to jakiś idiota. Najpierw Malvoy, teraz ten McLaggen... Wszyscy dostają wciry. Jest jeszcze Hagrid, który dziwi się, że ktoś zna „tajemnicę o legendarnym kamieniu”, którą można znaleźć w pierwszej lepszej, łatwo dostępnej książce... A no i sam Harry, który rzekomo świetnie zna Hermionę, wie, że ta jest w stanie przesiadywać soboty w czytelniach, a mimo wszystko jest w szoku gdy zachodzi taka sytuacja... Bez komentarza.

Nic dziwnego, że pojawia się mnóstwo zwyroli typu Voldemorta, skoro Hogwart wychowuje pokolenia idiotów z roku na rok.

Sam „potężny czar”, którym potraktowano Rona, sensu stricte, okazał się tak „POTĘŻNY”, że młody, rudy chłopina, kolejnego dnia ocknął się i jak widać jest w stanie stabilnym...

Ej, co to kurwa miało być?!

To jest ta magia?!

To już cegła zrzucona z pierwszego piętra potrafi zabić, a nie trzeba robić takiego rumoru! Znam ludzi, którzy w ryj potrafią walnąć tak mocno, że delikwent nie wyjdzie ze szpitala przez miesiąc!

Ale nie! To był hiper-potężny-mega czar! O którym znaleziono stare zapiski i w ogóle...

Na jaką cholerę robić takie zaklęcie?! Uczyć się tego trzeba długo, spamiętywać jakieś frazesy, pisać o tym w księgach, kiedy równie dobrze spisuje się gaz-rurka wyrwana z kuchenki, lub doniczka zrzucona z parapetu! Ba! Nawet lepiej! Kuzyn mojego kumpla dostał taką rurką na meczu i odwoziła go „R-ka”, a potem leżał nieprzytomny prawie tydzień...

Ron? On już kolejnego dnia budzi się i gaworzy...

- Ginni...ja...ja się zakochałam! Nie potrafię żyć bez Rona!
-Taak wiedziałam! On ciebie też kocha!
Hermiona padła w ramiona przyjaciółki i rozpłakała się z radości. To co czuła teraz nie można było do niczego porównać! Tak to jest właśnie miłość!

No dobra... Załóżmy, że kupię te sztuczne ckliwoty... Niech mi ktoś powie, czemu mam wrażenie, że wszelkie wątki miłosne to dobicie skrytych pragnień autorki, która sprzedaje nam nagiętą historyjkę, robiąc pewnie z siebie, taką właśnie Hermionę, marząc o tym by „Dzielny, silny, męski Ron ściskał ją w ramionach?” – Typowe, czyż nie?

No dobrze, ale to był dziesiąty rozdział, więc czas na podsumowanie jednej-trzeciej dorobku Bożeny.

Powiem w skrócie... Tragedia.

Nie jakaś tam Grecka tragedia, w dobrym stylu i smaku, gwarantująca refleksję, katharsis. Tu nie ma żadnych głębokich, wartościowych przemyśleń, żadnych skrupulatnie przemyślanych postępowań, zero życia samych bohaterów.

Całe dziesięć rozdziałów to „gruchanie dwóch gołąbeczków” – Rona i Hermiony. Jest tam coś intrygi, ale jest to konspiracja tak skromna, że w zasadzie niezauważalna.

Z opisami jest źle! ŹLE! Ojjj, baaaardzo ŹLE!

...w zasadzie to w ogóle ich nie ma.

Ich znikoma ilość tu i tam, jest niezauważalna dla oka konesera fantastyki.

Dlaczego?! Twoje opowiadanie ubożeje w ten sposób! Obfite treściowo opisy potrafią budować nastrój, atmosferę, kreują klimat grozy, bądź sielanki w zależności od użytych słów. Gdy użyte są zdania krótkie, można nadać dynamiki do opisu, a gdy zdania są długie, złożone, można sprawić, że akcja spowalnia, można wprowadzić suspens do całości. Używając zdrobnień na przykład w zdaniu: „Murek stał przy starym lasku, tuż obok zielonej chatki.” – dostajesz miły, pocieszny, sielankowy opis.

Zmieniając zaś zdanie na: „Mur trwał nieopodal wiekowego boru, w sąsiedztwie pozieleniałej chaty.” – otrzymujesz bardziej mroczny opis, szorstki.

U ciebie tego nie ma!

„Poszli tu, poszli tam”, „był”, „wziął”, „zrobił” – to wszystko...

Nic nie buduje u ciebie nastroju adekwatnego do sytuacji!

Wyrywając opisy z opowiadania, pozbawiasz je połowy smaku! Połowy nastroju!

To tak jakby murzynowi uciąć nogi... Niby nadal może się poruszać, ale już przed lwem to nie ucieknie.

Z własnej woli okaleczasz swoją pracę.

Jeżeli chodzi o ortografię, gramatykę i resztę... Oj to lepiej się nie wypowiem... Może spytajmy specjalisty.

-Co ty o tym sądzisz, Don?

-Masakra...

No właśnie. Don King ma zawsze rację.

Więcej odnośnie pierwszych dziesięciu na trzydzieści rozdziałów:

Całokształt nie jest interesujący. A to ważne, że mówię o tym teraz, bowiem większość ludzi ma w zwyczaju czytać po kawałku opowiadania. No wiecie... Wchodzą na blog, czytają pierwsze trzy do pięciu rozdziałów i decydują, czy chcą czytać dalej, czy dać sobie spokój...

Ja przeczytałem póki co dziesięć części i wciąż nie znalazłem najmniejszej zalety, która przyciągnęłaby mnie i zatrzymała na dłużej. Normalnie, wyszedłbym po pierwszym rozdziale, ale robota to robota i muszę przeżreć się przez kolejne dwadzieścia notek... jakby to miało coś zmienić.

Zastanawiam się, czemu autorka zgłaszała opowiadanie do federacji, w której oceniana jest strona techniczna (w tym ortografia) skoro sama dobrze wie, że od strony poprawnego zapisu jej opowiadanie jest ruiną. No... ale życzenie spełniam wedle woli.

Przez dziesięć rozdziałów ani jeden (a są krótkie jak grzywka Rokity) nie znalazłem choć akapitu zapisanego w odpowiedni sposób... Absolutna porażka...

Nie zwykłem za to ludzi krytykować, bo wole koncentrować się na przygodzie(której w tym opowiadaniu nie ma), postaciach(które są sztuczne i płytkie), oraz na intrydze(która gdzieś tam zaszumiała i prysła). Ale co innego, gdy ktoś z premedytacją poddaje się pod ocenę poprawności tekstu... Wtedy to wszelkie baty się należą.

I powtórzę jeszcze raz... Nie przeczytałbym tego opowiadania gdyby mi pieniądze dawali... no chyba, że za przysłowiowe „Bóg Zapłać”...

Dobrze, idźmy dalej... Teraz nie zamierzam koncentrować się na każdym rozdziale z osobna, bo to nie ma sensu. W powyższym opisie poprzednich dziesięciu macie jako taki zarys „umiejętności i możliwości” autorki.

Postaram się wysublimować komentarz do kilku rozdziałów na raz...

Od razu, na dwunastym rozdziale (Aha, właśnie... roz. 11 jest wtórnym odnośnikiem do 10, więc mamy miłą niespodziankę! Mniej do czytania! Hurra!)

Ale! Jaki mamy tytuł rozdziału?

Niesamowicie oryginalne:

Śpieszmy się kochać ludzi, tak szybko odchodzą

No shit... – oto winna być inwokacja do owego rozdziału, bowiem, okazuje się, że ojciec Rona zmarł i generalnie autorka poświęciła CAŁY rozdział na opisanie tego jak bohaterowie łażą po Hogwarcie i ryczą, z kim ryczą, w jaki sposób, o której porze... Wyśmienity pomysł na rozdział, doprawdy.

Rozdział13 to kontynuacja gaduch o Szkieletorze. Tylko, że w o wiele bardziej debilny i naiwny sposób, bo do wszystkiego dochodzi więcej emocji, a ubywa rozumu.

-Ron co Ci jest? - Wystraszyła się Hermiona.

Eghem... właśnie dowiedział się, że umarł jego ojciec zidiociała lafiryndo!

Stado idiotów...

Podobnie mistyczny centaur, który dziwi się na widok Harrego i Hermiony, pyta kto to, a już chwilę później używa ich nazwisk, choć nigdy wcześniej ich nie słyszał.

Co więcej! Centaur obdarował Hermionę, Harrego i Rona mocą przemieniania się w smoki i władania nad żywiołami. I to tak po kilku sekundach rozmowy!

Co za łatwowierne bydle!

Dajecie wiarę?! Toż to ktoś mógłby sobie przyjść, od tak znienacka i powiedzieć:

-Te! Jestem kumplem Rona, możesz mi dać moc zmiany w smoka?

-Spoko, trzymaj. – „Abra Kadabra”

-Dzięki, man.

Tak to mniej więcej wygląda. Zjawia się dwójka osób, a ten od tak daje im moc zamiany w bardzo potężne magiczne istoty władające żywiołami. Ludzie! Toż, to w tym świecie, na lewo i prawo rozdają moce, dzięki którym można podbić pół świata, wystarczy, że ma się odpowiednich znajomych! To jak mieć udziały w Microsofcie!

Ale plus za to, że sprawa jęła się rozkręcać.

poprosiłem go by mnie zabrał na błonia, na skraj lasu a on mnie przeteleportował.

-Geordi! Nadciąga statek klingonów, przygotuj się do teleportowania komandora Worfa. Ja wraz oficerem Data kontynuujemy poszukiwania rozbitków. Picard, bez odbioru – Klik, klik!

W tym momencie, sądziłem, że będzie to ten jeden z niewielu rozdziałów, w którym autorka oszczędzi nam „płaczu”...

WRONG!

- No możemy ruszać. Na początek musimy iść jakieś 5 mil prosto przed siebie.

No, no... Zapewne musieli mieć GPS pod pachą, żeby przejść dokładne 8,04672 kilometra.

Używasz słowa „Błonia” jakby były jedynym znanym ci określeniem na „rozległe tereny”, a przecież jest tyle synonimów, można wszak powiedzieć, „zielone polany dookoła Hogwartu,” „Pas zieleni między Hogwartem, a lasem”, lub coś w tym stylu... Starałem się ten problem ignorować, ale te ciągle powtarzające się błonia zaczynają irytować... Miałem nawet wątpliwość, czy autorka w ogóle wie, co oznacza to słowo.

Otworzył drzwi i wyciągnął dużą misę ze srebrną substancją. Położył ja na stole. Koniec swojej różdżki przyłożył do swojej skroni i długa srebrna nić przyczepiła się do różdżki a potem opadła do myślodsiewni. Powoli wynurzyła się zamazana postać. Widać było tylko że to była kobieta. Obracając się powoli powiedziała:
,, Jeden wybrany, drugi do pomocy, trzecia do ochrony,
Razem opuszczą bezpieczne mury szkoły,
W postaciach smoków będą bezpieczni,
Z zamku na bardzo długi czas odeszli,
Powrócą gdy misję swą wypełnią,
I już nigdy nie odejdą..."

-Help us Obi’Wan Kenobi, you’re our only hope!

No cóż zostawmy tą wydumaną “przepowiednię” i przejdźmy do kolejnych genialnych spostrzeżeń naszej trójki przyjaciół, którzy ponownie realizują schemat przygody typu: “Idziemy z punktu A do punktu B.”

Na przykład idąc przez laski i polany nie dostrzegli śladu życia... Co niezbyt dobrze świadczy o ich zmyśle wzroku, szczególnie, że z tego co mi wiadomo las złożony jest z roślin(drzew-krzaków, grzybów) – które są formami życia.

No ale wybaczmy im te niedociągnięcia. W końcu całą noc podróży przez zaspy śniegu ich mózgi pracowały nad skleceniem pytania:

- No a kiedy możemy się zmieniać w te smoki? - Zapytał Harry Rona.

Oraz nad „błyskotliwą” odpowiedzią:

- No kiedy chcesz

Genialne przemyślenie, biorąc pod uwagę fakt, że mogli zamienić się w smoki od samego początku i przelecieć ogromny dystans w kilka chwil, miast brnąc przez śnieg. A wystarczyło tylko „wyobrazić sobie, że jest się smokiem”... Ale nieeee...

Ale nieeee...

Bez komentarza...

Tak samo jak bez komentarza pozostawiam fakt, że posiadając „moc ziemi” da się manipulować roślinnością...

LECZ!

Rozdział piętnasty jest wreszcie rozdziałem, gdzie nikt nie beczy nad byle pierdołami.

Właśnie przejechałem przez 50% tekstu...(15 rozdział na 30) I choć niewiele się zmienia, historia nadal jest miałka, postacie - bezdennie durne, a fascynacja autorki Ronem sięga szczytu, to przynajmniej opowiadanie trochę przyspiesza, staje się żywsze, bo wreszcie coś zaczyna się dziać.

Ortografia – leży.

Kolejna partia opowiadania, przynosi coraz więcej absurdów.

Ot trójka przyjaciół przez przypadek trafia do jaskini Wielkiego Złego Kryształowego Smoka – którego w skrócie będę nazywał W.Z.K.S. (Wieluńsko-Zakopiański Klub Sportowy)

I ten okropny WZKS, przewija się tu i tam, dla zgrywy mordując centaurze niemowlęta, czyniąc zło! Dlaczego? Bo jest zły... (Typowe)

Potem mamy wreszcie rozdział, w którym są opisy, jest tekst, jest treść! Boże to najdłuższy rozdział jaki tu widziałem... Ma z dwie strony A-4! Zaszalałaś...

Następnie...

Ot natykamy się na kolejny tytuł rozdziału: „Czym jest miłość? Powiedz serce!”

No dobra, zaczynam mieć dosyć deptania fabuły, tylko dlatego, że autorka jak jasny gwint wzdycha do Rona. Mam pomysł!

Kup sobie wibrator, napisz na jego burcie czarnym markerem „Ron Weasley” i „rozmawiaj” z nim co pół godziny!

Może kiedy będziesz rozładowana przestaniesz zatruwać postacie swoimi wewnętrznymi żądzami i pragnieniami, a pozwolisz wreszcie IM działać...

Większość opisów koncentruje się na tym, jakim to komandosem Ron nie jest, ile byków by nie wydoił i jaki to z niego książę z bajki w lśniącej zbroi, na białym rumaku.

NASTĘPNIE zaś... następuje długa wymiana zdań, która nie raz miała miejsce, która jest już rozstrzygnięta i o której treści bohaterowie wiedzą WSZYSTKO...

Ron gada z Harrym o miłości, pytając się czy Hermiona kocha rudzielca, choć sama mu powiedziała, że tak, kilka dni wcześniej... hmmm zaraz, to było przedwczoraj!

Och jak ten czas leci!

Gadka między dwoma facetami, tak słodka, różowa i rozckliwiona, sprawiła, że przez chwilę, zdawało mi się, że Harry rozepnie rozporek, spuści spodnie do kolan, stanie przed Ronaldem dzielnie, na baczność, z twarzy zerwie maskę...

A Ron na to:

-Ohhh, Fernando! Jam ogień twego pożądania... Nie sądziłem, że ukrywasz się pod postacią Harrego.

-Si, si, mi amante más dearrest, toma esto y lo aspira! ¡Aspirar realmente profundamente!

-Tak, mój Fernando! – Ron ujął delikatnie w palce nabrzmiałego, czerwonego feniksa, otworzył powoli usta i...

Oj, chyba się rozpędziłem z dwójką naszych bohaterów.

C.d.n. Naprawdę dziękuje wszystkim którzy czytają moje opowiadania. Jesteście kochani!!!

Może i jesteście kochani, but honestly poeple... You suck!

Odnośnie ortografii... Przez myśl przemknął mi jedna teoria... A co jeśli ortografia tego opowiadania zmaterializowała się w postaci kulawego kundla, wybiegła na autostradę bezsensowności i rozjechał ją korowód ciężarówek przewożących głupie pomysły, sztuczne zachowania i debilne dialogi? Wiecie, na tak ruchliwej drodze jest to bardzo prawdopodobne!

-Albusie trzeba coś zrobić! Pomuc im. Powstrzymać! Na co czekamy? Teleportujmy sie tam!

-Giordi! Co z tymi klingonami?! Data odebrał na trikoderze silny odczyt z ich teletransmitera! Giordi?! Riker?! Enterprise, słyszycie mnie?! Kontynuujemy poszukiwania rozbitków. Picard, bez odbioru. – Klik, klik!

Rudzielec spoglądał w te mądre oczy. Wcześniej wydało mu się to łatwe. dziecinnie łatwe. A teraz? Teraz to było tak trudne. Ale postanowił powiedzieć...

Chodzi naturalnie o Hermionę, ale wybaczcie... Po tym co sobie przeczytałem o niej w tym opowiadaniu, jakoś nie pasują mi te „mądre” oczy... I brązowe włosy także... Ona powinna być blondynką!

- Czy ty... Czy... Chciałabyś... Czy... Kurczę! Kocham Cię! - Wykrztusił w końcu czerwony na twarzy. - Nie mogę bez Ciebie żyć! Tak bardzo Cię kocham! A tam w tej jaskini już myślałem że... Tak bardzo źle się czułem kiedy upadłaś. Pomyślałem że to moja wina i nie wiem co bym dalej bez Ciebie zrobił! Kocham Cię! -Powtórzył
Hermionie zalśniły oczy. Tak! Powiedział to! Przez chwilę zamarła i wpatrywała się w niego.
- OK. Nie musisz mówić. Nic się nie stało. Masz prawo mnie nie kochać...
W tej chwili Hermiona otrząsneła się.
- CO?! Ron ja... To nie tak! Ja... Ja też Cię kocham! - Wypowiedziała pośpiesznie Panna Greanger bojąc się że ten odejdzie.

-A niech mnie Tajson świśnie!

TAK, Donie! Takie teksty są w tym opowiadaniu! Nie mylisz się!

Sentymentalne siano w najtańszej postaci!

I tak do końca rozdziału... Patrzymy na jednorożce, gadamy kto kogo kocha, pieprzone pijama-party!

Obrzydzenie wzięło mnie do tego stopnia, że po przebrnięciu do 21 rozdziału (co daje 2/3 całości opowiadania) Mogę śmiało powiedzieć, że ze złego, zrobiło się gorsze. To znaczy... Dynamika całości wzrasta, ale jakość sięga dna. Gdyby sobie przeanalizować o co w tym wszystkim chodzi, to podsumowując:

Trójka przyjaciół (dzieci) dowiaduje się o kamieniu, o którym wszyscy wiedzą, choć to tajemnica. Voldemort tak dla jaj pojawia się i chyba z nudów zabija brata i ojca Rona... Ron spuszcza łomot Malvoyowi, a on oddaje rudzielcowi POTĘŻNYM zaklęciem, które na pół dnia oszołomiło chłopaka, bo już dnia kolejnego wstaje i wyrusza na wielką wyprawę, szukając zemsty.

Pewien centaur daje im moc zmieniania się w smoki, ale ci zamiast przelecieć do danej lokacji, wolą brnąć przez śnieżycę w formie ludzkiej.

Żona Harrego – Mei Lee, jedzie pociągiem z Seulu do Bangkoku.

W tym czasie, okazuje się, że dzieciaki mają więcej szczęścia niż rozumu, bowiem przypadkiem skrywają się w jaskini – siedzibie W.Z.K.S.’u (Pewnie nie stać ich było na halę sportową). Pokonują bestię i okazuje się, że szczęśliwym trafem wpadli akurat na „tajne przejście” do Doliny Feniksa...

Wszyscy wyznają sobie miłość i gdyby w pobliżu był jakiś kiosk z prezerwatywami, to na pewno nie omieszkaliby skorzystać z okazji.

Potem wciąż wyznają sobie miłość... Przytulają się, płaczą, wzdychają, płaczą, znów przytulają... Głaszczą jednorożce, wyznają sobie miłość, wzdychają, przytulają się, płaczą, wyznają miłość...

Już na kiblu można przyjemniej spędzić czas niż męcząc się z tym opowiadaniem! Po wypróżnieniu się człowiek czuje ulgę, a tu, trzeba się męczyć z dodatkowymi dziesięcioma rozdziałami.

- No to jesteśmy już blisko. Ta góra, o tam. - Wskazał ręką na odległą górę zza której unosił się dym i niebo było jakieś czerwone. - To ognista góra.
- A nie możemy zamienic się w Smoki i poleciec tam? - zapytał Harry.
- Tak moglibyśmy ale jest problem. Tam też są smoki. Musimy dojśc tam niepostrzeżenie.

Nie no owszem... Skoro górę oblegają SMOKI, to najlepiej przekradać się w formie ludzkiej, prawda? Nie zauważacie przez przypadek czynnika wspólnego? Hello?! Co będzie bardziej podejrzane dla smoka? Kilka innych smoków, na górze pełnej smoków, czy kilka małych ludzików?

Oczywiście sam fakt, że przemierzają las „przekradając się” i jednocześnie głośno opowiadając sobie dowcipy, wcale nie przyciąga uwagi... Nieeeee. Czemu od razu nie przejechali czołgiem?

Na Teutatesa! To nie ma za grosz sensu!

- Jeżeli jeszcze raz się potknę to...- Nietety z powodu dalszej niecenzuralnej wypowiedzi Rona musiałam dac cenzure. Ach ta młodzierz.... Gdzierz ona zmierza? Żarcik.

A co w tym śmiesznego? Właśnie pozbawiłaś swoją postać naturalnego odruchu i to w bardzo głupi sposób. Czy naprawdę boisz się, że „twoja” postać zaklnie, że powie coś prawdziwego, co chciałaby powiedzieć?

Jeśli już musisz okaleczać ich zachowanie w taki sposób, to chociaż napisz, że „Ron zaklął” czy coś na tą modłę.

- Ech Ron nie nażekaj. Przynajmniej nie masz śladów ugryzień chochlików na całym ciele i w pewnych innych miejscach o których wolałbym nie gadac. - powiedział Harry.

Co oni robili z tymi chochlikami, do ciężkiej cholery?! Jakieś Oral-Gangbang-Bukkake Party?!

W dalszej części rozdziału nr. 22, dochodzi do konfrontacji Rona, oraz Wielkiego Feniksa Strażnika – w skrócie WFS (Wyborcza Faktycznie Ssie)

Opis walki przypomina radiową relację z turnieju Rzutu Podkową dla sparaliżowanych... Nic ciekawego.

Choć sam początek konfrontacji śmierdzi Dragonballowym motywem spotkania wielkiego bohatera i adwersarza, który niszczy wszechświaty pstryknięciem palców, to nie jest źle...

Oczywiście walka kończy się po kilku zdaniach, co sprawia, że potencjalny czytelnik odczułby nie lada zawód. W każdym razie Ron zalicza nokaut.

Harry spojżał na Hermione. Dopiero teraz zrozumiał. Tych dwoje nie umie życ bez drugiego. Są dopasowani do siebie jak dwie krople wody tworzące ocean. A teraz kiedy Ron juz nieżyje nic nie ma sensu...

Ty widziałaś kiedykolwiek ocean?

No dobrze, tu zaczyna się wątek na kolejne osiem rozdziałów, co jest poniekąd plusem, bowiem dotychczasowa przygoda to raczej taka wycieczka w dziwne góry i walka z wielkim ptakiem.

Powiem szczerze, że ten moment, to jedyny interesujący moment na jaki zdarzyło mi się trafić czytając to opowiadanie, którego tytułu nadal nie znam...

Dobrze, zatem przechodzimy do nowego wątku! Nie wiedzieć czemu, nie czuję się z tym źle. A swoją drogą, tak na mój gust, to właśnie w tym momencie zakończyłbym pierwszy rozdział... Cały dorobek, od Roz.1 do 22 można by było skondensować w jeden rozdział, który pełniłby wreszcie funkcję jaką rozdziały winny pełnić.

Duchu święty, stróżu mój, ty zawsze przy mnie stój!

Czy ja dobrze na oczy widzę?! Bożenka postarała się ze wstępem do kolejnego rozdziału. Choć według mnie opowiada o wiadomych każdemu banałach, to jest przynajmniej dobrym zaczątkiem dla całej reszty, buduje jako tako klimat, a może i niektórych skłoni do refleksji.

Widzę zmianę, ale i czuję zmianę!

Co więcej! Opisy naprawdę mają ręce i nogi, zaczynają wyglądać i przemawiać... Naprawdę, gigantyczny przeskok w jednej chwili. Tylko dobrze by było, gdybyś raczyła poprawić poprzednie 22 rozdziały, które w porównaniu z pierwszymi akapitami 23-ciego, wydają się być pisane przez zupełnie inną osobę! Jakbyś zamieniła się, lub wydoroślała o trzy lata. Nareszcie dostrzegam poprawnie skonstruowane zdania i choć nadal popełniasz liczne błędy, to i tak wydaje mi się, że z brnięcia przez bagno, przeszedłem w brnięcie przez zabrudzoną sadzawkę.

Ortografia - leży...

Nawet rozmowa Dumbledora z Tiarą wydaje się być jakaś taka „zmyślna” i „rozumna”.

Wreszcie natrafiłem na rozdział, który nie jest zły w gruncie rzeczy... Szkoda, że dopiero po 22 częściach...

I znowu wracamy do naszych bohaterów! Tym razem nie są już w górach Orgardu ale na spokojnych i zielonych łąkach. O ile można je nazwac "spokojnymi". Bo do spokojnych im bardzo daleko. Co krok Harry, Ron i Hermiona napotykali na różne przeszkody. To sklątkę, to innym razem na spiczaka. Raz nawet uciekali przed hipogryfem. Szybko się ściemniało i trójka przyjaciół musiała znaleśc miejsce do spania. Jednak nie było to łatwe. No bo gdzie można znaleśc schronienie na łąkach? Wykopac sobie norę?*

Chyba pospieszyłem się z pochwałami.

1)Po co piszesz o spokojnych łąkach, skoro potem przez kilka zdań tłumaczysz, że wcale spokojne nie są?

„Ten samochód jest zielony. Choć w rzeczywistości wcale nie jest zielony, bo jest czerwony.”

...

2)Po kiego grzyba oni trałują na piechotę, podczas gdy mogą przebyć tą odległość pod postacią smoków. Chyba, że im baterie wysiadły, czy coś...

- Ciemno, ciemno, ciemno. Najlepiej gdyby było tu drzewo...
Ron puknął się w głowę.
- Drzewo! Harry!
- Co? Nie znam żadnego zaklęcia na porost drzewa...
Ron pokręcił energicznie głową.
- Nie, nie, nie. Tu nie chodzi o zaklęcie, przecież...
- Mam moc ziemi!
- Właśnie!
Przyjaciele spojżeli po sobie. Harry zamknął oczy. Po chwili przed nimi stało już wysokie drzewo z dużymi, grubymi gałęziami a z jednej gałęzi zwisała długa liana.

1)Osobiście wniosę o przyznanie Nagrody Nobla, za niezwykle szybkie dojście do wniosków.

2)Niech mi ktoś wytłumaczy, co ma moc ziemi, do roślin? Tylko nie wyskakujcie mi z debilizmem: „Bo drzewa rosną w ziemi”, dobrze? Przeanalizowałem wszelkie możliwe aspekty korelacji między drzewem, a ziemią i dochodzę do wniosku, że drzewo ma tyle wspólnego z ziemią, co woda, czy oginiem Sama roślinność winna być osobnym rodzajem mocy, żeby to miało jakikolwiek sens... No bo przecież zastanówmy się. Jedyny stosunek rośliny i gleby, to styk (korzenie i ziemia), ale taki sam styk występuje między wodą a ziemią(na przykład dno morza) lub między powietrzem i wodą.

Nie mówcie mi, że ziemia karmi drzewo, bo przecież, woda tak samo jest potrzebna drzewu do życia, jak i energia cieplna (wywodząca się w prostej linii od ognia). W takim razie, gdyby być wiernym rozumowi, to cała trójka powinna mieć moc oddziaływania na rośliny, bowiem organizmy żywe, jako takie są zbudowane z każdego żywiołu po trochu(minerałów – utożsamianych z ziemią, wody, oraz energii cieplnej – ogień)

No chyba, że w tym świecie jest więcej jakiś absurdalnych reguł, o których nie mam pojęcia...

Pytanie odnośnie dalszej części:

Co ty masz z tym „Jednak”? Wpychasz to słowo gdzie popadnie bez żadnego uzasadnienia.

„Samochód skręcił w prawo. Jednak Andrzej kupił wino.”

Jaki w tym jest sens?!

Ronald przechadzał się po polanie. Niewiedział czemu ale coś kazału mu tu iśc. Taki głosik, który nieraz każe nam zrobic jakąś rzecz...

Od razu się przyznam, że ja tyle nie piję...

W każdym razie, kolejne akcje podejmowane szczególnie przez Rona, zdają się być bardziej naturalne, takie żywsze... I co jest mym wielkim zaskoczeniem, nie do końca dał wiarę w co zobaczył na pierwszy rzut oka... Zupełnie inaczej niż elfka Midnight, w innej recenzji na naszym blogu.

Trochę zaczynasz mi plusować, ale o ile nie poprawisz poprzednich części, a jest to większość tekstu to ocena niewiele podskoczy.

Na zaś katujesz oczy czytelnika prywatnymi scenami z życia „sztucznie zakochanych”, natomiast odmawiasz przyjemności zakosztowania realistycznych scen. Na kilometr czuć tu twój głód uczuć, który realizujesz używając swoich „ulubionych kukiełek” – Rona i Herminy.

Ron zaś jest dzielny niczym Arnold walczący z Predatorem!

-Muszę iść sam, tylko ja go powstrzymam! Dotrzyjcie do bazy i wezwijcie śmigłowce! Nie bierzcie broni, będzie na was polować!

Po dwudziestym piątym rozdziale przychodzi dziwne wrażenie, że autorka po uprzednim przyspieszeniu... Stopniowo zwalnia jak towarowy pod Sieradzem.

Ortografia, gramatyka – chyba autorka nie słyszała o istnieniu takich dziwadeł.

Ale! Przynajmniej rozdziały nie mają już oklepanych tytułów, a szczerze mówiąc zaczynają z lekka intrygować.

- Pamiętnik? Prowadziłeś pamiętnik?
- Tak. - Pokiwał głową mężczyzna. - Ale teraz już go nie ma. Miliardy kartek powyrywane z pamiętnika są teraz w różnych stronach świata.

Hola, hola! Miliardy kartek? Zaczynamy określać pamiętnik w skali populacji Chin? Trochę nieporęczny ten pamiętnik. Wiesz ja mam obok książkę co ma 600 stron grubości i ma mniej więcej rozmiary standardowej budowlanej cegły. Dokonałem małych obliczeń i wyszło mi, że z około półtora miliarda stron, dostaniesz książkę grubości stu kilometrów.

W następnych akapitach dowiadujemy się, że Ron to w gruncie rzeczy taki Neo, co potrafi „łyżki wyginać”... Wcale nie podoba mi się ta operacja z jednego względu. To mało oryginalne rozwiązanie. Mimo faktu, że jest umieszczone w innym świecie, mimo, że postacie robią coś, czego w HP jeszcze nie było, to realizujesz stary jak świat schemat powtarzany w tysiącach filmów, książek, kreskówek, komiksów itd...

Zastanówmy się:

Jest potężny zły charakter, który czyni zło, tylko dlatego, że sam jest „zły” – oklepany banał. Okazuje się, że jedynym sposobem by to zło zniszczyć, jest magiczny przedmiot o wielkiej mocy, oraz „wybraniec”, który musi owego przedmiotu użyć, i złego wyłotoszyć po pośladach. Co za tym idzie, okazuje się, że zwykły chłopina, lekki niezdara, jest tak naprawdę przepełnionym antycznymi mocami „wybrańcem”, ratunkiem dla świata. W innych anime, mangach, czy fantasy mamy z grubsza jakiegoś syna półboga, czy ucieleśnienia pradawnego demona, upadły anioł, czy inne gówno. W każdym razie znów się okazuje, że będzie więcej biegania i wysadzania w powietrze ognistymi kulami, niż używania mózgu.

-Ron... Jesteś Keanu.

To standardowy scenariusz dla kreskówki, która ma się sprzedać gimnazjalnej młodzieży. Ma być dużo światełek, wybuchów, nowych mocy, walk, ścian ognia, magicznych kul, podczas gdy gł. bohater nie podejmuje żadnego wysiłku intelektualnego, po prostu lezie przez tą fabułę jak kombajn przez pole i młóci, i młóci...

O ile bardziej na uznanie zasługiwałby taki chłopiec-mugol, który zrobiłby to samo co Ron na koniec opowiadania, a miast czarów, darów i mocy, użył umysłu, rozsądku, miast czystej siły magicznej. Wiesz... Nie sztuką jest zburzyć ruderę przy pomocy buldożera... Sztuką jest opchnąć komuś nieruchomość, tak by mieć z tego zysk.

Podziwianie ludzi myślących przy pracy – to jest rzecz intrygująca, ciekawa, może nie oryginalna, ale daje duże pole do popisu.

Oglądanie zaś kogoś komu dano wszystko z góry, jak ten idzie linią prostą rozwalając co popadnie – to nudny schemat, który był już wszędzie odwzorowany.

A no i zapomniałem dodać, że we wszystkim idzie o ratowanie świata. – hmmm, czekajcie, czy tego nie było w jakś... 95% fantastyki?

-... Jeżeli nie obudzi się za pare minut pal licho ten kamień i teleportujemy się do Hogwartu...

-Giordi! Znaleźliśmy rozbity statek Romulan! Wyślijcie tutaj doktor Crusher, musi zobaczyć co się da zrobić z rannymi! Picard, bez odbioru – Klik, klik!

- Feniks... - Wyszeptała Hermiona z oczami jak talerze

Ale takie od zupy, czy na przykład na drugie danie?

Mniemam, że autorce chodziło o spodki, bowiem mówi się „Oczy urosły mu/jej do rozmiarów spodków.” – a to skromna różnica.

- Boże Ron.... Jak dobrze że ją uratowałeś... Nie mógłbym życ z tą myślą że nigdy jej nie powiedziałem co do niej czuję że... Że ją kocham...
Ron poklepał Harrego po plecach i powiedział.
- Wiem Harry. To widac że się kochacie. I dobrze cie rozumiem bo widzisz... Tam pare tygodni temu w tej jaskini... Kiedy ten smok uderzył Hermionę... Ja...Ja myślałem że już po niej. Że już nigdy jej nie powiem jak bardzo ją kocham... Jak mi na niej zależy. I Ty napewno powiesz Ginni że ją kochasz. Ani ona ani Ty ani nikt inny nie umrze. Będzie OK...

Bożenko... znajdź sobie chłopaka, dobrze? Będzie Ok...

- Nie nie nie! To poprostu... Postac wymyślona przez pisarza. Romeo kochał się w Julli. To była najwieksza miłośc na świecie...

Największa? Zamiast po prostu spakować się i wieść wesołe życie z dala od świrów, oni mordowali się, wycinali dla siebie członków swej rodziny, brnęli w kolosalną wendetę, a na końcu z głupoty zabili i siebie...

Co w tym „wielkiego”? Prawdziwa miłość, była w oczach dzieci i żony pułkownika Harolda Moora, gdy ten musiał za rozkazem wyjechać na wojnę do doliny La Drang.

Prawdziwą miłość to czuł pewien ukraiński skazaniec, którego więź z rodziną przez trzydzieści lat trzymała przy życiu w syberyjskim łagrze.

Prawdziwą miłością Charles White Whittlesey otoczył swoich ludzi, za których w pierwszej wojnie światowej sam oddałby życie, odcięty przez Niemców i zagubiony za linią frontu.

Prawdziwą miłość to czuła pewna hiszpańska pisarka, którą pod rządami Franco wzięto do niewoli, robiąc z niej koszarową dziwkę. Jej mąż zaharowywał się na śmierć, by zarobić pieniądze na jej wykup – rabował, napadał, zabijał.

No ale według was „największa miłość” rodzi się między wypachnionymi damulkami, a „ciachami” pokroju Orlando Blooma, którzy wygodnie myziają się i obściskują, leżąc na miękkich kanapach, obrzucając się kwiatami, perłami, oraz miłosną poezją... dokładnie ten śmieszny etos biologicznej miłości kiedy wszystko jest „dobrze”... kiedy nikt nie traci pracy, kiedy nikt nie popada w nałóg, kiedy nie ma żadnych kłopotów, czyż nie? To prawdziwa „miłość”.

Daj spokój i przestań pieprzyć te słodkie farmazony z tanich romansideł produkowanych taśmowo dla otępiałej tłuszczy... Ja nie wiem, czy ty w to wierzysz, czy piszesz tylko na potrzeby opowiadania... Jeśli to drugie, to jestem w stanie zrozumieć. Jeśli to pierwsze... No cóż, może lepiej nie będę sypał wywodem co na ten temat myślę.

-[do Hermiony]Wyglądasz jak moja żona. No może nie dokładnie ale jesteś bardzo do niej podobna. Ona tez była taka piekna. Tak, tak. I mądra. Inteligenta. Moc wody. Wodny smok.

Tak, tak... I piękna i cudowna, i dystyngowana, i elokwentna, i napisana przez bardzo skromną autorkę fan-fica...

Bez wątpienia skrywała ona tajemnicę.

Po co te rusycyzmy?! Mówisz jak Lepper... Wystarczy „Bez wątpienia skrywała tajemnicę.” – od razu brzmi lepiej. Wyzbądź się tego złego nawyku wstawiania na siłę słów, które rozwlekają zdanie.

Dalej wracamy do znanego typu relacji z walki – zero ciekawych opisów.

Wszystko wygląda mniej więcej tak:

„I zaczęli walczyć. Walczyli długo, och jak długo walczyli. I tak walczyli i walczyli, a szala zwycięstwa raz na stronę Rona się przechylała, raz na stronę wroga. I walczyli dalej... Walczyli, walczyli, wymieniali się ciosami... Och jak walczyli... (zieeew) Wezwali posiłki. Walczyli... Aż w końcu wygrali...”

Było to wielkie sklepisko Feniksów.

Sklepisko – a co to za nowomowa partyjna?

- Ty masz zawsze fart Ron...

Od góry na sprawę patrząc, to oni wszyscy mają więcej szczęścia niż rozumu.

Dobra... jestem na szczęście już na przedostatnim rozdziale! Wreszcie się skończy! Hurra!

Tak. Rozdział 29 zaczyna się od majaków i wizji, czego można było się spodziewać.

Co więcej wychodzi na jaw wrodzony debilizm Voldemorta, który nie wiedzieć czemu, dostaje „Berserker Mode” i zarzyna centaury.

Skoro o wszystkim wiedział, skoro polował na Rona, to czemu od razu nie uderzył w chłopaka, kiedy ten był najsłabszy?! To ma być złoczyńca? Czy on potrafi sobie w ogóle zaplanować dzień? Zaplanować cokolwiek?! Rozumowanie Voldemorta przypomina proces myślowy dresa, polującego na samotnego kibola GKS’u!

-E! Dzie jest Rudy?!

-Nie powiem!

-To masz wpierdol! – I zabija centaura...

Nad zagadnieniami fabularnymi nie będę się rozwodził... Trudno cokolwiek o nich powiedzieć, bez rwania włosów z głowy.

I wreszcie ostatni rozdział!

Jak zwykle zaczyna się pierdołami. – Dosłownie. Autorka nie ma pojęcia o czym pisze, bowiem sama (mogę się założyć) czegoś podobnego nie przeżyła.

Dalej nie jest wcale lepiej. Znów wracamy do modelu: Z punktu A, do B. Na koniec z Rona robi się totalna krzyżówka Hogana, Arnolda, Vina Disela, Mr. T.

W każdym razie skończyłem i teraz pozwólcie, że ocenię całokształt.

Fabuła

Nagięta do granic możliwości, a za razem spłycona tak bardzo, że kolejna konferencja Ziobry wydaje się być mniej schematyczna. Ogromna nuda i brak pomysłu. Przygoda pokroju Pokemonów i Dragonballa, cały czas podbita ckliwostkami autorki – czyli idziemy i bijemy coraz potężniejsze stwory + szczypta marnego Love Story.

Świat i postacie

Absurd na bzdurze głupotę pogania. Tam nie ma za grosz sensu. Postacie nie myślą, są sztuczne, nie mają własnej osobowości, charakterów, tylko „maski” namalowane przez autorkę... Ja wiem, że gdyby im owe maski pozdejmować, pod spodem zauważylibyśmy same skwaszone miny.

Schematy, schematy i jeszcze raz schematy!

Poprawność zapisu

...

Skąd ty jesteś, że robisz takie błędy? Z Niemiec? Z Mołdawii? Z dykty?

Strona graficzna

To absolutnie jedyna rzecz, która to opowiadanie uciągnie trochę w górę!

Zapis jest z grubsza czytelny. Kolory nie rażą. Obrazki choć nie zachwycają, to i nie są infantylne. Podoba mi się skromność strony. Ułatwia nawigację, która dzięki podziałowi na rozdziały, świetnie się sprawdza. To fakt, że wszystko jest do ogarnięcia i od strony wizualnej nie jest męczące.

Jeszcze jeden komentarz do tekstu

Wróciłam. Proszę o komentarze. Pamiętam czasy jak było ich mnustwo:) Licze na was:)
PS wiecie że to już prawie koniec historii prawda?:( Alej jak skończe tą "namiastkę książki"bo bestcelerrem to to nie jest:) to dokończe tamto opowiadanie o horckruksach i napewno napisze inne.

1)Namiastkę Książki?! – Słuchaj, nie wiem jak u ciebie z wiekiem, ale ktoś kto pisze w ten sposób co ty i ma dajmy na to 16-18 lat, od razu powiem, że nie ma nawet co marzyć o książce. O ile jesteś młodsza, może co nieco się poprawi, choć baaardzo czarno to widzę.

2)Błagam! Nie pisz więcej!

Na jakimś blogu z ocenami, dostałaś całkiem nędzną notę, gdzie określono twój pomysł jako oryginalny. Pozwolisz zatem, że wyprowadzę Cię z błędu. Ten pomysł nie jest oryginalny, jest po prostu ubrany w inną oprawkę. Z czego oczywiście wnioskuję, że osoba oceniająca opowiadanie nie miała pojęcia co to jest oryginalność, chociaż temu się nie dziwie, na tamtym blogu wystawiają osobne oceny za „występowanie literówek”, oraz „mylenie literek w wyrazach” – podczas gdy to dokładnie jedno i to samo.

Tekst
Fabuła: 1/10
Postacie: 0/10
Pomysłowość: 1/10
Styl: 2/10
Całkowita ocena tekstu: 4/40

Grafika
Układ: 5/10
Ilustracje: 3/10
Przejrzystość: 5/10
Styl i kolorystyka: 4/10
Całkowita ocena grafiki: 17/40

Poprawność językowa
Ortografia: -2/10
Gramatyka: 1/10
Interpunkcja: 2/10
Łatwość odbioru: 3/10
Całkowita ocena poprawności językowej: 4/40

Klasyfikacja w rankingu Federacji WGC (TGO) 25 punktów

Tragedia...

PS Jaki to ma tytuł do ciężkiej cholery?! Póki co wpiszę „Bożena 99”...

PS2 Coś do smaku odnośnie Hogwartu

Sylvanas - dar bogów - Ocena (TOB)

2007-09-11T14:59:00.000+02:00

Witajcie serdecznie! Dziś pod młot mojej krytyki wpadł blog pewnej nastolatki, opisującej losy młodej elfki wychowywanej przez krasnoludy. Zanim jednak przystąpie do oceny merytorycznej chciałem podzielić się refleksją o autorze. Otóż zrozumiałe jest dla mnie, że w twórczości każdego z nas, próbujemy przemycić jakieś elementy z naszego prywatnego życia. Czasem są to jakieś ukryte marzenia, pragnienia, a czasem elementy osobowości naszych przyjaciół, wrogów lub nas samych. Dopóki mówimy o twórczości męskiej części społeczeństwa, wszystko mieści się w granicach tego kanonu. Gdy jednak autorem jest kobieta, a nie daj Boże nastolatka, treść przybiera formę: Ona, czyli ja, czyli rozwydrzona wojowniczka, z buntowni.
Pomimo szczerych chęci oceny w federacji HSCC, zostałem zmuszony do zmiany na HOCC, ze względu na liczne paradoksy, braki konsekwencji i sensu logicznego w tekście.

Całe dziesięcio-rozdziałowe opowiadanie rozpoczyna się od prologu, który już na wstępie zarzuca nas masą zdań wielokrotnie złożonych, których sens słowny pozostawia wiele do życzenia. Dowiadujemy się, że krasnoludy, przecząc wszelkim konwencjom fantastyki, wychowują młodą elfkę. Do tego czczą boginię, której zanoszą liczne ofiary.
--> Bez względu na to czy są to ofiary w kruszcu, czy w istocie życia, nie były by składane przez żadnego z przedstawicieli chciwej rasy pokurczy. Przypuśćmy jednak, że rzecz dzieje się w świecie, gdzie krasnoludy są wyjątkowo hojne i nie mają żadnych uprzedzeń rasowych. Taka mała społeczność wzorcem z nowoczesnej Europy J
Czytając dalej dowiadujemy się, że elfkę znaleziono pod pomnikiem boginii, która to uratowała jej życie.
--> Jako czytelnik zastanawiam się tylko, czy to boginii uratowała jej życie, przenosząc ją pod swój życiodajny pomnik, czy symbolika pomnika nakłoniła krasnoludy do uratowania elfki.
Następnie widnieje duży skrót myślowy, z którego wynika, że przez ostatnie 17 lat elfka nie robiła nic ciekawego, za to od 3 lat „Edukuje się w zakresie wiedzy”, oraz pobiera lekcję magii u naczelnego dwarfa.
--> I tu pojawia się pytanie: Po co krasnoludy, nie posiadające umiejętności czarowania, kultywowały by wiedzę o magii. To jak dać murzynom z Darfuru wkrętarkę elektryczną, by ci trzymali ją do czasu, aż zjawi się ktoś, kto będzie wiedział jak i do czego jej użyć.

Pierwszy rozdział zawiera wyjątkowo ubogą charakterystykę głównej bohaterki, z której jedynym rozbudowanym opisem są „malachitowo-zielone oczy”
--> Osobiście myślę, że czytelnik nie będzie zastanawiał się, czy jej oczy są bardziej malachitowe, czy zielone, zwłaszcza, że oba kolory są bardzo zbliżone do siebie i naprawde nie widzę potrzeby wyciągania wspólnego mianownika z powyższych do opisania koloru oczu elfki. Zakładam, wiec że ma malachitowe oczy, co brzmi w miarę poetycko i wypełnia moją wyobraźnię obrazem głębokiej zieleni jej oczu.
Zaraz po tym trafiamy na kilka zupełnie irracjonalnych zdań bez uzasadnienia:
„I choć ma 20 lat to nadal jest to mało dla jej rodaków”, „Wymykała się z wnętrza gór by zaczerpnąć powietrza”.
--> O tyle, o ile jestem w stanie wyobrazić sobie o co tak naprawdę chodziło autorce, o tyle moje skojarzenia wybiegają w stronę zupełnie kuriozalną. Czy jest to kraina na wzór Szwajcarii, z tą jedną różnicą, że zamiast wielkości konta, o wartości człowieka decyduje jego wiek? Oraz czy mieszkańcy krainy prowadzą tryb życia podobny do wielorybów, które co jakiś czas muszą wynurzyć się z wody, by zaczerpnąć powietrza?
Następnie dowiadujemy się trochę o historii krainy, która moim zdaniem jest żywą kopią z „Władcy pierścieni”, gdzie złota era przypadała na okres panowania królów, którzy aktualnie są gatunkiem wymarłym.
Ze swych lekcji elfka podąża do domu stałą drogą „Przechodząc przez fontannę”, gdzie pewnego dnia „Ujrzała Go”. Go – czyli jak później się dowiadujemy, jednorożca.
--> Sam jednorożec w świecie fantastyki nie budzi mojego zdumienia, jednak zastanawiam się skąd elfka wiedziała, że słyszy rżenie konia, skoro wychowała się wśród krasnoludów, którzy jak sama dodaje, koni nie znają ( tym bardziej jednorożców).
--> A oto jak dziewczyna reaguje w opowiadaniu na widok zwierzęcia: „O, Etio***!”, gdzie etio w przypisach oznacza szlachetny. Niefortunnie złożyło się, że jest to trzeci przypis, oznaczony trzecią gwiazdką i całe sformułowanie wygląda raczej jak „O kur***!”, co w pewnym szczególnym typie opowiadań było by naturalne. Nie jest natomiast opis autorki, która twierdzi, że owe słowa elfka wyszeptała. Skoro tak, to po co ten wykrzyknik na końcu !!!
Także w tym momencie tekstu dają się we znaki podkreślenia, które mają na celu wyróżnienie dialogów. Jednakże o ile prościej było by zastosować zwykłe, staroświeckie myślniki...

Rozdział drugi jest tak naprawdę kontynuacją pierwszego, gdyż nie widać, w którym miejscu kończy się poprzedni wątek, a zaczyna następny. Jedno jest pewne. Początek tego rozdziału to dokończenie myśli z rozdziału poprzedniego, co dla mnie jest strasznie rażącym błędem!
W rozdziale tym dowiadujemy się, iż około 200 lat temu w świecie wybuchła wielka wojna, wywołana przez króla krainy, co już jest nielogiczne, bo po co władca miał by pacyfikować własne tereny. Autorka twierdzi, iż robił to, by zdobyć tarcze czegoś tam i miecz czegoś tam, ukryte gdzieś tam, przez kogoś tam. Wszystko jest to siano słowne, dlatego że władca panujący nad całą krainą mógł sobie zażyczyć od każdego, tego co tylko wydało mu się przydatne. W końcu co było ludu, to było jego. Ten jednak wolał sprytnie wykraść owe przedmioty, przy pomocy „wielotysięcznej armii mieszańców”, w której „byli też trole”. Jak to zwykle bywa z czarnymi charakterami, zostaje pokonany, tu „przez armię nagów, których ciężko było namówić do tej akcji”.
--> Uzasadnienie postawy nagów jest tak żałosne jak cały konflikt sam w sobie. Obrona ostatniej liczącej się armii w okolicy, armii morskich stworzeń, czyli nag, jest ich „akcją”, dzięki której kraina zostaje ocalona. Co więcej nikt nie wie co się dzieje z rasą ludzi po tej bitwie! Krasnoludy twierdzą, że po 200 latach od tamtego wydarzenia, ludzie zapomnieli o wszystkim i o wszystkich innych, prócz nich samych!!! To chyba pozostawię bez komentarza.

W trzecim rozdziale dowiadujemy się, iż elfka mieszka w „górze ze złota”, w wielkiej, zimnej, ciemnej i głuchej komnacie, w której echo niesie się godzinami. Myślę, że jest to idealne miejsce dla młodej, wrażliwej i subtelnej dziewczyny.

Czwarty rozdział ma zaskakująco dobry początek z dość wartką akcją. Najważniejsze jest jednak to, że w końcu poznajemy bohatera, a raczej bohaterkę, o konkretnej osobowości, o której możemy powiedzieć coś więcej oprócz tego, że w ogóle jest. Wybaczam nawet jej karykaturalne imię Padmela, które nieodzownie kojarzy mi się z Pamelą, sami wiecie jaką...
Razi mnie za to niezmiernie błąd logiczny dotyczący umiejętności elfki. W poprzednim rozdziale dziewczyna pyta mistrza, kiedy nauczy się walki mieczem, po czym mija jeden dzień, a jej przełożony twierdzi, że „skoro już umie posługiwać się mieczem, to przyszedł czas na walkę młotem wojennym”. Dalej czytamy o owym młocie i jego właścicielu. Tu pozytywne zaskoczenie, gdyż jak na dziewczynę, opis obu wydaje się dość sensowny i mało stereotypowy. Choćby fakt, że młot jest zdobiony srebrem i miedzią, a nie złotem. Niestety po chwili znowu jestem świadom tego, że czytam twórczość kobiety, która nie ma zielonego pojęcia o walce. Z opisu dowiaduje się, że przeciwnik zadaje cios, w tarczę elfki, od którego jej osłona pęka na pół.
--> Myślę, że nie potrzeba wielkiej wyobraźni, by domyślić się, jak powinna wyglądać ręką delikatnej dziewczyny po takim ciosie. Jednak bohaterka najwyraźniej w świetnej formie, lekko zirytowana podnosi miecz z ziemi i atakuje z impetem przeciwnika. Żeby tak wszyscy wojowie potrafili...

Piąty rozdział oznajmia nam, że już wkrótce przeczytamy o zbliżającym się „Pierwszym turnieju walk Bolena”. O ile nazwę jeszcze jakoś ścierpię, o tyle nie rozumiem całkowicie dlaczego nosi numer pierwszy, skoro zaraz potem czytam, jaką renomą i tradycją się cieszy. Myślę, że jest tu mowa o pierwszy etapie turnieju, czy kategorii...Z pewnością nie może być to pierwszy raz, bo i niby skąd był by nagle taki prestiż!
Dzięki Bogu autorka wpada na pomysł, by beznadziejne podkreślenia dialogów zamienić na myślniki, przez co opowiadanie nabiera względnej przejrzystości. Za to nawrócenie duży plus!.
Znowu mam kilka zastrzeżeń co do logiki niektórych sformułowań. Np.: „Szpony niedźwiedzia”, czy „Siedziba jednorożca”. Pierwszy przykład to typowy błąd rzeczowy, bo przecież niedźwiedź ma pazury, a nie szpony. Drugi natomiast to błąd merytoryczny, gdyż polanę, na której przebywał jednorożec, nie można przecież nazwać jego siedzibą!
W tym rozdziale poznajemy także nową postać – Morena, człowieka, który jest historykiem, kronikarzem i bajarzem. Osobiście wyczuwam tu drobną aluzję, jednak jestem przekonany, że całkowicie nieświadomego pochodzenia ;) Natomiast ręce opadają, gdy dochodzi do rozmowy pomiędzy bohaterami. Ogólnie rzecz biorąc wygląda ona w ten sposób:
„Dzięki za uratowanie tyłka. – Spoko. – A co ty tu robisz, jak jesteś elfką? – Ano, ja tu mieszkam. –Aha, takie buty. No ok. Daj coś do żarła to ci opowiem conieco”
--> Oczywiście powyższy opis jest karykaturą tego co przeczytałem, jednakże tak te rozmowę zapamiętałem i gdybym miał ją powtórzyć, to zapewne w tej formie.
Po krótkiej wymianie zdań, elfka dołącza nowego bohatera, do zbioru swych pupili, ukrywając Morena na polanie przy ruinach, wraz ze swym jednorożcem. Chwilę później widzimy opis szczególnego Zioła ( nie wiadomo dlaczego z dużej litery ), dokonanego przez samą elfkę. Podkreślam to, dlatego że elfka opisuje jedno zioło porównując je do drugiego, a przecież do zbrodnia definicyjna.
Poraził mnie fakt, że podczas mijanych po drodze przez elfkę obiektów, znalazł się jej prywatny domek na drzewie. Kto wpadł na tak KRETYŃSKI pomysł, by elfka, wojowniczka, posługująca się magią i walcząca mieczem, miała domek na drzewie !!! To jak drewniany wychodek dla króla ! Ludzie, tak nie można! Nie dość, że ten opis nie wnosi nic do fabuły to psuje całkowicie klimat!!!
Kiedy myślałem, że już nic bardziej nie zniszczy atmosfery, przeczytałem o „czarze zatrzymania ciepła w pieczonym mięsie” oraz o tym, że pani krasnoludowa, daje elfce na drogę garnek owej pieczeni, co by jej skarbek nie zgłodniał.
--> Wyobrażacie to sobie ?! Elfka rzucająca co chwilę czar zatrzymania ciepła na garnek ze stekami na plecach ?! To brzmi tak kuriozalnie jak Samolot uzbrojony w działo świdrujące z silnikiem hybrydowym na węgiel i biopaliwo!

Szósty rozdział zaczyna się od słów: „Pobiegła bardzo szybko mostem. Trzeba dodać, że jako elfka robiła to naprawdę szybko”
--> Dobrze! Ja naprawdę za pierwszym razem domyśliłem się i uwierzyłem!
Dalej czytamy ( tu musze przytoczyć cały fragment ):
- Ale teraz…jak go znajdą… - zaczęła.
- Nic się mu nie stanie! Przecież miałaś mnie zaprowadzić w bezpieczne miejsce! Tam gdzie nikt nie zagląda! Pomyśl przez chwilę!
No tak…przecież to jest bezpieczne miejsce! Tak bardzo chciała znaleźć jednorożcu schronienie, że nie zauważyła że on już je ma! Może go wypuszczać w godzinach popołudniowych, bo wtedy tylko ona wraca z treningu! Do osady krasnoludy udają się inną drogą - od północy!
- Dziękuję za pomoc, - zaczerwieniła się
--> Dlaczego elfka, która powinna być mądra i sprytna zachowuje się jak kompletna idiotka ?!
Dalej czytamy krótką historyjkę na temat boginii wszystkich bogów. Taka cappo di tutti cappi, w kobiecej skórze. Po czym naszym oczom ukazuje się refleksja elfki:
„Ona jest przepiękna, a myślałam, że będzie bardziej normalna, ludzka”
--> Rozumowanie właściwe pojmowaniu boga.
Następnie Moran mówi parę słów o sobie. Dowiadujemy się, że ma on 1085 lat i nie jest to dziwniejsze niż uzasadnienie jego wieku, które w skrócie wygląda tak:
„No więc miałem taką kumpele, co była królową wszystkiego kiedyś tam. I jak się zestarzałem, to ona użyła antycznej/magicznej mocy, by uczynić mnie nieśmiertelnym. Niestety byłem jedynym, na którym ta sztuka się udała, więc ona wkrótce zmarła, a ja nie”
--> Czy naprawdę musze to komentować ?

Chwalebny rozdział siódmy nafaszerowany jest kretyńskimi zdaniami w stylu:
„Pół godziny do zachodu słońca”
„Niestety Geros, zawładnął już całą Erosiarą”
--> Jak by napisała Gyros, to już nie zrobiło by na mnie wrażenia, ale erosiara? To brzmi jak jakiś mołdawski lek na potencję.
„Elf ten był dobrym człowiekiem”
--> Z tego fiata niezły tramwaj.
„Mój mąż umarł, bo nie zwracałam uwagi”
--> Możecie wierzyć, lub nie, ale tym razem nic nie przeinaczyłem i naprawdę tam jest to tak uzasadnione! N/c.

W rozdziale ósmym elfka przynosi do jedzenia Morenowi ciepłe jagnię. Nie wiadomo czy żywe, czy martwe, oraz czy na plecach, czy pod pachą. Tak czy inaczej Moren nim gardzi, bo najadł się już soczystych jagód, którymi to się wyjątkowo nasycił na cały dzień.
W swej sytości Moren uświadamia elfkę, że ma tak naprawdę 15, a nie 20lat, ponieważ dwarfy, mistrzowie matematyki i fizyki nie potrafią liczyć własnych urodzin i pomijają niektóre z nich.
Rozdział kończy się gdy elfka przypomina sobie, stojąc na polanie, że jest już spóźniona dobre pół godziny na lekcję historii.
--> Skoro nie ma zegarka, a warunki atmosferyczne pozostają bez zmian, skąd wie, że jest spóźniona dokładnie tyle, a raczej skąd w ogóle wie, że jest spóźniona?!

Rozdział dziewiąty to słodkie wymieszanie snu z życiem, a zarazem wszystkich konwencji i stylów fantastyki! Elfka we śnie stoi na arenie. „Naprzeciw niej stał młody elf. Wyglądał na słabego. (...)Wyglądał na młodego…i był w kapturze.”
--> Oczywiście, że wyglądał na młodego, bo był w kapturze! J
Dalej dowiadujemy się, że była tam jeszcze „dobrze zbudowana elfka” i czyjś miecz wykrzywiony w prawo.
--> Czyż można powiedzieć o kobiecie, że jest dobrze zbudowana? To zostawiam wam do oceny. Za to mogę jasno stwierdzić, że miecz zakrzywiony w prawo, to największa bzdura jaką słyszałem! Taki miecz jest po prostu zepsuty! Nie wiem czy czołg po nim przejechał, czy ktoś sejf próbował otworzyć, ale walczyć takim czymś się nie da!! Może być jedynie zakrzywiony ku górze, a czasem w dość absurdalnych, ale zawsze, przypadkach, może być zakrzywiony ku dołowi.
Następnie tajemniczy głos przemawia do elfki: „Idź za głosem serca, słuchaj mężczyzny, szukaj rzeki”.
--> Znaczenia tych słów nie poznajemy do końca opowiadania i wcale nie dziwie się dlaczego. Pierwsza wskazówka, to oczywisty banał, ale do zaakceptowania, pozostałe dwie, brzmią jak z jakiejś tandetnej parodii innej parodii, albo jak lista rzeczy do zrobienia, przyklejana na lodówce. (Umyj sedes, wyprowadź psa, zrób budyń).
Jeszcze dwa cudowne zdania, których poprawności również chyba nie muszę komentować.
„Mógł bym cie tego samego zapytać” oraz „Przyjrzyj się niemu gdy będziesz sama”
I jeszcze taka opisowa perełka „Na klindze miecza znajdowały się liście dębu oraz napis-Honor nade wszystko”.
--> Pomijając poprawność językową, chciałem zapytać, czy to jest miecz elficki czy paradny SS?
I na koniec walka z Rylandem, którego imię jest tak oryginalne jak powieść o miłości „Rumeo i Jolia”.

W końcu dotrwaliśmy do końca pierwszego tomu, czyli rozdziału dziesiątego.
Zaczyna się on od opisu walki na turnieju Bolena. Gorzej tylko, że opis walki przypomina potyczkę na śmierć i życie, a zakładam, że nie o to chodzi, skoro nie walczą tam niewolnicy, a wokoło rozbrzmiewa muzyka i śpiewy.
Bohaterka znów słyszy dziwne głosy, które jak zwykle oznajmiają jej coś niezwykle mądrego i logicznego „Być pokonanym nie jest złe”.
Na sam koniec dowiadujemy się, że dwarfy perfidnie chciały wykorzystać elfkę, co wreszcie zaczyna mieć jakiś sens. Nie dowiadujemy się jednak do czego. Przyjaciele bohaterki organizują zmyślną ucieczkę i wszystko było by całkiem sensowne, gdyby nie konkretna refleksja elfki, dotycząca walącego się właśnie jej życia: „Jak mogłeś spakować mnie, bez mojej zgody!”

Myślę, że ostatnie zdanie, jest najlepszym podsumowaniem całego opowiadania. Wszystko jest pisane dość chaotycznie i wielkimi skrótami myślowymi. Opisy otoczenia i charakterystyka postaci są wręcz mizerne. Często brak konsekwencji i logiki w rozpoczętych wątkach. Sama elfka, jest zapewne żywym odzwierciedleniem charakteru autorki i tylko jej umiejętności są jedyną różnicą. Dialogi zapisywane w dość nieczytelnej formie są bardzo prymitywne. Czasami brak pomysłu na rozwinięcie akcji wypełnia gadanina o niczym. Bardzo też mało wiarygodności w działaniach bohaterów. Co do samego zapisu denerwują mnie strasznie pytania retoryczne, na końcu każdego rozdziału. Można by w nich zawrzeć jakąś refleksję. Niestety wyglądają jak wyciągnięte rodem z jakiejś tandetnej telenoweli w stylu: „Czy basia odnajdzie prawdziwą miłość”.

Są też niewielkie plusy. Całe opowiadanie, gdyby wyeliminować wszystkie błędy językowe, stylistyczne i logiczne było by bardzo przyjemne w czytaniu. To, że jest napisane prostym językiem nie znaczy, że nie ma ciekawych rozwiązań. Niektóre pomysły gdyby rozwinąć o większe opisy, można by naprawdę ciekawie zobrazować. Co prawda większość książki bazuje na tym co już widzieliśmy w kinie czy grach, ale znalazłem też kilka oryginalnych pomysłów. Muszę docenić też to, że autorka pomimo swej płci wykazuje żywe zainteresowanie batalistyką i scenami walki.

A teraz moja ocena wg kryteriów federacji HOCC:

Fabuła: 4/10

Postacie: 3/10

Pomysłowość: 5/10

Styl: 3/10

Całkowita ocena tekstu: 15/40

Ortografia: 8/10

Gramatyka: 6/10

Interpunkcja: 5/10

Łatwość odbioru: 5/10

Całkowita ocena poprawności językowej: 24/40

Drowka Midnight - Ocena (TGO)

2007-09-09T11:52:00.000+02:00

Gramatyka, ortografia i interpunkcja

/WSTĘP/
W nazwach dwuczłonowych stosujesz myślnik - i wszystko ok. Tylko myślnik kasuje spację.
Styl... trudno określić, czy to stylizacja, czy nie, ale zdania są napisane dziwacznie i niezręcznie, każde w innym stylu, jakbyś się nie mogła zdecydować. (in minus)
Zdania są krótkie i mało złożone, przez co sprawiają dziecinne wrażenie. Wiele z nich można by spokojnie połączyć w jedno dłuższe.
Powtórzenia - i to nie wyrazów a całych zwrotów! np.

Za ten czyn zostałam wygnana z Mrocznego Królestwa. I tak miałam szczęście…za ten czyn mogłam zostać skazana na śmierć.

Mnogo tu u Ciebie od zupełnie nie potrzebnych zaimków - no bo po co po raz kolejny wrzucać "tej" "tą"? Tekst staje się przez to mniej przejrzysty.
Do tego brak ogonków tu i ówdzie. Z serii tych, co to word ich nie wyłapie. Nie powinno sprawić Ci problemu poprawienie tego.

/ROZDZIAŁ PIERWSZY/
Myślnik oddzielamy spacją od obydwu wyrazów!
Hmmm... tu trochę lepiej ze zdaniami - może to tylko bohaterka jest półanalfabetką?

Białe kosmyki włosów kobiety tańczyły niczym iskry dookoła pięknej twarzy nieznajomej.

Kobieta i nieznajoma są całkowicie nie potrzebne. Doskonale wiadomo o kogo chodzi.
Mruganie i migotanie to to samo, nawet word Ci to powie.

Westchnęła i przysiadła na kawałku odłupanego muru, który tu dawniej stał.

To raczej oczywiste, że tam dawniej stał. Wywalić.

Jeden zgrabny ruch wystarczył by powalić jednego z mężczyzn

Powtórzenie. I to najgorszego sortu - w jednym zdaniu. I nawet jeśli to było specjalnie - wygląda paskudnie jak rzadko.

Mroczna elfka popędziła w dół wieży, gdy poczuła pod stopami stały grunt, zaczęła biec ile sił w nogach.

"a gdy" inaczej jest trochę dziwacznie.
Za dużo "się"!
"oczy zaszły mgłą" jak sądzę.

Miała silnego przeciwnika.

Błagam... A to stwierdzenie skąd?! "Był za silny", to rozumiem, ale "miała silnego przeciwnika"? Que?

Coś widzę, że u Ciebie spacje i myślniki nie chodzą w parze. Przy dialogu tez dajemy spację. Robi się lista punktowana? To się da wyłączyć. Narzędzia --> Autokorekta --> Autoformatowanie podczas pisania --> wyłączasz "automatyczne wypunktowanie..."

Podniosła się szybko, chwyciła swoją klingę i wbiła ją prosto w serce napastnika.

Po co to "ją" jeszcze nie dociekłam.
A zaraz potem jakieś "jej" raczej wiadomo, że jak odniosła rany to na swoim ciele! Bo nie zauważyłam, zęby w międzyczasie się z kimś ciałem zamieniła (co ona Heser jakiś, czy co?)

Fakt o nienawiści do drowów, jaką żywiły inne rasy bolała młodą drowkę najbardziej

No nie - to już jest kwiat. Fakt bolała! Ok, rozumiem może pozostałość po przeróbce zdania. Ale "Fakt o nienawiści"?? Que? Nienawiść po prostu. I wszystko stanie się jasne.
Chwila... Iskierka, która jej ciało napełniała dobrocią? CIAŁO? Czy ja nie wiem czegoś o wykonywanym przez Midnight zawodzie? LoL.
A w zdaniu o bełcie znowu jakieś "jej". Wiadomo, że to jej ucho, nie trzeba o tym zapewniać.

Midnight jednym susem stanęła naprzeciw mężczyzny i potraktowała go w ten sam sposób, w którym on potraktował elfkę.

Wierzę, że to pozostałość po przeróbce. Pragnę w to wierzyć z całego serca.

Mroczny elf stał jak zahipnotyzowany z widocznym obrzydzeniem rysującym się na jego twarzy

no raczej na jego twarzy. Trudno, żeby mu się na cudzej twarzy jego obrzydzenie malowało! Wywalić "jego"!

/ROZDZIAŁ DRUGI/
Dlaczego Drowy określają Midnight jako "tę drowkę"? "Ona" byłoby chyba naturalniejsze, są przecież tej samej rasy.

Cała grupka weszła głębiej w las. Znaleźli się na małej polance.

Powiało absurdem.

Wbiegł spowrotem do lasu

Wbiegł z powrotem do lasu. orcik.

Szczerze wątpił by udało mu się uciec wkońcu dzikie elfy poruszały się po drzewach.

Szczerze wątpił, by udało mu się uciec, w końcu dzikie elfy poruszały się po drzewach. Mały ort.

Odwrócił się, a przed nim wyrósł jakby z ziemi jeden z elfów.

"Jakby spod ziemi". To taki związek frazeologiczny.

Mroczna elfka wstała powoli, nadal trzymając sztylet w gotowości. Nie wiedzieć czemu, uwierzyła mu, że nie zabił małej dziewczynki. Ale nie to teraz było najważniejsze.

Po cóż znowu mała dziewczynka?! Imię jej jakieś wymyśl, co to za problem? A wyjdzie naturalniej.

Chodz to zobaczysz

Chodź.

Elfka bardzo go intrygowała, ale była bardzo skryta, a on chciał tak wiele wiedzieć. Na razie musi zadowolić się tylko tym, o czym Elfka chce mówić.

Powtórzenie. Można bez problemu użyć imienia.

Treść
/ROZDZIAŁ PIERWSZY/

"Napastnik" dał jej w łeb tak, że się pod nią nogi ugięły, w oczkach jej pociemniało... ale nic poza tym. Walnęła go ze dwa razy i już. Przeszło jej. Nic jej nawet nie bolało, pobiegła dalej. LOL
Ran jak rozumiem się nie opatruje tylko płucze w strumieniu. Zapamiętam.

Z przemyśleń wyrwał ją świst bełta przelatującego obok jej ucha. Kilka elfów upadło na ziemię z bełtami wbitymi w plecy. Zerwała się na równe nogi, wzięła swój miecz i podeszła do pierwszego z ranionych z nadzieją, że jeszcze zdąży go uratować.

Jak ktoś do ciebie strzela - no to się raczej nie zrywasz na równe nogi. Mimo wszystko. Nawet jak już nie strzelają, ale wciąż siedzą gdzieś w krzakach. Raczej padasz na glebę i próbujesz się odczołgać w jakieś bezpieczne miejsce!
LoL. Ranna Kobitka, która przecina kolesi mieczykiem na pół. I to gładziuteńko. Fajnie. Terminator jakiś, czy inny Eliktrićky mordulec? A nie chwila... chyba, że go tam w pasie siekła, to ok, niech będzie. Naciągane, dziwaczne, no ale niech będzie. Niech będzie, że nie miał na sobie żadnego pancerzyka i nie próbował się bronić.
Tia., a ta elfka o "alabastrowej cerze" to widząc, że się sieka rozpoczyna - tak sobie stała na widoku, nieuzbrojona nawet w polano wyciągnięte z ogniska. Gratuluję instynktu samozachowawczego.
A to odrąbywanie trupowi przeciwnika głowy - to tradycja jakaś świecka, czy co?
Ech... Opisy walk to Ci idą jak po grudzie. Dynamiki w nich brak, jakiegoś realizmu też. Abstrahując od zdolności Midnight - co powiesz na to, że napastnicy spokojnie czekają na swoją kolej, bądź wybijają ludność cywilną zamiast zająć się zagrożeniem tj. babskiem, które sieka ich na plasterki?

/ROZDZIAŁ DRUGI/

Widziałeś jak świetnie poradziła sobie z najlepszymi wojownikami, nakłońmy ją by teraz walczyła po naszej stronie

Najlepsi wojownicy?! Chyba dzieci we mgle! Jak ktoś stoi jak ten cieć przy hałdzie żwiru i czeka aż go zaciukają - no to sorcia - najlepszy wojownik, czy kretyn? Coś takiego może przejść w filmie kung-fu, bo jest elementem gatunku, takim uśmieszkiem w stronę widza.

Zdejmijcie z niej zbroję, zabierzcie broń

A od kiedy ona miała na sobie zbroję, że się tak zapytam? Wcześniej było tylko coś o ubraniu. Przyjmuje jako przeoczenie.

Jak dla mnie zachowanie Midnight jest co najmniej nielogiczne... Tj. Ok, mogła uwierzyć, że Drizzt nie zabił tamtej dziewczynki - ale tak od razu mu zaufać? Wschody słońca za rączkę mu pokazywać? Raczej powinna go związać i owszem pogadać - ale żeby się plecami odwracać, opowiadać o sobie, rączka w rączkę siedzieć? Wybacz, ale to do mnie nie trafia. To jest jak proszenie się o śmierć. Nie twierdzę, że Drizzt miałby ją zabić, ale ktokolwiek inny, wcześniej. A podobno te intrygi w rodzinnych stronach tak dobrze jej wychodziły...

Bohaterowie
Pierwsza rzecz, jaka rzuciła mi się w oczy to imię głównej bohaterki. Generalnie jest trochę... z dupy. Nazwisko i inne imiona są bardzo wymyślne, ale tu "Północ". Nie pasuje do reszty. Rozumiem, że podoba Ci się brzmienie tego słowa i w gruncie rzeczy pasuje do drowa, ale no cóż, jednak in minus.
Poza tym postępowanie bohaterki... ale o tym już pisałam.
Wojownicy drowy postępują tak głupio, że nie dziwię się, że giną. ALe nie określaj ich mianem najlepszych. Chyba, że drowy mają totalny kryzys i do armii biorą osobniki ułomne. Wtedy bądź łaskawa to zaznaczyć.
Z każdym postem jest jednak lepiej, co oznacza, że się rozwijasz. I bardzo dobrze. Może są do drobne zmiany, ale są – rozwijasz się. Rozdział drugi jest lepiej napisany niż pierwszy, a o niebo lepszy od wstępu, który jest naprawdę niezręczny. Radziłabym tylko popracować nad realizmem, a styl rozwijać zgodnie z podjętymi działaniami i za jakiś czas powinno być nieźle. Ale musisz mieć świadomość, że dopiero trzeci projekt będzie zasługiwał na dobrą ocenę.
I na koniec jedna rada: „czytać, pisać, czytać, pisać, czytać, pisać”. To jedyny sposób na rozwój.

Grafika
Brązowe tło nie jest może specjalnie ładne, ale biały tekst dość wyraźnie się od niego odcina. Czcionka mogłaby być nieco większa. Obrazek jest tylko jeden, duży, od strony technicznej może niebrzydki, ale przedstawia teoretycznie ubraną drowkę... no ok, rzecz gustu.
Tytuł napisany moim zdaniem zbyt wydumaną czcionką. Zamiast elegancji dostajemy kicz... może nie jakiś ostateczny, ale jednak.
Ogólnie grafika zasługuje na dość dobrą ocenę - jest przejrzysta, nic się nie mryga utrudniając skupienie, kolory są stonowane, może tylko kolor czcionki mógłby być bardziej złamany żółcią bądź szarością dla zmniejszenia kontrastu.

Tekst:
Fabuła: 4/10

Postacie: 3/10

Pomysłowość:2 /10

Styl: 6/10

Całkowita ocena tekstu: 16/40

Grafika:
Układ: 6/10

Ilustracje: 5/10 (jest tylko jedna, całkowicie obojętna)

Przejrzystość: 7/10 (czcionka mogła by być większa)

Styl i kolorystyka: 5/10 (standard)

Całkowita ocena grafiki: 23/40

Poprawność językowa:
Ortografia: 8/10 (pojedyncze błędy)

Gramatyka: 6/10 (powtórzenia, mnogość zaimków itp.))

Interpunkcja: 7/10

Łatwość odbioru: 8/10

Całkowita ocena poprawności językowej: 29/40

Całkowita ocena bloga: 63/120

Przeznaczenie Driady - Ocena (TGB)

2007-09-09T11:31:00.000+02:00

A wtedy rzekł syn boży:

Zacznijmy od właściwego „módlmy się”!

Dlaczego, ma owczarnio? Bowiem dziś czas się zająć niezbyt oryginalnym pomysłem, odgrzewanym już chyba po raz tysięczny na wszystkich możliwych blogach prowadzonych przez ckliwe dziewczęta myślące „schematycznie”.

Pytacie się, czy to kolejne opowiadanie o niewinnej, pięknej dziewoi z zadupia za górami i lasami, co to nagle się okazuje zbawieniem dla świata i wcieleniem niemalże boskich mocy?

Tak! To dokładnie ten typ opowiadania.

Na początku spowiedzi podkreślmy to co śmierdzi najbardziej, ale i podróżujmy przez ową recenzję małymi kroczkami, ażeby się nie zgubić.

Pierwszym bólem na jaki się natknąłem w treści to generalizacje, których osobiście nie potrafię zdzierżyć. Uwierzcie mi, kiedy jest się synem Boga i co dzień kilka miliardów błaga was o walkę ze „Złem”, można dostać cholery. To samo na widok generalizacji opowiadania o driadzie. Tam również występuje Zło, tylko w o wiele głupszy sposób.

W biblii na przykład, mamy „złego”, który dąży do potęgi, ma motywy wewnętrzne o korzeniach egoizmu, ale i zabarwione ciągotami wolnościowymi. Wszystko skomplikowane, a gdyby dodać kilka tysięcy lat dorobku myślowego ludzkości, dojdziemy do wniosku, że zło nie istnieje, co najwyżej w wyborach możemy dostrzec mniej, lub więcej dobra... ale nie po to się rozwodzę.

W opowiadaniu o „Przeznaczeniu Driady”, zło zdaje się działać jak działa, tylko dlatego, że jest złe... Żadnych przyczyn, motywów, czy Bóg wie co... Po prostu – „Jesteśmy ŹLI, róbmy zatem mnóstwo ZŁYCH rzeczy.” Mam nadzieję, że jakoś autorka to rozwinie, bo póki co nie ma w tym ani krzty sensu....

Kolejna ważna sprawa, to brak logiki w postępowaniu postaci. Czasami istoty, które widzą się pierwszy raz w życiu, dają wiarę w historyjki „rozmówcy” w kilka sekund. Przypomina to trochę retorykę rodem z filmów z Segalem:

-Wyłaź! – mówi Steven do adwersarza skrytego za przeszkodą.

-Nie!

-Bo się do ciebie przejdę!

-No dobra...

I tak mniej więcej widziałem rozmowę gł. bohaterki z mistycznym elfem:

-Jesteś Driadą...

-Ok.

Co prawda wyglądało to szczyptę bardziej „rozłożyście”, ale i tak powyższy dialog, świetnie obrazuje ogólną naiwność postaci. Bo przecież zastanówmy się: Dziewczyna wychowuje się całe życie na wsi, przez blisko 18 szczęśliwych, spokojnych lat, nagle dowiaduje się, że została adoptowana. Po jakimś czasie spotyka tajemniczego elfa, którego (technicznie ujmując) widzi pierwszy raz w życiu, wymieniają parę zdań, w których on wyjawia dziewczynie, że ta jest driadą i do tego ratunkiem dla świata przed nadciągającym złem(Wszystko jednego dnia!)... A ta co? W kilka chwil zburzyła fundamenty swej osobowości, wylane na gruncie dziecięcego wychowania i młodocianej przeszłości i nagle uwierzyła, że jest ucieleśnieniem zbawienia.

Hmmm... Wybaczcie, ale jeśli ktoś tak naiwny, tak podatny na wpływy, bez użycia żadnych technik perswazyjnych, miałby mi być zbawieniem, to już chyba wolę ufać w gospodarcze reformy Samoobrony.

Kolejny ból w mym świątobliwym pośladku, to z pewnością częste „branie się za rzeczy, o których nie ma się pojęcia”... W przypadku „dziewoj-pisarek internetowych” są to zazwyczaj zagadnienia tyczące się realizmu, fizyki jak i metafizyki, oraz co najbardziej boli – spraw militarnych i batalistycznych. Ja wiem, że ktoś się nie zna, więc można wybaczyć, choć znacznie bardziej cenię sobie ludzi, którzy do swej roboty się przykładają i próbują wyszperać informacje w encyklopediach (lub na wikipedii) na temat jakiejś dziedziny, by wszystko przynajmniej wyglądało wiarygodnie!

Autorka „Przeznaczenia Driady”, nie poczyniła w tym kierunku absolutnie nic.

Do czego zmierzam?

A no do tego, że w jej świecie, jacyś „geniusze” wpadli na pomysł, żeby (w trakcie wojny) napadać wsie i pomniejsze osadki, ciężkozbrojną piechotą liniową odzianą w zestaw płytowych zbroi...

Przepraszam, ale czy to jakiś żart?

Na jaką cholerę napadać wsie, kiedy na każdej wojnie, wieś to najlepszy sprzymierzeniec? Każdy kto chciałby zaatakować sąsiednie państwo, wystarczy, że obiecałby chłopom uwłaszczenie i udziały w zdobyczach, zachęcając do napadania na bogatszych i zabierania ich dóbr. My jako agresor ich nie potrzebujemy, bo jeśli uda nam się zająć ziemie wroga, to i tak odbierzemy chłopom zrabowane złoto w podatkach, a jeśli nie - to wróg będzie się procesować i kłócić ze swoimi za kradzieże i rozboje. W każdym razie, chłopstwo to zawsze potencjalny sprzymierzeniec. Jeśli się atakuje chłopów, to ci mogą jeszcze zasilić armie naszego wroga i obudzić pospolite ruszenie w wykonaniu chłopskim i to na o wiele większą skalę. Ale i tak, to jest „pikuś”.

Ciężkozbrojna piechota liniowa, na chłopstwo?! Tych kolesi posyła się do walki w formacjach, na ubitym gruncie! A nie do ganiania brudnych dziadów w lnianych workach i szperania po opustoszałych chatach krytych strzechą! Z resztą chłopi w takiej sytuacji i tak mają przewagę! Wystarczy, że pobiegną do lasu! Są wszak dwa razy szybsi, bo nie mają na sobie sześćdziesięciu kilo stali.

Ale wiecie co jest najgorsze? Że mimo wszystko oni dają się łapać! To są wyjątkowo głupi chłopi... Nie zazdroszczę władcom tamtych krain. Aha! Właśnie... Ci wcale nie są lepsi. Jeśli jakiś władca każe swoim ciężkozbrojnym żołnierzom napadać na wioski, to bez wątpienia jest debilem. (Takie napady – jeśli już trzeba – to robi się przy użyciu lekkiej jazdy, drużyn harcowniczych itp.) Zatem! Skoro władca, który nie potrafi myśleć logicznie doszedł do władzy w jakimś tam państwie i nikt nie był na tyle inteligentny by z tej głupoty skorzystać i go obalić(jakiś wuj, brat, generał, czy kogo tam do tronu wiatry by nie przygnały) to powiem szczerze, że tak durny naród zasługuje na wymarcie,

A można było zasięgnąć języka? Można było...

Można było się zapoznać z historiami insurekcji, wojen nawet naszego kraju z sąsiadami, by wszystko dopracować? Można było...

I nic mnie nie przekupią tłumaczenia, bo wszakże zależy nam na ocenie obiektywnej, prawda? Celowo teraz o tym nadmieniam, bo przecież, jeśli za jakiś czas przyjdzie mi oceniać dobre, wiarygodne opowiadanie, dopracowane w każdym punkcie, to czy będzie to opowiadanie pod tym konkretnym względem równe Przeznaczeniu Driady?

Nie.

Jednym się chce, innym nie... Jedni zadają sobie trud, inni wolą wymyślać wymówki. Nie uwzględniam w tej kwestii żadnych tłumaczeń, by być jak najbardziej obiektywnym w ocenie (na ile to możliwe). I naturalnie bardziej cenię zaangażowanie, nad jego brak.

Wybaczcie, ale pod tym względem będę trwał na swym stanowisku jak betonowy kloc w głowie Leszka Millera.

Ale skoro jestem przy tych kwestiach, postawię mały plusik. (Nie wiem, czy w pełni zasłużenie, bo wszak opowiadanie skończone jeszcze nie jest.)

Póki co nie spotkałem się z kiczem w opisach scen walki, choć i nie było ich zbyt wiele. Nie są to choreografie żywcem z Matrixa, czy z jakiejś żałosnej japońskiej gry, ale zwykłe sceny walk typu: cios=dead ewentualnie cios=sparowanie+cios=dead.

Nie ma zbędnego owijania w bawełnę, wykonywania bzdurnych skoków na odległość kilometra, biegania po dachach, czy śmigania z kataną po przedmieściach Stalingradu.

Plus, że wszelkie zachowania w walce są bezpośrednie, szybkie i płynne. to nie utrudnia czytania i nie męczy.

No to jedziemy dalej...

Schematy, więcej schematów i „Fantastyczne Patetyzmy”... Wiecie o czym mówię?

Powiem tak, jeśli ktokolwiek czytał Terrego Goodkinda, to pewnie na którymś tomie natkną się na niewiastę zwaną Nicci, której przemiły alias brzmiał: „Pani Śmierci”.

Wybaczcie, ale kiedy widzę takie rzeczy, już wiem, że zaczyna być źle, a opowiadanie nie ma zbyt wiele do zaoferowania. Dragon Lance miało dla przykładu swoją „Królową Ciemności”... No powiedzcie sami, czy to nie brzmi żałośnie?

Wracając do wyżej wymienionej Nicci. Jest to standardowo – piękna kobieta, na której widok każdemu mężczyźnie struna śliny sięga podłogi, oczy wypływają spod powiek, a serce łupie niczym ogon Gozilli okładającej Rodana po łbie. W dodatku jest tak przeładowana każdego rodzaju mocą, że za pstryknięciem palców obraca pół świata w niwecz.

Przecież to kwintesencja lamerstwa i kiczu...

Autorce Przeznaczenia Driady nic takiego nie zarzucam, ale ostrzegam, że póki co zaczyna mi tu śmierdzieć, bowiem zarówno Najra, jak i jej przypuszczalna Arch-Nemesis, wydają się być takimi właśnie „babami bez pomysłu”, w które pakuje się megatony, by w odpowiednim momencie zaintonować spektakularnym: „JEEEB!”

Ja już czuję, bo z wieloma opowiadaniami się spotkałem, że to będzie ten sam model postępowania... Spotkają się w końcu obie, na ubitym gruncie, lub pewnie z intrygi wylezie jeszcze jakieś mocniejsze cholerstwo i rozpętają armagedon ciskając w siebie planetoidami wielkości teksasu... Bez obrazy, ale to chyba najprostszy z możliwych scenariuszy, charakterystyczny dla wyobraźni dziecięcej. Kiedy nie ma innego pomysłu na rozwinięcie fabuły, jak miotanie kulami ognia i rozpętywanie piekła, to raczej zbyt dobrze o autorze nie świadczy...

Ale póki co autorka nic takiego nie popełniła! I Bogu dzięki! Niech się tego wystrzega jak ognia, bo jeszcze wyjdzie jej jakiś szmatławiec pokroju kolejnego fan-ficowego blogu Siaby o Harrym Potterze. (O zgrozo!) Gdzie notabene podobnie kiczowatych rozwiązań jest na pęczki!

Na razie, autorka zachowała umiejętny dystans...

Trochę mi smutno, że postacie zachowują się jak „zbiorniki na słowa”, które otwierają się w odpowiednich momentach. Co przez to rozumiem?

Nie mają charakterów, ani nawet nie zachowują się jakby byli sobą. Autorka nie oddała ich osobowości w najmniejszym stopniu... Oczywiście poza gł. bohaterką, która wydaje się być odzwierciedleniem zagubionej gimnazjalistki, lub licealistki z odrobiną kompleksów odbitych na postępowaniu. W tym z kompleksem niższości, braku zrozumienia i posłuchu, co często objawia się w dialogach lub przemyśleniach, gdzie dochodzi do czasem nieznacznych, a czasem obfitych wybuchów frustracji, których można by było uniknąć, gdyby ta najpierw pomyślała, a następnie się wypowiedziała... a nie odwrotnie. Co więcej w tej materii... mniemam, że główna bohaterka cierpi także na wyryty wgłębi ból powodowany chyba samotnością... Przeczytajcie sobie wyidealizowany obraz elfa, który wpierw jest ostrożny, zdystansowany i szorstki, a nagle zmienia osobowość i klei się do Najry, w równej mierze jak i ona „zbliża się do niego”... (Tak, wiem... to naturalne... Ale na przestrzeni jednego dnia?! To nie serial rodem z USA... Pewne epoki cechują się pewnymi standardami.)

A teraz przejdźmy do odrobiny słodu i uzasadnień powyższej krytyki.

Opowiadanie nie jest mimo wszystko złe, choć i nie należy do najlepszych. Jest to po prostu zwykła, oklepana historyjka o walce dobra ze złem i pięknej, niewinnej dziewczynie jak w co drugim anime pokroju Vision of Escaflowne.

Nie wygląda to źle, choć zanosi się na taki przygodowy Harlequin w świecie fantasy budowany na modłę Władcy Pierścieni..

Czyta się za to przyjemnie i baaardzo szybko. Z jednej strony to plus, bowiem ma się szybką rozrywkę zagwarantowaną na zimny wieczór z piwem i papierochem. Z drugiej zaś strony minus, bowiem zostawia szybko niedosyt, który równie szybko znika, a tępo pojawiania się nowych not jest zatrważająco wolne.

Powiem absolutną prawdę, jeśli stwierdzę, że wszystko złe co znalazło się w opisie powyżej ma swój rodowód z powodu krótkich not. To prawdziwy diabeł tego opowiadania. To przez te „skróty” autorka ogranicza się jedynie do niezbędnych opisów, do najważniejszych dialogów bez koncentracji na samych bohaterach, przez to całość ubożeje, bowiem nawet po dłuższym zastanowieniu się nad całokształtem, wiem, że mógłby jej wyjść kawał dobrego tekstu, w którym to stopniowo gł. bohaterka dowiadywałaby się o swoim prawdziwym „Ja” w realistyczny i wiarygodny sposób przechodząc wszystkie przemiany emocjonalne i tak samo zapoznając się z tajemniczym elfem, tudzież jego ludzkim kumplem.

Ta „skromność” w treści powoduje także, że do opowiadania nie przywiązuje się specjalnej wagi, a i czytelnika po przeczytaniu niespecjalnie korci, żeby wpaść za miesiąc i sprawdzić co się zdarzyło w kolejnym rozdziale. Po prostu taka szybka rozrywka, niestety i tania rozrywka... jak w ukraińskim lunaparku. Wszystko tanio, łatwo dostępne, dużo miejsc, wszystkie atrakcje obcykane w jedno popołudnie, ale wracać to tam się specjalnie nie chce... Nawet jeśli dostawią jakąś nową karuzelę.

Ergo... Nie kondensuj całej historii w takie mini-piguły, a wyjdzie ci coś bardzo ciekawego. Nie oryginalnego, ale na pewno intrygującego.

Od strony graficznej, sprawa wygląda bardzo dobrze. Blog jest przejrzysty, estetyczny, czysty, nie upierdzielony jak inne tysiącami ilustracji, które autorki wtykają w każde możliwe miejsce, myśląc zapewne, że to „upiększy” ich opowiadania... Fakt jest taki, że widziałem setki tych blogów, z powklejanymi melancholijnymi anielicami, „elfkami”, czy drapieżnymi wampirzycami i powiem szczerze, że już chyba bym wolał, gdyby ktoś się wysrał na serwer, a ciepły stolec spłynął brunatnymi falami po ekranie, aniżeli podziwiać te plejady tandety w najbardziej żałosnym stylu jaki można sobie wyobrazić...

I tu uwaga! Na blogu poświęconym historii pewnej driady, nic takiego nie ma! Bogu dzięki!

To naprawdę wygląda tak ładnie i estetycznie na tle tamtych kiczowatych obrazko-rzygowin innych blogerek. Blog Najry podnosi na duchu i daje wiarę, że choć dziewoja zapał ma i jeszcze się szlifuje, a owoce jej pierwszego dorobku są jakie widzicie, to przynajmniej myśli, miast durnieć jak koleżanki z sieci dookoła.

Na pochwałę zasługuje odręcznie narysowana mapka. Choć są odpowiednie programy w sieci, to można by pomyśleć, że dziewczyna poszła na łatwiznę. Nie! Ona się przyłożyła i zrobiła ładną, schludną mapkę, przy tym czytelną.

Wiecie... coś jest w oczach dyslektyka takiego jak ja, że widzi, kiedy ktoś się naprawdę stara przy pisaniu, rysowaniu czy innych pracach z użyciem pióra czy ołówka... Nawet jeśli ta osoba nie posiada żadnych dysfunkcji, to widzi się dopieszczone zakola każdej literki i trud w wykreśleniu symboli.

Wystawienie ostatecznej oceny było trudne niczym próba wytłumaczenia cytrynie fabuły Final Fantasy VIII.

Tekst:

Fabuła: 4/10

Postacie: 3/10

Pomysłowość: 3/10

Styl: 8/10

Całkowita ocena tekstu: 18

Grafika:

Układ: 6/10

Ilustracje: 6/10 (Za skromność i staranną mapę)

Przejrzystość: 7/10

Styl i kolorystyka: 7/10

Całkowita ocena grafiki: 26

Klasyfikacja w rankingu Federacji HSCC (TGB) 44 punkty

Klasyfikacja Punktowa

2007-09-09T11:16:00.000+02:00

Istnieją trzy główne dywizje, pod których ocenę generalną trafiają wasze opowiadania.

Do pierwszej dywizji zaliczają się Federacje jednomianowe, czyli takie, w których ocenie podlega tylko jeden z trzech aspektów bloga.

TXT, OGB, OOB

Maksymalna ilość punktów w klasyfikacji to: 40

40* – Champion Federacji

40 – Waga Ciężka

38 – Waga Półciężka

34 – Waga Średnia

30 – Waga Półśrednia

26 – Waga Superlekka

22 – Waga Lekka

16 – Waga Piórkowa

12 – Waga Kogucia

06 – Waga Musza

00 – Dziadostan

00* - Syf

Federacje dwumianowe

TOB, TGB

Maksymalna ilość punktów w klasyfikacji to: 80

80* - Champion Federacji

85 – Waga Superciężka

75 – Waga Ciężka

70 – Waga Półciężka

60 – Waga Superśrednia

50 – Waga Średnia

45 – Waga Półśrednia

35 – Waga Superlekka

30 – Waga Lekka

26 – Waga Piórkowa

22 – Waga Superkogucia

17 – Waga Kogucia

10 – Waga Musza

00 – Dziadostan

00* - Syf

Federacja trójmianowa

TGO

Maksymalna ilość punktów w klasyfikacji to: 120

120* - Champion Federacji

120 – Waga Superciężka

110 – Waga Ciężka

100 – Waga Półciężka

080 – Waga Superśrednia

070 – Waga Średnia

065 – Waga Półśrednia

060 – Waga Superlekka

056 – Waga Lekka

048 – Waga Piórkowa

036 – Waga Superkogucia

030 – Waga Kogucia

020 – Waga Musza

010 – Dziadostan

000 - Syf

Champion Federacji – Wybierany ze wszech możliwych najlepszych zawodników w swojej klasie. Blog z opowiadaniem zasługujący na wyróżnienie w dziedzinie, w której został poddany pod ocenę.

Waga Superciężka – To sama elita i śmietanka. W tej wadze znajdziesz najlepszych przeciwników. Każdy aspekt bloga i opowiadania bije aż miło i nokautuje resztę konkurentów. Uwaga! Znajdziesz tu opowiadania z najwyższej półki, dla prawdziwych zawodników i wytrwałych weteranów ringów fantastyki.

Waga Ciężka – To blogi, których nie należy lekceważyć. Zaskakują w każdy możliwy sposób. W danej dziedzinie niemal nie mają sobie równych. Co prawda ustępują pola prawdziwym mistrzom, ale i tak stanowią fundament internetowej elity opowiadań.

Waga Półciężka – Oryginalne podejście, świeżość, warte obejrzenia. Nieliczne braki nadrabiane są poprzez liczne unikalne cechy opowiadania. Nie są to opowiadania jedynie dla wybranych koneserów, ale i nie dla początkujących słabiaków.

Waga Superśrednia – Wyróżnia się ponad przeciętność. Ciekawe, często intrygujące. Najczęściej to opowiadania rozwijające się, niespecjalnie innowacyjne, ale z pewnością progresywne w całokształcie.

Waga Średnia – To winien być absolutny standard, poniżej którego zaczynają być kłopoty. Jeśli jakiś blog załapał się do kategorii Średniej, to znaczy, że przed jego autorem długa i (najprawdopodobniej) owocna droga. Ergo? Mimo błędów, jest dobrze, i duże są szanse na wybicie się ponad przeciętną. Nie zaskakuje specjalnie, ale i nie razi.

Waga Półśrednia – Odrobinę poniżej standardu rozumianego jako dobry smak. Powodem mogą być nieliczne potknięcia, które niestety zepchnęły opowiadanie do niższej kategorii, ale nie jest źle, bowiem są to błędy łatwe do naprawienia, kosmetyczne, takie które można zlikwidować po jednorazowym przejrzeniu.

Waga Superlekka – Opowiadanie, które najlepsze nie jest, ale wyciąga się sukcesywnie. Występują błędy, które doraźnie godzą kogoś kto z fantastyką jest obeznany. Dla początkujących to standard na jakim się tworzy, potem wyrzuca, a w między czasie uczy na błędach. Jeśli jakieś opowiadanie plasuje się w tej kategorii, znaczy to, że o ile autor jest początkujący i potrafi wyciągać wnioski z własnych błędów, poradzi sobie później i szybko zacznie usuwać błędy w kolejnych tworach.

Waga Lekka – Dobrze nie jest. Głównie dlatego, że opowiadanie i sam blog nie jest ani oryginalny, ani zaskakujący, ale wtórny. Ale co jest najgorsze? To, że autor świetnie wie jak można uniknąć takich tarapatów, lecz mimo wszystko nic nie robi. Tu warto bić w gong alarmu, jeśli autor/autorka myśli o swoim pisaniu na poważnie, a traktuje w ten sposób swoją pracę, popełniając większość błędów świadomie (szczególnie tych treściowych).

Waga Piórkowa – Opowiadania nieciekawe, niemrawe, poniżej miernej. Jedyne czym się zapewne wspierają to otoczką wizualną lub korektą tekstu. Często również wioną tandetą, jeśli brać pod uwagę samą oprawę wizualną. Nieciekawe, schematyczne, stereotypowe, brak oryginalności i pomysłowości. Powielanie i powtarzanie już występujących wzorców, zauważonych w filmach, innych książkach, grach komputerowych.

Waga Superkogucia – W wydźwięku jest to waga podobna do powyższej, lecz raczej bez szans na poprawę. To z racji nie przywiązania do opowiadania... Cóż mogę powiedzieć? W tej wadze można spotkać głównie osoby, które mogłyby się postarać bardziej i na coś wyjść, ale najzwyczajniej w świecie nie mają po temu ochoty.

Waga Kogucia – Podobnie jak powyżej, lecz z wyraźnymi oznakami braku szacunku do pisanego opowiadania. Ktoś kto daną dziedzinę traktuje na „odwal się”, nie ma najmniejszych szans na awans...

Waga Musza – Nie ma Polski Solidarnej, bez głupiej tłuszczy pro-socjalnej. Tak mniej więcej mogę to określić w łatwy sposób. Masz przed oczami mit, o czymś co „wydaje się być” opowiadaniem fantasy i na pierwszy rzut okiem można to ruszyć. Gdy jednak dotkniesz, szybko poczujesz, że to żałość przerażająca, zupełnie nierealne „hasła”, brak jakiegokolwiek sensu, wykluczające się wzajemnie treści i debilizm... Zapomnij o kontynuowaniu opowiadania... Najlepiej skasuj blog. Nie bez powodu jest to waga „musza”, bowiem jest to również dobre określenie fanów takiego potencjalnego bloga z opowiadaniem tej kategorii. Wiadomo do czego muchy ciągnie. (Odpowiednik w mandze: Tokyo MewMew)

Dziadostan – Słyszałeś kiedyś o Stanisławie Łyżwińskim? Gdyby twoje opowiadanie miało twarz, pewnie byłaby to taka facjata. Powód do wstydu, czyż nie? Właśnie...

Syf – Ranga specjalna. Coś co tak zraża, że nie da się tego skomentować... Standardowo: blogi o Paris Hilton, Tokyo Hotel, Dodzie itp... – my co prawda czegoś takiego nie oceniamy, ale chyba wiecie o co nam chodzi...

Gniew Woźnego - Ocena (TXT)

2007-09-09T11:03:00.000+02:00

Lekcja 1: biofizyka, czyli o kinetyce w okolicach bioder - Hehehe… no jak mam to niby skomentować? Spływam z krzesła zanosząc się psychopatycznym chichotem… Doprawdy1 to jeden z tych tekstów, z których cytujesz tylko co bardziej krwiste kawałki.

Lekcja 2: technika, czyli o metodach wychowawczych pewnego interkomu - Pointa sprawiła, że oplułam ekran. Nie masz litości.

Lekcja 3: przysposobienie obronne, czyli dresy (adidasa!)

Stylową walką można pochwalić się jedynie na ekranie. Ktoś, kto nie wie, gdzie uderzyć i do tego robi dużo podskoków i obrotów niewielkie ma szansę z kimś, kto się walczy tak malowniczo, za to zaopatrzony jest w coś długiego i, w miarę możliwości, ciężkiego

Abstrahując od drobnych błędów – NARESZCIE! NARESZCIE! NARESZCIE KTOŚ TO ZAUWAŻYŁ! Pan Jezus wysmaży ci euforystyczną reckę, jak to przeczyta. Zyskałaś mój najszczerszy szacunek.

Nie minęła sekunda, gdy Caetriin walnęła go w krocze
- O, *****! – wrzasnął trafiony.

Raczej jęknął, jak był kompleksowo trafiony :)

- Pilnuj ich – poleciła Agnes Caetriin.

Caetrin Agnes ;)

Lekcja 4: wychowanie seksualne, czyli wiadomo, co. - Khehehe
Lekcja 5: na dywaniku, czyli oda do rybek w akwarium

Sracz kilka razy dźgnął Sheelie w piersi miotłą, ponieważ się ociągała. Rozlegało się wtedy chlupanie płynnego silikonu

Jesteś bez serca! Nie masz żadnego szacunku dla krzemoorganików! ;>

Lekcja 11: fizyka, czyli o tym, że najlepiej myśli się 1 000 metrów nad ziemią.

Wystartowała poziomo w niebo.

Pionowo ;)

Lekcja 18: pierwsza pomoc, czyli o fatalnych skutkach stresu

A co najgorsze, nawet nie mógł się wytłumaczyć tym, że umówił się z jej przyjaciółką aby zbudzić w niej zazdrość. To jest metoda z wyjątkowo marnych opowiadań o Lily Evans albo Tokio Hotel.

TAK TAK TAK!!!! Prawidłowo! Myślisz! Wnioskujesz! Co byś powiedziała na zaproszenie do ligi Anty-emo? ZAPRASZAM!

Lekcja 20: technika, czyli rozmieszczenie kotów i półek - Tekscior miesiąca:

„Przepraszam, czy ja właśnie zrobiłam to, o czym teraz myślę, bo jeżeli tak, to chyba powinnam wyciągnąć ci śledzionę gardłem”.

Wiesz, ty naprawdę dziwna jesteś.

Charlie i fabryka czekolady?

Lecja 22: przystosowanie do życia w rodzinie, czyli Zaphie chce zostać tatusiem!

- Nie moja wina. To dziedziczne. Wdałem się w bociana!

rotfl

Lekcja 23: praca w terenie, czyli Diesburg wita (i żegna poległych)!

- Eee… jest już po dwudziestej. Jesteśmy na Diesburgu. Wiesz, czym to może grozić, jak w tym barze będą ludzie Kamasza?
- Będę ostrożna.
- To dobrze.
- Postaram się ich nie zabić.

Moja przepona…

Lekcja 27: patriotyzm, czyli grunt to rodzinka!

Podejrzewał, że szybko uwinie się z tym całym przebieraniem, zwarzywszy na fakt, iż pewnie uważa, że make-up to taka rasa psa.
(Oczywiście, mylił się. Caetriin myślała, że słowo „make-up” oznacza po bormońsku „nerka”. Nie potrafiła jednak wyjaśnić, dlaczego jej koleżanki z klasy tak namiętnie dyskutują o tym szczególe anatomii Bormonów, więc uznała, iż ma to coś wspólnego z seksem.
W pewnym sensie miała rację.)

Lekcja 28: przystosowanie do życia w rodzinie, czyli porąbana psychika, rysunki i trochę zwierzeń

- Możemy porozmawiać w cztery oczy? Na poddaszu? – zagadnęła go Caetriin, kiedy pokazywał Sandy, jak zrobić kulawego królika z cieni na ścianie.

Ruchome obrazki, czyż nie?

Lekcja 29: biologia, czyli ,,czy my przypadkiem nie jesteśmy bezpłodni"?

Nie należy też ufać zbyt standardowym sytuacjom. Bóg jeden wie, ile jest zawszonych w sieci opowiadań, w których główni bohaterowie w jakiś dziwny sposób tracą rodziców. Przez chwilę Caetriin czuła się, jakby siedziała w jednym z takich opowiadań, choć wątpiła, aby istniał człowiek tak walnięty, aby wymyślić taką historię.

BRAWO! Kolejny Plus! [coś odnoszę wrażenie, że Pan Jezus powinien skomentować tego bloga, coś tak czuję…]

Lekcja 30: ortografia, czyli czaty, wypracowania i trochę szczerości

- Jejciu... Dlaczego bogowie pokarali mnie córką, która zamiast szaleć na dyskotekach i szaleć za Robem i Jerrym z Warsaw Hotel musi mieć własne zdanie na każdy temat?

Yeah. Tylko małe ale – oni nie są metro, tylko niemieckimi emo. A to zdecydowanie gorsze.

Lokatorzy – wersja dla niepełnosprytnych - Czy mi się wydaje, czy ty jedziesz po Boskim Orlandzie?! Coś się obawiam, że trafisz do Prezydium Katowskiego. ŁOŁ.

Jak pisać? - poradnik blogowy - Bardzo dobre zestawienie! Możemy je umieścić u siebie na blogu?

No więc. Opowiadanie jest świetne. Naprawdę. Czyta się z zapartym tchem, szybko i z dużym zainteresowaniem. Opis bohaterów świetny na wstęp. Naprawdę miałam ochotę przeczytać resztę. Woźny Scratch zaraz mi się skojarzył ze Scurvym z „Szewców” Witkacego. Jedyne do czego mogę się przyczepić to imiona i nazwiska. Zbyt skomplikowane jak dla mojego heavymetalowego umysłu. Postacie charakterystyczne i „dokończone” tj. nie rzucają nigdzie tekstów „z dupy” tudzież nie zachowują się dziwacznie. umysłu. Humor pierwszorzędny – i tu drobne ale: dlaczego uważasz, że osoby powyżej osiemnastego roku życia są pozbawione poczucia humoru? Skąd w ogóle ten pomysł?! Ja osobiście zarykiwałam się ze śmiechu, aż rodzina przychodziła do pokoju i zadawała niezręczne pytania. Wszystkie co fajniejsze teksty wyszczególniłam.
In minus zapisać muszę niewygodną nawigację i fakt, że grafika jest mocno średnia (za wyjątkiem tej z tytułem, ta jest niezła). Czcionka tez nie najwygodniejsza – ale to szczegóły.
Bardziej irytująca jest porażająca ilość literówek, braku spacji, błędów stylistycznych i gramatycznych – podejrzewam, że to pozostałości po przeróbkach. Tekst jednakowoż wygląda jakby nie miał żadnej korekty, co czasami sprawia, że zdanie trzeba czytać dwa razy i domyślać się z kontekstu. W związku z tym zapisuję bloga do federacji (TXT), gdyż ocena w innej byłaby zaniżona przez wyżej wymienione parametry.

Fabuła: 9/10 (za urwanie w połowie)
Postacie: 9/10 (pełnokrwiste, dopracowane, da się je polubić, minus za skomplikowane, dziwaczne nazwiska)
Pomysłowość: 9/10 (pomysł teoretycznie standardowy - wykonanie przeciwnie)
Styl: 10/10 (świeży, indywidualny)
Całkowita ocena tekstu: 37/40